ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਂ ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਮੇਨੇ ਵਿਜਯਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਆਰੁਰੋਹ ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਰਥਂ ਪਰਮਸਂਮਤਮ੍
ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੌਂਤੇਯ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ ਨਿਸਚਿਤ ਸਮਝੀ; ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਕृष੍ਣਾਰ੍ਜੁਨਾਵੇਕਰਥੌ ਦਿਵ੍ਯੌ ਸ਼ਙ੍ਖੌਃ ਪ੍ਰਦਧ੍ਮਤੁਃ । ਯ ਇਦਂ ਪਠਤੇ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਕਲ੍ਯ ਉਤ੍ਥਾਯ ਮਾਨਵਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਇਕੋ ਰਥ ਤੇ, ਦਿਵਿਆ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ,
ਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਃਪਿਸ਼ਾਚੇਭ੍ਯੋ ਨ ਭਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸਦਾ। ਨ ਚਾਪਿ ਰਿਪਵਸ੍ਤੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਪਾਦ੍ਯਾ ਯੇ ਚ ਦਂष੍ਟ੍ਰਿਣਃ
ਉਹ ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਲੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ, ਸੱਪਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਦੰਦ ਵਾਲੀਆਂ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਨ ਭਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਸਦਾ ਰਾਜਕੁਲਾਦਪਿ । ਵਿਵਾਦੇਕ ਜਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਬਦ੍ਧੋ ਮੁਚ੍ਯਤਿ ਬਨ੍ਧਨਾਤ੍
ਉਹ ਰਾਜ ਦਰਬਾਰ ਤੋਂ ਵੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ; ਝਗੜੇ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੇ ਕਦੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਗਂ ਤਰਤਿ ਚਾਵਸ਼੍ਯਂ ਤਥਾ ਚੋਰੈਰ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਿਜਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕੇਵਲਾਮ੍
ਉਹ ਜਰੂਰ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚੋਰਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲਕshmi ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆਰੋਗ੍ਯਬਲਸਂਪਨ੍ਨੋ ਜੀਵੇਦ੍ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਤਥਾ । ਏਤਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤੁ ਮਯਾ ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਸਿਹਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮੈਂ ਵਿਅਸ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
ਮੋਹਾਦੇਤੌ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵृषੀ । ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨ੍ਯੁਵਸ਼ਾਨੁਗਾਃ
ਭਰਮ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਨਰ-ਨਾਰਾਇਣ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਾਲਪਾਸ਼ੇਨ ਕੁਣ੍ਠਿਤਾਃ । ਦ੍ਵੈਪਾਯਨੋ ਨਾਰਦਸ਼੍ਚ ਕਣ੍ਵੋ ਰਾਮਸ੍ਤਥਾਨਘਃ । ਅਵਾਰਯਂਸ੍ਤਵ ਸੁਤਂ ਨ ਚਾਸੌ ਤਦ੍ਗृਹੀਤਵਾਨ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਆਈ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਕਾਲ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਮੱਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ, ਨਾਰਦ, ਕਣਵ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਮ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ।
ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮੋ ਦ੍ਯੁਤਿਃ ਕਾਨ੍ਤਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਹ੍ਰੀਃ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਤਥਾ ਮਤਿਃ। ਯਤੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਯਤਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਤੋ ਜਯਃ
ਜਿਥੇ ਧਰਮ, ਚਮਕ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਲਾਜ, ਲਕshmi ਤੇ ਬੁਧੀ ਹੈ; ਜਿਥੇ ਧਰਮ ਹੈ, ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੈ; ਜਿਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਿੱਤ ਹੈ।
ਕੇषਾਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ੍ਤਤ੍ਰਾਗ੍ਰੇ ਯੋਧਾ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਞ੍ਜਯ। ਉਦਗ੍ਰਮਨਸਃ ਕੇ ਵਾ ਕੇ ਵਾ ਦੀਨਾ ਵਿਚੇਤਸਃ
ਕਿਹੜੇ ਯੋਧੇ ਅੱਗੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਲੜ ਰਹੇ ਹਨ, ਸੰਜਯ? ਕਿਹੜੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਉਦਾਸ ਤੇ ਭਟਕ ਰਹੇ ਹਨ?
ਕੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਹਰਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧੇ ਹृਦਯਕਮ੍ਪਨੇ । ਮਾਮਕਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾ ਵਾ ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸਞ੍ਜਯ
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਜਿਸ ਨੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਕੰਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਪਹਿਲਾ ਵਾਰ ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ? ਮੇਰੇ ਜਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਸੰਜਯ।
ਕਸ੍ਯ ਸੇਨਾਸਮੁਦਯੇ ਗਨ੍ਧੋ ਮਾਲ੍ਯਸਮੁਦ੍ਭਵਃ । ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼੍ਚੈਵ ਯੋਧਾਨਾਮਭਿਗਰ੍ਜਤਾਮ੍
ਕਿਸ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਉਠੀ, ਤੇ ਹਵਾ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਚੱਕਰ ਲਾਈ?
ਉਭਯੋਃ ਸੇਨਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੋਧਾ ਜਹृषਿਰੇ ਤਦਾ। ਸ੍ਰਜਃ ਸਮਾਃ ਸੁਗਨ੍ਧਾਨਾਮੁਭਯਤ੍ਰ ਸਮੁਦ੍ਭਵਃ
ਉਦੋਂ ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸੂਰਮੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ।
ਸਂਹਤਾਨਾਮਨੀਕਾਨਾਂ ਵ੍ਯੂਢਾਨਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਸਂਸਰ੍ਗਾਤ੍ਸਮੁਦੀਰ੍ਣਾਨਾਂ ਵਿਮਰ੍ਦਃ ਸੁਮਹਾਨਭੂਤ੍
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਜਦੋਂ ਫੌਜਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਟਕਰਾਅ ਹੋਇਆ।
ਵਾਦਿਤ੍ਰਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਙ੍ਖਭੇਰੀਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਰਣਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਗਰ੍ਜਤਾਮਿਤਰੇਤਰਮ੍
ਜੰਗੀ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ; ਸੂਰਮੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਗਰਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਉਭਯੋਃ ਸੇਨਯੋ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਨ੍ਵ੍ਯਤਿਕਰੋऽਭਵਤ੍। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਨਾਂ ਯੋਧਾਨਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਕੁਞ੍ਜਰਾਣਾਂ ਚ ਨਦਤਾਂ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਹृष੍ਯਤਾਮ੍
ਰਾਜਾ, ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਟਕਰਾਅ ਹੋਇਆ; ਯੋਧੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਾਥੀ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਂ ਤਥਾ ਕृਪਯਾਵਿष੍ਟਮਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਵਿषੀਦਨ੍ਤਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂਆਂ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਵੇਖਿਆ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਉਦਾਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਕੁਤਸ੍ਤ੍ਵਾ ਕਸ਼੍ਮਲਮਿਦਂ ਵਿषਮੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਅਨਾਰ੍ਯਜੁष੍ਟਮਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਮਕੀਰ੍ਤਿਕਰਮਰ੍ਜੁਨ
ਅਰਜੁਨ, ਇਹ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆ ਗਈ? ਇਹ ਨੋਬਲ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਇਸ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਇੱਜ਼ਤ।
ਕ੍ਲੈਬ੍ਯਂ ਮਾ ਸ੍ਮ ਗਮਃ ਪਾਰ੍ਥ ਨੈਤਤ੍ਤ੍ਵਯ੍ਯੁਪਪਦ੍ਯਤੇ। ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਂ ਹृਦਯਦੌਰ੍ਬਲ੍ਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਪਰਂਤਪ
ਪਾਰਥ, ਤੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਵੱਲ ਨਾ ਵਧ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਦਿਲ ਦੀ ਛੋਟੀ ਹਿੰਮਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਉੱਠ।
ਕਥਂ ਭੀष੍ਮਮਹਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਦ੍ਰੋਣਂ ਚ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਇषੁਭਿਃ ਪ੍ਰਤਿਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਪੂਜਾਰ੍ਹਾਵਰਿਸੂਦਨ
ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮੈਂ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਵਿਰੁੱਧ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਲੜਾਂ, ਜੋ ਸਤਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ?
ਗੁਰੂਨਹਤ੍ਵਾ ਹਿ ਮਹਾਨੁਭਾਵਾਨ੍ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਭੇਕ੍ਸ਼ਮਪੀਹ ਲੋਕੇ। ਹਤ੍ਵਾਰ੍ਥਕਾਮਾਂਸ੍ਤੁ ਗੁਰੂਨਿਹੈਵ ਭੁਞ੍ਜੀਯ ਭੋਗਾਨ੍ਰੁਧਿਰਪ੍ਰਦਿਗ੍ਧਾਨ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਨਾਲੋਂ ਭਿਖ ਮੰਗ ਕੇ ਜੀਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਜੇ ਮੈਂ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਸੁਖ ਰੁੱਤ ਨਾਲ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਹੋਣਗੇ।
ਨ ਚੈਤਦ੍ਵੀਦ੍ਮਃ ਕਤਰਨ੍ਨੋ ਗਰੀਯੋ ਯਦ੍ਵਾ ਜਯਮ ਯਦਿ ਵਾ ਨੋ ਜਯੇਯੁਃ। ਯਾਨੇਵ ਹਤ੍ਵਾ ਨ ਜਿਜੀਵਿषਾਮ- ਸ੍ਤੇऽਵਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਃ
ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਚੰਗਾ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂ ਜਾਂ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਣ; ਉਹ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਅਸੀਂ ਜੀਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹਨ।
ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਦੋषੋਪਹਤਸ੍ਵਭਾਵਃ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਧਰ੍ਮਸਂਮੂਢਚੇਤਾਃ। ਯਚ੍ਛ੍ਰੇਯਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਨ੍ਮੇ ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਤੇऽਹਂ ਸ਼ਾਧਿ ਮਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਮ੍
ਮੇਰੀ ਫਿਤਰਤ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਨਾਲ ਪਰੀਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ—ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਕਰਕੇ ਦੱਸ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਖਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਨ ਹਿ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਮਾਪਨੁਦ੍ਯਾ- ਦ੍ਯਚ੍ਛੋਕਮੁਚ੍ਛੋषਣਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਮ੍। ਅਵਾਪ੍ਯ ਭੂਮਾਵਸਪਤ੍ਨਮृਦ੍ਧਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸੁਰਾਣਾਮਪਿ ਚਾਧਿਪਤ੍ਯਮ੍
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਇਸ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਕੀ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਕਮਤ।
ਏਵਮੁਕਤ੍ਵਾ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਂ ਪਰਂਤਪ । ਨ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯ ਇਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੂष੍ਣੀਂ ਬਭੂਵ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਗੁਡਾਕੇਸ਼, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ,' ਤੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ।
ਤਮੁਵਾਚ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਭਾਰਤ। ਸੇਨਯੋਰੁਭਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਵਿषੀਦਨ੍ਤਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੇ, ਉਦਾਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਹਾਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਅਸ਼ੋਚ੍ਯਾਨਨ੍ਵਸ਼ੋਚਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਵਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਭਾषਸੇ। ਗਤਾਸੂਨਗਤਾਸੂਂਸ਼੍ਚ ਨਾਨੁਸ਼ੋਚਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਿਤਾਃ
ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਦੁਖ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਜੋ ਦੁਖ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖਦਾ ਹੈਂ; ਪੰਡਿਤ ਜੀਵਤ ਜਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਨਤ੍ਵੇਵਾਹਂ ਜਾਤੁ ਨਾਸਂ ਨ ਤ੍ਵਂ ਨੇਮੇ ਜਨਾਧਿਪਾਃ। ਨ ਚੈਵ ਨਭਵਿष੍ਯਾਮਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਯਮਤਃ ਪਰਮ੍
ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾਂ ਤੂੰ, ਨਾਂ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ; ਤੇ ਅਸੀਂ ਅਗਲੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਟਾਂਗੇ।
ਦੇਹਿਨੋऽਸ੍ਮਿਨ੍ਯਥਾ ਦੇਹੇ ਕੌਮਾਰਂ ਯੌਵਨਂ ਜਰਾ। ਤਥਾ ਦੇਹਾਨ੍ਤਰਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਧੀਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨ ਮੁਹ੍ਯਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜੀਵ ਕੌਮਰ, ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨੀ ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੇ।
ਮਾਤ੍ਰਾਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸ਼ੀਤੋष੍ਣਸੁਖਦੁਃਖਦਾਃ । ਆਗਮਾਪਾਯਿਨੋऽਨਿਤ੍ਸ੍ਯਾਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਭਾਰਤ
ਕੌਂਤੇਯਾ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਠੰਡ-ਗਰਮੀ, ਸੁਖ-ਦੁਖ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਥਿਰ ਨਹੀਂ—ਹੇ ਭਾਰਤ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਲੈ।