ਵੇਦਸ਼੍ਰੁਤਿ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯੇ ਜਾਤਵੇਦਸਿ । ਜਮ੍ਬੂਕਟਕਚੈਤ੍ਯੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤਾਲਯੇ
ਵੇਦ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਮੂਰਤ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਵਾਲੀ, ਜੰਬੂਕਟਕ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਸਣ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾ ਵਿਦ੍ਯਾਨਾਂ ਮਹਾਨਿਦ੍ਰਾ ਚ ਦੇਹਿਨਾਮ੍। ਸ੍ਕਨ੍ਦਮਾਤਰ੍ਭਗਵਤਿ ਦੁਰ੍ਗੇ ਕਾਨ੍ਤਾਰਵਾਸਿਨਿ
ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਦਿਆ ਹੈਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨੀਂਦ ਹੈਂ, ਸਕੰਦ ਦੀ ਮਾਂ, ਭਗਵਤੀ, ਦੁਰਗਾ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵਸਣ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ੍ਵਾਹਾਕਾਰਃ ਸ੍ਵਧਾ ਚੈਵ ਕਲਾ ਕਾष੍ਠਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ। ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਵੇਦਮਾਤਾ ਚ ਤਥਾ ਵੇਦਾਨ੍ਤ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਤੂੰ ਸਵਾਹਾ, ਸਵਧਾ, ਕਲਾ, ਕਾਠਾ, ਸਰਸਵਤੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਵੀ ਹੈਂ।
ਸ੍ਤੁਤਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਦੇਵਿ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਜਯੋ ਭਵਤੁ ਮੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਰਣਾਜਿਰੇ
ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ।
ਕਾਨ੍ਤਾਰਭਯਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਚਾਲਯੇषੁ ਚ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਸਸਿ ਪਾਤਾਲੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਜਯਸਿ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈਂ; ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਜਮ੍ਭਨੀ ਮੋਹਿਨੀ ਚ ਮਾਯਾ ਹ੍ਰੀਃ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਸਂਧ੍ਯਾ ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਚੈਵ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਜਨਨੀ ਤਥਾ
ਤੂੰ ਜੰਭਨੀ, ਮੋਹਨੀ, ਮਾਇਆ, ਲਾਜ, ਲਕshmi, ਸੰਧਿਆ, ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਅਤੇ ਮਾਂ ਹੈਂ।
ਤੁष੍ਟਿਃ ਪੁष੍ਟਿਰ੍ਧृਤਿਰ੍ਦੀਪ੍ਤਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਵਿਵਰ੍ਧਿਨੀ । ਭੂਤਿਰ੍ਭੂਤਿਮਤਾਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣੈਃ
ਤੂੰ ਤਸੱਲੀ, ਪੋਸ਼ਣ, ਢਿੱਲ, ਚਮਕ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ; ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੂੰ ਧਨਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਵਧੀਕ ਹੋਂਦੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਭਕ੍ਤਿਂ ਮਾਨਵਵਤ੍ਸਲਾ। ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤੋਵਾਚ ਗੋਵਿਨ੍ਦਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਫਿਰ, ਪਾਰਥ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚੋਂ ਬੋਲ ਪਈ।
ਸ੍ਵਲ੍ਪੇਨੈਵ ਤੁ ਕਾਲੇਨ ਸ਼ਤ੍ਰੂਞ੍ਜੇष੍ਯਸਿ ਪਾਣ੍ਡਵ । ਨਰਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍ष ਨਾਰਾਯਣਸਹਾਯਵਾਨ੍
ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇਂਗਾ, ਪਾਂਡਵ; ਤੂੰ ਔਖਾ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ।
ਅਜੇਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਰਣੇऽਰੀਣਾਮਪਿ ਵਜ੍ਰਭृਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਦਾ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਜਰ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਵੀ ਅਜਿੱਤ ਹੈਂ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਓਹ ਮਾਤਾ ਪਲ ਵਿੱਚ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਈ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਂ ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਮੇਨੇ ਵਿਜਯਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਆਰੁਰੋਹ ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਰਥਂ ਪਰਮਸਂਮਤਮ੍
ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੌਂਤੇਯ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ ਨਿਸਚਿਤ ਸਮਝੀ; ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਕृष੍ਣਾਰ੍ਜੁਨਾਵੇਕਰਥੌ ਦਿਵ੍ਯੌ ਸ਼ਙ੍ਖੌਃ ਪ੍ਰਦਧ੍ਮਤੁਃ । ਯ ਇਦਂ ਪਠਤੇ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਕਲ੍ਯ ਉਤ੍ਥਾਯ ਮਾਨਵਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਇਕੋ ਰਥ ਤੇ, ਦਿਵਿਆ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ,
ਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਃਪਿਸ਼ਾਚੇਭ੍ਯੋ ਨ ਭਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸਦਾ। ਨ ਚਾਪਿ ਰਿਪਵਸ੍ਤੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਪਾਦ੍ਯਾ ਯੇ ਚ ਦਂष੍ਟ੍ਰਿਣਃ
ਉਹ ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਲੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ, ਸੱਪਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਦੰਦ ਵਾਲੀਆਂ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਨ ਭਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਸਦਾ ਰਾਜਕੁਲਾਦਪਿ । ਵਿਵਾਦੇਕ ਜਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਬਦ੍ਧੋ ਮੁਚ੍ਯਤਿ ਬਨ੍ਧਨਾਤ੍
ਉਹ ਰਾਜ ਦਰਬਾਰ ਤੋਂ ਵੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ; ਝਗੜੇ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੇ ਕਦੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਗਂ ਤਰਤਿ ਚਾਵਸ਼੍ਯਂ ਤਥਾ ਚੋਰੈਰ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਿਜਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕੇਵਲਾਮ੍
ਉਹ ਜਰੂਰ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚੋਰਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲਕshmi ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆਰੋਗ੍ਯਬਲਸਂਪਨ੍ਨੋ ਜੀਵੇਦ੍ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਤਥਾ । ਏਤਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤੁ ਮਯਾ ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਸਿਹਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮੈਂ ਵਿਅਸ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
ਮੋਹਾਦੇਤੌ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵृषੀ । ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨ੍ਯੁਵਸ਼ਾਨੁਗਾਃ
ਭਰਮ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਨਰ-ਨਾਰਾਇਣ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਾਲਪਾਸ਼ੇਨ ਕੁਣ੍ਠਿਤਾਃ । ਦ੍ਵੈਪਾਯਨੋ ਨਾਰਦਸ਼੍ਚ ਕਣ੍ਵੋ ਰਾਮਸ੍ਤਥਾਨਘਃ । ਅਵਾਰਯਂਸ੍ਤਵ ਸੁਤਂ ਨ ਚਾਸੌ ਤਦ੍ਗृਹੀਤਵਾਨ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਆਈ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਕਾਲ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਮੱਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ, ਨਾਰਦ, ਕਣਵ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਮ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ।
ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮੋ ਦ੍ਯੁਤਿਃ ਕਾਨ੍ਤਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਹ੍ਰੀਃ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਤਥਾ ਮਤਿਃ। ਯਤੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਯਤਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਤੋ ਜਯਃ
ਜਿਥੇ ਧਰਮ, ਚਮਕ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਲਾਜ, ਲਕshmi ਤੇ ਬੁਧੀ ਹੈ; ਜਿਥੇ ਧਰਮ ਹੈ, ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੈ; ਜਿਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਿੱਤ ਹੈ।
ਕੇषਾਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ੍ਤਤ੍ਰਾਗ੍ਰੇ ਯੋਧਾ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਞ੍ਜਯ। ਉਦਗ੍ਰਮਨਸਃ ਕੇ ਵਾ ਕੇ ਵਾ ਦੀਨਾ ਵਿਚੇਤਸਃ
ਕਿਹੜੇ ਯੋਧੇ ਅੱਗੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਲੜ ਰਹੇ ਹਨ, ਸੰਜਯ? ਕਿਹੜੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਉਦਾਸ ਤੇ ਭਟਕ ਰਹੇ ਹਨ?
ਕੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਹਰਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧੇ ਹृਦਯਕਮ੍ਪਨੇ । ਮਾਮਕਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾ ਵਾ ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸਞ੍ਜਯ
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਜਿਸ ਨੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਕੰਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਪਹਿਲਾ ਵਾਰ ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ? ਮੇਰੇ ਜਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਸੰਜਯ।
ਕਸ੍ਯ ਸੇਨਾਸਮੁਦਯੇ ਗਨ੍ਧੋ ਮਾਲ੍ਯਸਮੁਦ੍ਭਵਃ । ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼੍ਚੈਵ ਯੋਧਾਨਾਮਭਿਗਰ੍ਜਤਾਮ੍
ਕਿਸ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਉਠੀ, ਤੇ ਹਵਾ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਚੱਕਰ ਲਾਈ?
ਉਭਯੋਃ ਸੇਨਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੋਧਾ ਜਹृषਿਰੇ ਤਦਾ। ਸ੍ਰਜਃ ਸਮਾਃ ਸੁਗਨ੍ਧਾਨਾਮੁਭਯਤ੍ਰ ਸਮੁਦ੍ਭਵਃ
ਉਦੋਂ ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸੂਰਮੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ।
ਸਂਹਤਾਨਾਮਨੀਕਾਨਾਂ ਵ੍ਯੂਢਾਨਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਸਂਸਰ੍ਗਾਤ੍ਸਮੁਦੀਰ੍ਣਾਨਾਂ ਵਿਮਰ੍ਦਃ ਸੁਮਹਾਨਭੂਤ੍
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਜਦੋਂ ਫੌਜਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਟਕਰਾਅ ਹੋਇਆ।
ਵਾਦਿਤ੍ਰਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਙ੍ਖਭੇਰੀਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਰਣਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਗਰ੍ਜਤਾਮਿਤਰੇਤਰਮ੍
ਜੰਗੀ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ; ਸੂਰਮੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਗਰਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਉਭਯੋਃ ਸੇਨਯੋ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਨ੍ਵ੍ਯਤਿਕਰੋऽਭਵਤ੍। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਨਾਂ ਯੋਧਾਨਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਕੁਞ੍ਜਰਾਣਾਂ ਚ ਨਦਤਾਂ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਹृष੍ਯਤਾਮ੍
ਰਾਜਾ, ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਟਕਰਾਅ ਹੋਇਆ; ਯੋਧੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਾਥੀ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਂ ਤਥਾ ਕृਪਯਾਵਿष੍ਟਮਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਵਿषੀਦਨ੍ਤਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂਆਂ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਵੇਖਿਆ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਉਦਾਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਕੁਤਸ੍ਤ੍ਵਾ ਕਸ਼੍ਮਲਮਿਦਂ ਵਿषਮੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਅਨਾਰ੍ਯਜੁष੍ਟਮਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਮਕੀਰ੍ਤਿਕਰਮਰ੍ਜੁਨ
ਅਰਜੁਨ, ਇਹ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆ ਗਈ? ਇਹ ਨੋਬਲ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਇਸ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਇੱਜ਼ਤ।
ਕ੍ਲੈਬ੍ਯਂ ਮਾ ਸ੍ਮ ਗਮਃ ਪਾਰ੍ਥ ਨੈਤਤ੍ਤ੍ਵਯ੍ਯੁਪਪਦ੍ਯਤੇ। ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਂ ਹृਦਯਦੌਰ੍ਬਲ੍ਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਪਰਂਤਪ
ਪਾਰਥ, ਤੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਵੱਲ ਨਾ ਵਧ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਦਿਲ ਦੀ ਛੋਟੀ ਹਿੰਮਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਉੱਠ।
ਕਥਂ ਭੀष੍ਮਮਹਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਦ੍ਰੋਣਂ ਚ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਇषੁਭਿਃ ਪ੍ਰਤਿਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਪੂਜਾਰ੍ਹਾਵਰਿਸੂਦਨ
ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮੈਂ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਵਿਰੁੱਧ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਲੜਾਂ, ਜੋ ਸਤਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ?