ਕੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਹਰਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧੇ ਹृਦਯਕਮ੍ਪਨੇ । ਮਾਮਕਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾ ਵਾ ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸਞ੍ਜਯ
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਜਿਸ ਨੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਕੰਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਪਹਿਲਾ ਵਾਰ ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ? ਮੇਰੇ ਜਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਸੰਜਯ।
ਕਸ੍ਯ ਸੇਨਾਸਮੁਦਯੇ ਗਨ੍ਧੋ ਮਾਲ੍ਯਸਮੁਦ੍ਭਵਃ । ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼੍ਚੈਵ ਯੋਧਾਨਾਮਭਿਗਰ੍ਜਤਾਮ੍
ਕਿਸ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਉਠੀ, ਤੇ ਹਵਾ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਚੱਕਰ ਲਾਈ?
ਉਭਯੋਃ ਸੇਨਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੋਧਾ ਜਹृषਿਰੇ ਤਦਾ। ਸ੍ਰਜਃ ਸਮਾਃ ਸੁਗਨ੍ਧਾਨਾਮੁਭਯਤ੍ਰ ਸਮੁਦ੍ਭਵਃ
ਉਦੋਂ ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸੂਰਮੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ।
ਸਂਹਤਾਨਾਮਨੀਕਾਨਾਂ ਵ੍ਯੂਢਾਨਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਸਂਸਰ੍ਗਾਤ੍ਸਮੁਦੀਰ੍ਣਾਨਾਂ ਵਿਮਰ੍ਦਃ ਸੁਮਹਾਨਭੂਤ੍
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਜਦੋਂ ਫੌਜਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਟਕਰਾਅ ਹੋਇਆ।
ਵਾਦਿਤ੍ਰਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਙ੍ਖਭੇਰੀਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਰਣਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਗਰ੍ਜਤਾਮਿਤਰੇਤਰਮ੍
ਜੰਗੀ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ; ਸੂਰਮੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਗਰਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਉਭਯੋਃ ਸੇਨਯੋ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਨ੍ਵ੍ਯਤਿਕਰੋऽਭਵਤ੍। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਨਾਂ ਯੋਧਾਨਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਕੁਞ੍ਜਰਾਣਾਂ ਚ ਨਦਤਾਂ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਹृष੍ਯਤਾਮ੍
ਰਾਜਾ, ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਟਕਰਾਅ ਹੋਇਆ; ਯੋਧੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਾਥੀ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਂ ਤਥਾ ਕृਪਯਾਵਿष੍ਟਮਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਵਿषੀਦਨ੍ਤਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂਆਂ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਵੇਖਿਆ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਉਦਾਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਕੁਤਸ੍ਤ੍ਵਾ ਕਸ਼੍ਮਲਮਿਦਂ ਵਿषਮੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਅਨਾਰ੍ਯਜੁष੍ਟਮਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਮਕੀਰ੍ਤਿਕਰਮਰ੍ਜੁਨ
ਅਰਜੁਨ, ਇਹ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆ ਗਈ? ਇਹ ਨੋਬਲ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਇਸ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਇੱਜ਼ਤ।
ਕ੍ਲੈਬ੍ਯਂ ਮਾ ਸ੍ਮ ਗਮਃ ਪਾਰ੍ਥ ਨੈਤਤ੍ਤ੍ਵਯ੍ਯੁਪਪਦ੍ਯਤੇ। ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਂ ਹृਦਯਦੌਰ੍ਬਲ੍ਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਪਰਂਤਪ
ਪਾਰਥ, ਤੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਵੱਲ ਨਾ ਵਧ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਦਿਲ ਦੀ ਛੋਟੀ ਹਿੰਮਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਉੱਠ।
ਕਥਂ ਭੀष੍ਮਮਹਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਦ੍ਰੋਣਂ ਚ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਇषੁਭਿਃ ਪ੍ਰਤਿਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਪੂਜਾਰ੍ਹਾਵਰਿਸੂਦਨ
ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮੈਂ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਵਿਰੁੱਧ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਲੜਾਂ, ਜੋ ਸਤਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ?
ਗੁਰੂਨਹਤ੍ਵਾ ਹਿ ਮਹਾਨੁਭਾਵਾਨ੍ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਭੇਕ੍ਸ਼ਮਪੀਹ ਲੋਕੇ। ਹਤ੍ਵਾਰ੍ਥਕਾਮਾਂਸ੍ਤੁ ਗੁਰੂਨਿਹੈਵ ਭੁਞ੍ਜੀਯ ਭੋਗਾਨ੍ਰੁਧਿਰਪ੍ਰਦਿਗ੍ਧਾਨ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਨਾਲੋਂ ਭਿਖ ਮੰਗ ਕੇ ਜੀਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਜੇ ਮੈਂ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਸੁਖ ਰੁੱਤ ਨਾਲ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਹੋਣਗੇ।
ਨ ਚੈਤਦ੍ਵੀਦ੍ਮਃ ਕਤਰਨ੍ਨੋ ਗਰੀਯੋ ਯਦ੍ਵਾ ਜਯਮ ਯਦਿ ਵਾ ਨੋ ਜਯੇਯੁਃ। ਯਾਨੇਵ ਹਤ੍ਵਾ ਨ ਜਿਜੀਵਿषਾਮ- ਸ੍ਤੇऽਵਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਃ
ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਚੰਗਾ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂ ਜਾਂ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਣ; ਉਹ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਅਸੀਂ ਜੀਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹਨ।
ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਦੋषੋਪਹਤਸ੍ਵਭਾਵਃ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਧਰ੍ਮਸਂਮੂਢਚੇਤਾਃ। ਯਚ੍ਛ੍ਰੇਯਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਨ੍ਮੇ ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਤੇऽਹਂ ਸ਼ਾਧਿ ਮਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਮ੍
ਮੇਰੀ ਫਿਤਰਤ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਨਾਲ ਪਰੀਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ—ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਕਰਕੇ ਦੱਸ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਖਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਨ ਹਿ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਮਾਪਨੁਦ੍ਯਾ- ਦ੍ਯਚ੍ਛੋਕਮੁਚ੍ਛੋषਣਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਮ੍। ਅਵਾਪ੍ਯ ਭੂਮਾਵਸਪਤ੍ਨਮृਦ੍ਧਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸੁਰਾਣਾਮਪਿ ਚਾਧਿਪਤ੍ਯਮ੍
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਇਸ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਕੀ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਕਮਤ।
ਏਵਮੁਕਤ੍ਵਾ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਂ ਪਰਂਤਪ । ਨ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯ ਇਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੂष੍ਣੀਂ ਬਭੂਵ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਗੁਡਾਕੇਸ਼, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ,' ਤੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ।
ਤਮੁਵਾਚ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਭਾਰਤ। ਸੇਨਯੋਰੁਭਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਵਿषੀਦਨ੍ਤਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੇ, ਉਦਾਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਹਾਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਅਸ਼ੋਚ੍ਯਾਨਨ੍ਵਸ਼ੋਚਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਵਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਭਾषਸੇ। ਗਤਾਸੂਨਗਤਾਸੂਂਸ਼੍ਚ ਨਾਨੁਸ਼ੋਚਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਿਤਾਃ
ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਦੁਖ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਜੋ ਦੁਖ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖਦਾ ਹੈਂ; ਪੰਡਿਤ ਜੀਵਤ ਜਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਨਤ੍ਵੇਵਾਹਂ ਜਾਤੁ ਨਾਸਂ ਨ ਤ੍ਵਂ ਨੇਮੇ ਜਨਾਧਿਪਾਃ। ਨ ਚੈਵ ਨਭਵਿष੍ਯਾਮਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਯਮਤਃ ਪਰਮ੍
ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾਂ ਤੂੰ, ਨਾਂ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ; ਤੇ ਅਸੀਂ ਅਗਲੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਟਾਂਗੇ।
ਦੇਹਿਨੋऽਸ੍ਮਿਨ੍ਯਥਾ ਦੇਹੇ ਕੌਮਾਰਂ ਯੌਵਨਂ ਜਰਾ। ਤਥਾ ਦੇਹਾਨ੍ਤਰਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਧੀਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨ ਮੁਹ੍ਯਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜੀਵ ਕੌਮਰ, ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨੀ ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੇ।
ਮਾਤ੍ਰਾਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸ਼ੀਤੋष੍ਣਸੁਖਦੁਃਖਦਾਃ । ਆਗਮਾਪਾਯਿਨੋऽਨਿਤ੍ਸ੍ਯਾਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਭਾਰਤ
ਕੌਂਤੇਯਾ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਠੰਡ-ਗਰਮੀ, ਸੁਖ-ਦੁਖ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਥਿਰ ਨਹੀਂ—ਹੇ ਭਾਰਤ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਲੈ।
ਯਂ ਹਿ ਵ੍ਯਥਯਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਪੁਰੁषਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਸਮਦੁਃਖਸੁਖਂ ਧੀਰਂ ਸੋऽਮृਤਤ੍ਵਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਨਾਸਤੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਭਾਵੋ ਨਾਭਾਵੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸਤਃ। ਉਭਯੋਰਪਿ ਦृष੍ਟੋऽਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਨਯੋਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃਕ
ਝੂਠੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਕੋਈ ਹਕੀਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤੇ ਸੱਚੀ ਚੀਜ਼ ਕਦੇ ਮਿਟਦੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਸੱਚ ਦੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਹੈ।
ਅਵਿਨਾਸ਼ਿ ਤੁ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਯੇਨ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਤਤਮ੍। ਵਿਨਾਸ਼ਮਵ੍ਯਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਰਚੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਜਾਣ। ਇਸ ਅਟੱਲ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਅਨ੍ਤਵਨ੍ਤ ਇਮੇ ਦੇਹਾ ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਯੋਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰੀਰਿਣਃ । ਅਨਾਸ਼ਿਨੋऽਪ੍ਰਮੇਯਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਭਾਰਤ
ਇਹ ਸਰੀਰਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਤੇ ਅਣਮਾਪ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਕਰ।
ਯ ਏਨਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਹਨ੍ਤਾਰਂ ਯਸ਼੍ਚੈਨਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਹਤਮ੍। ਉਭੌ ਤੌ ਨ ਵਿਜਾਨੀਤੋ ਨਾਯਂ ਹਨ੍ਤਿ ਨ ਹਨ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਮਾਰੇ ਹੋਇਆ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਇਹ ਨਾ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਮਰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਜਾਯਤੇ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਵਾ ਕਦਾਚਿ- ਨ੍ਨਾਯਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭਵਿਤਾ ਵਾ ਨ ਭੂਯਃ । ਅਜੋ ਨਿਤ੍ਯਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੋऽਯਂ ਪੁਰਾਣੋ ਨ ਹਨ੍ਤਯੇ ਹਨ੍ਯਮਾਨੇ ਸ਼ਰੀਰੇ
ਇਹ ਕਦੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਨਾ ਕਦੇ ਮਰਦਾ ਹੈ; ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਅਜਨਮਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਪੁਰਾਤਨ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਮਰਨ ਤੇ ਵੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ।
ਵੇਦਾਵਿਨਾਸ਼ਿਨਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯ ਏਨਮਜਮਵ੍ਯਯਮ੍। ਕਥਂ ਸ ਪੁਰੁषਃ ਪਾਰ੍ਥ ਕਂ ਘਾਤਯਤਿ ਹਨ੍ਤਿ ਕਮ੍
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਜਦ ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਅਵਿਨਾਸੀ, ਸਦਾ, ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਮਰਵਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਵਾਸਾਂਸਿ ਜੀਰ੍ਣਾਨਿ ਯਥਾ ਵਿਹਾਯ ਨਵਾਨਿ ਗृਹ੍ਣਾਨਿ ਨਰੋऽਪਰਾਣਿ। ਤਥਾ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਵਿਹਾਯ ਜੀਰ੍ਣਾ- ਨ੍ਯਨ੍ਯਾਨਿ ਸਂਯਾਤਿ ਨਵਾਨਿ ਦੇਹੀ
ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਪੁਰਾਣੇ ਕਪੜੇ ਛੱਡ ਕੇ ਨਵੇਂ ਪਹਿਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਜੀਵ ਪੁਰਾਣੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਵੇਂ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨੈਨਂ ਛਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਨੈਨਂ ਦਹਤਿ ਪਾਵਕਃ। ਨ ਚੈਨਂ ਕ੍ਲੇਦਯਨ੍ਤ੍ਯਾਪੋ ਨ ਸ਼ੋषਯਤਿ ਮਾਰੁਤਃ
ਇਸ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਕੱਟ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਅੱਗ ਸਾੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਪਾਣੀ ਭਿੱਜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਹਵਾ ਸੁੱਕਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਅਚ੍ਛੇਦ੍ਯੋऽਯਮਦਾਹ੍ਯੋऽਯਮਕ੍ਲੇਦ੍ਯੋऽਸ਼ੋष੍ਯ ਏਵ ਚ। ਨਿਤ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਗਤਃ ਸ੍ਥਾਣੁਰਚਲੋऽਯਂ ਸਨਾਤਨਃ
ਇਹ ਨਾ ਕੱਟਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਸਾੜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਭਿੱਜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਨਾ ਸੁੱਕਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਅਟੱਲ, ਅਡੋਲ ਤੇ ਸਨਾਤਨ ਹੈ।