ਗੁਰੂਨਹਤ੍ਵਾ ਹਿ ਮਹਾਨੁਭਾਵਾਨ੍ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਭੇਕ੍ਸ਼ਮਪੀਹ ਲੋਕੇ। ਹਤ੍ਵਾਰ੍ਥਕਾਮਾਂਸ੍ਤੁ ਗੁਰੂਨਿਹੈਵ ਭੁਞ੍ਜੀਯ ਭੋਗਾਨ੍ਰੁਧਿਰਪ੍ਰਦਿਗ੍ਧਾਨ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਨਾਲੋਂ ਭਿਖ ਮੰਗ ਕੇ ਜੀਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਜੇ ਮੈਂ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਸੁਖ ਰੁੱਤ ਨਾਲ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਹੋਣਗੇ।
ਨ ਚੈਤਦ੍ਵੀਦ੍ਮਃ ਕਤਰਨ੍ਨੋ ਗਰੀਯੋ ਯਦ੍ਵਾ ਜਯਮ ਯਦਿ ਵਾ ਨੋ ਜਯੇਯੁਃ। ਯਾਨੇਵ ਹਤ੍ਵਾ ਨ ਜਿਜੀਵਿषਾਮ- ਸ੍ਤੇऽਵਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਃ
ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਚੰਗਾ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂ ਜਾਂ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਣ; ਉਹ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਅਸੀਂ ਜੀਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹਨ।
ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਦੋषੋਪਹਤਸ੍ਵਭਾਵਃ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਧਰ੍ਮਸਂਮੂਢਚੇਤਾਃ। ਯਚ੍ਛ੍ਰੇਯਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਨ੍ਮੇ ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਤੇऽਹਂ ਸ਼ਾਧਿ ਮਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਮ੍
ਮੇਰੀ ਫਿਤਰਤ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਨਾਲ ਪਰੀਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ—ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਕਰਕੇ ਦੱਸ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਖਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਨ ਹਿ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਮਾਪਨੁਦ੍ਯਾ- ਦ੍ਯਚ੍ਛੋਕਮੁਚ੍ਛੋषਣਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਮ੍। ਅਵਾਪ੍ਯ ਭੂਮਾਵਸਪਤ੍ਨਮृਦ੍ਧਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸੁਰਾਣਾਮਪਿ ਚਾਧਿਪਤ੍ਯਮ੍
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਇਸ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਕੀ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਕਮਤ।
ਏਵਮੁਕਤ੍ਵਾ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਂ ਪਰਂਤਪ । ਨ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯ ਇਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੂष੍ਣੀਂ ਬਭੂਵ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਗੁਡਾਕੇਸ਼, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ,' ਤੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ।
ਤਮੁਵਾਚ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਭਾਰਤ। ਸੇਨਯੋਰੁਭਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਵਿषੀਦਨ੍ਤਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੇ, ਉਦਾਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਹਾਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਅਸ਼ੋਚ੍ਯਾਨਨ੍ਵਸ਼ੋਚਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਵਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਭਾषਸੇ। ਗਤਾਸੂਨਗਤਾਸੂਂਸ਼੍ਚ ਨਾਨੁਸ਼ੋਚਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਿਤਾਃ
ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਦੁਖ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਜੋ ਦੁਖ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖਦਾ ਹੈਂ; ਪੰਡਿਤ ਜੀਵਤ ਜਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਨਤ੍ਵੇਵਾਹਂ ਜਾਤੁ ਨਾਸਂ ਨ ਤ੍ਵਂ ਨੇਮੇ ਜਨਾਧਿਪਾਃ। ਨ ਚੈਵ ਨਭਵਿष੍ਯਾਮਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਯਮਤਃ ਪਰਮ੍
ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾਂ ਤੂੰ, ਨਾਂ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ; ਤੇ ਅਸੀਂ ਅਗਲੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਟਾਂਗੇ।
ਦੇਹਿਨੋऽਸ੍ਮਿਨ੍ਯਥਾ ਦੇਹੇ ਕੌਮਾਰਂ ਯੌਵਨਂ ਜਰਾ। ਤਥਾ ਦੇਹਾਨ੍ਤਰਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਧੀਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨ ਮੁਹ੍ਯਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜੀਵ ਕੌਮਰ, ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨੀ ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੇ।
ਮਾਤ੍ਰਾਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸ਼ੀਤੋष੍ਣਸੁਖਦੁਃਖਦਾਃ । ਆਗਮਾਪਾਯਿਨੋऽਨਿਤ੍ਸ੍ਯਾਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਭਾਰਤ
ਕੌਂਤੇਯਾ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਠੰਡ-ਗਰਮੀ, ਸੁਖ-ਦੁਖ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਥਿਰ ਨਹੀਂ—ਹੇ ਭਾਰਤ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਲੈ।
ਯਂ ਹਿ ਵ੍ਯਥਯਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਪੁਰੁषਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਸਮਦੁਃਖਸੁਖਂ ਧੀਰਂ ਸੋऽਮृਤਤ੍ਵਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਨਾਸਤੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਭਾਵੋ ਨਾਭਾਵੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸਤਃ। ਉਭਯੋਰਪਿ ਦृष੍ਟੋऽਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਨਯੋਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃਕ
ਝੂਠੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਕੋਈ ਹਕੀਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤੇ ਸੱਚੀ ਚੀਜ਼ ਕਦੇ ਮਿਟਦੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਸੱਚ ਦੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਹੈ।
ਅਵਿਨਾਸ਼ਿ ਤੁ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਯੇਨ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਤਤਮ੍। ਵਿਨਾਸ਼ਮਵ੍ਯਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਰਚੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਜਾਣ। ਇਸ ਅਟੱਲ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਅਨ੍ਤਵਨ੍ਤ ਇਮੇ ਦੇਹਾ ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਯੋਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰੀਰਿਣਃ । ਅਨਾਸ਼ਿਨੋऽਪ੍ਰਮੇਯਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਭਾਰਤ
ਇਹ ਸਰੀਰਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਤੇ ਅਣਮਾਪ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਕਰ।
ਯ ਏਨਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਹਨ੍ਤਾਰਂ ਯਸ਼੍ਚੈਨਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਹਤਮ੍। ਉਭੌ ਤੌ ਨ ਵਿਜਾਨੀਤੋ ਨਾਯਂ ਹਨ੍ਤਿ ਨ ਹਨ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਮਾਰੇ ਹੋਇਆ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਇਹ ਨਾ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਮਰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਜਾਯਤੇ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਵਾ ਕਦਾਚਿ- ਨ੍ਨਾਯਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭਵਿਤਾ ਵਾ ਨ ਭੂਯਃ । ਅਜੋ ਨਿਤ੍ਯਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੋऽਯਂ ਪੁਰਾਣੋ ਨ ਹਨ੍ਤਯੇ ਹਨ੍ਯਮਾਨੇ ਸ਼ਰੀਰੇ
ਇਹ ਕਦੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਨਾ ਕਦੇ ਮਰਦਾ ਹੈ; ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਅਜਨਮਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਪੁਰਾਤਨ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਮਰਨ ਤੇ ਵੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ।
ਵੇਦਾਵਿਨਾਸ਼ਿਨਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯ ਏਨਮਜਮਵ੍ਯਯਮ੍। ਕਥਂ ਸ ਪੁਰੁषਃ ਪਾਰ੍ਥ ਕਂ ਘਾਤਯਤਿ ਹਨ੍ਤਿ ਕਮ੍
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਜਦ ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਅਵਿਨਾਸੀ, ਸਦਾ, ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਮਰਵਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਵਾਸਾਂਸਿ ਜੀਰ੍ਣਾਨਿ ਯਥਾ ਵਿਹਾਯ ਨਵਾਨਿ ਗृਹ੍ਣਾਨਿ ਨਰੋऽਪਰਾਣਿ। ਤਥਾ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਵਿਹਾਯ ਜੀਰ੍ਣਾ- ਨ੍ਯਨ੍ਯਾਨਿ ਸਂਯਾਤਿ ਨਵਾਨਿ ਦੇਹੀ
ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਪੁਰਾਣੇ ਕਪੜੇ ਛੱਡ ਕੇ ਨਵੇਂ ਪਹਿਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਜੀਵ ਪੁਰਾਣੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਵੇਂ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨੈਨਂ ਛਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਨੈਨਂ ਦਹਤਿ ਪਾਵਕਃ। ਨ ਚੈਨਂ ਕ੍ਲੇਦਯਨ੍ਤ੍ਯਾਪੋ ਨ ਸ਼ੋषਯਤਿ ਮਾਰੁਤਃ
ਇਸ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਕੱਟ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਅੱਗ ਸਾੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਪਾਣੀ ਭਿੱਜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਹਵਾ ਸੁੱਕਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਅਚ੍ਛੇਦ੍ਯੋऽਯਮਦਾਹ੍ਯੋऽਯਮਕ੍ਲੇਦ੍ਯੋऽਸ਼ੋष੍ਯ ਏਵ ਚ। ਨਿਤ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਗਤਃ ਸ੍ਥਾਣੁਰਚਲੋऽਯਂ ਸਨਾਤਨਃ
ਇਹ ਨਾ ਕੱਟਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਸਾੜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਭਿੱਜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਨਾ ਸੁੱਕਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਅਟੱਲ, ਅਡੋਲ ਤੇ ਸਨਾਤਨ ਹੈ।
ਅਵ੍ਯਕ੍ਤੋऽਯਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯੋऽਯਮਵਿਕਾਰ੍ਯੋऽਯਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਤਸ੍ਮਾਦੇਵਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵੈਨਂ ਨਾਨੁਸ਼ੋਚਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਲਈ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਥ ਚੈਨਂ ਨਿਤ੍ਯਜਾਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾ ਮਨ੍ਯਸੇ ਮृਤਮ੍। ਤਥਾਪਿ ਕਤ੍ਵਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨੈਨਂ ਸ਼ੋਚਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਦਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਸਦਾ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਤੂੰ ਇਸ ਲਈ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਜਾਤਸ੍ਯ ਹਿ ਧ੍ਰੁਵੋ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਧ੍ਰੁਵਂ ਜਨ੍ਮ ਮृਤਸ੍ਯ ਚ। ਤਸ੍ਮਾਦਪਰਿਹਾਰ੍ਯੇऽਰ੍ਥੇ ਨ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੋਚਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਮੌਤ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਜਨਮ ਪੱਕਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਾਦੀਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਧ੍ਯਾਨਿ ਭਾਰਤ। ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਨਿਧਨਾਨ੍ਯੇਨ ਤਤ੍ਰ ਕਾ ਪਰਿਦੇਵਨਾ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਜੀਵ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹਨ, ਵਿਚਕਾਰ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਇਸ ਲਈ ਰੋਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?
ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਵਤ੍ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਕਸ਼੍ਚਿਦੇਨ- ਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਵਦ੍ਵਦਤਿ ਤਥੈਵ ਚਾਨ੍ਯਃ। ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਵਚ੍ਚੈਨਮਨ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰृਣੋਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਪ੍ਯੇਨਂ ਵੇਦ ਨ ਚੈਵ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍
ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਅਜੀਬ ਸਮਝ ਕੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਸਮਝ ਕੇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਸਮਝ ਕੇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਦੇਹੀ ਨਿਤ੍ਯਮਵਧ੍ਯੋऽਯਂ ਦੇਹੇ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਨ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੋਚਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਹਰ ਇਕ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਸਦਾ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਲਈ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਮਪਿ ਚਾਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨ ਵਿਕਮ੍ਪਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਧਰ੍ਮ੍ਯਾਦ੍ਧਿ ਯੁਦ੍ਧਾਚ੍ਛ੍ਰੇਯੋऽਨ੍ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਤੂੰ ਡੋਲਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਯੋਧਿਆਂ ਲਈ ਧਰਮਯੁੱਧ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਚੋਪਪਨ੍ਨਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰਮਪਾਵृਤਮ੍ । ਸੁਖਿਨਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਪਾਰ੍ਥ ਲਨ੍ਤੇ ਯੁਦ੍ਧਮੀਦृਸ਼ਮ੍
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਉਹ ਯੋਧੇ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਯੁੱਧ ਆਪਣੇ ਆਪ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਚੇਤ੍ਤ੍ਵਮਿਮਂ ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਨ ਕਰਿष੍ਯਸਿ। ਤਤਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਚ ਹਿਤ੍ਵਾ ਪਾਪਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਛੱਡ ਕੇ ਪਾਪ ਕਰੇਗਾ।
ਅਕੀਰ੍ਤਿਂ ਚਾਪਿ ਭੂਤਾਨਿ ਕਥਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇऽਵ੍ਯਯਾਮ੍ । ਸਂਭਾਵਿਤਸ੍ਯ ਚਾਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਮਰਣਾਦਤਿਰਿਚ੍ਯਤੇ
ਤੇਰੇ ਬਾਰੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਬਦਨਾਮੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ; ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਬਦਨਾਮੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।