ਏਤਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਮਹਾਨੁਭਾਵਂ ਗੂਹਨ੍ਤਿ ਮੇਘਾ ਇਵ ਰਸ਼੍ਮਿਮਨ੍ਤਮ੍। ਏਤਾਨਿ ਹਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਪ੍ਰਵੀਰ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਯੁਦ੍ਧਂ ਭਰਤਰ੍षਭੇਣ
ਇਹ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਦਲ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਓਹੀ ਤਰੀਕੇ ਲੁਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਓਹਲੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਕृष੍ਣੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਇਕੱਠਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਭਿਮੁਖੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਪਰਾਜਯਾਯ ਸ਼੍ਤ੍ਰੁਣਾਂ ਦੁਰ੍ਗਾਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯ
ਸੁੱਚਾ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੋ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਹਾਰ ਲਈ ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਪੜ੍ਹ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਧੀਮਤਾ। ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮਾਹ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਲੋਂ ਕਹੇ ਗਏ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਤੁਤੀ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਸਿਦ੍ਧਸੇਨਾਨਿ ਆਰ੍ਯੇ ਮਨ੍ਦਰਵਾਸਿਨਿ । ਕੁਮਾਰਿ ਕਾਲਿ ਕਾਪਾਲਿ ਕਪਿਲੇ ਕृष੍ਣਪਿਙ੍ਗਲੇ
ਸਿੱਧਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੀ ਨੇਤਰੀ, ਆਦਰਯੋਗ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵਸਣ ਵਾਲੀ, ਕੁਮਾਰੀ, ਕਾਲੀ, ਕਪਾਲੀ, ਪੀਲੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਪਿੰਗਲ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਭਦ੍ਰਕਾਲਿ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਹਾਕਾਲਿ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਚਣ੍ਡਿ ਚਣ੍ਡੇ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਤਾਰਿਣਿ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਭਦਰਕਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮਹਾਕਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਚੰਡੀ, ਚੰਡੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਵਧੀਆ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕਾਤ੍ਯਾਯਨਿ ਮਹਾਭਾਗੇ ਕਰਾਲਿ ਵਿਜਯੇ ਜਯੇ। ਸ਼ਿਖਿਪਿਚ੍ਛਧ੍ਵਜਧਰੇ ਨਾਨਾਭਰਣਭੂषਿਤੇ
ਕਾਟਿਆਯਨੀ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਡਰਾਉਣੀ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ, ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਛਾ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਟ੍ਟਸ਼ੂਲਪ੍ਰਹਰਣੇ ਸ੍ਵਙ੍ਗਖੇਟਕਧਾਰਿਣਿ । ਗੋਪੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਨੁਜੇ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਨਨ੍ਦਗੋਪਕੁਲੋਦ੍ਭਵੇ
ਵੱਡਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਆਪਣਾ ਡੰਗ ਤੇ ਢਾਲ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੀ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭੈਣ, ਨੰਦ ਗੋਪ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਮਹਿषਾਸृਕ੍ਪ੍ਰਿਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕੌਸ਼ਿਕਿ ਪੀਤਵਾਸਿਨਿ । ਅਟ੍ਟਹਾਸੇ ਕੋਕਮੁਖੇ ਨਮਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਰਣਪ੍ਰਿਯੇ
ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੀ, ਉੱਚਾ ਹਾਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਕਮਲ-ਮੁਖੀ, ਜੰਗ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਉਭੇ ਸ਼ਾਕਮ੍ਭਰਿ ਸ਼੍ਵੇਤੇ ਕृष੍ਣੇ ਕੈਟਭਨਾਸ਼ਿਨਿ । ਹਿਰਣ੍ਯਾਸ਼੍ਚਿ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਿ ਸੁਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਸ਼ਾਕੰਭਰੀ, ਚਿੱਟੀ ਤੇ ਕਾਲੀ, ਕੈਟਭ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵੇਦਸ਼੍ਰੁਤਿ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯੇ ਜਾਤਵੇਦਸਿ । ਜਮ੍ਬੂਕਟਕਚੈਤ੍ਯੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤਾਲਯੇ
ਵੇਦ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਮੂਰਤ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਵਾਲੀ, ਜੰਬੂਕਟਕ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਸਣ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾ ਵਿਦ੍ਯਾਨਾਂ ਮਹਾਨਿਦ੍ਰਾ ਚ ਦੇਹਿਨਾਮ੍। ਸ੍ਕਨ੍ਦਮਾਤਰ੍ਭਗਵਤਿ ਦੁਰ੍ਗੇ ਕਾਨ੍ਤਾਰਵਾਸਿਨਿ
ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਦਿਆ ਹੈਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨੀਂਦ ਹੈਂ, ਸਕੰਦ ਦੀ ਮਾਂ, ਭਗਵਤੀ, ਦੁਰਗਾ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵਸਣ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ੍ਵਾਹਾਕਾਰਃ ਸ੍ਵਧਾ ਚੈਵ ਕਲਾ ਕਾष੍ਠਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ। ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਵੇਦਮਾਤਾ ਚ ਤਥਾ ਵੇਦਾਨ੍ਤ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਤੂੰ ਸਵਾਹਾ, ਸਵਧਾ, ਕਲਾ, ਕਾਠਾ, ਸਰਸਵਤੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਵੀ ਹੈਂ।
ਸ੍ਤੁਤਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਦੇਵਿ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਜਯੋ ਭਵਤੁ ਮੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਰਣਾਜਿਰੇ
ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ।
ਕਾਨ੍ਤਾਰਭਯਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਚਾਲਯੇषੁ ਚ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਸਸਿ ਪਾਤਾਲੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਜਯਸਿ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈਂ; ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਜਮ੍ਭਨੀ ਮੋਹਿਨੀ ਚ ਮਾਯਾ ਹ੍ਰੀਃ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਸਂਧ੍ਯਾ ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਚੈਵ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਜਨਨੀ ਤਥਾ
ਤੂੰ ਜੰਭਨੀ, ਮੋਹਨੀ, ਮਾਇਆ, ਲਾਜ, ਲਕshmi, ਸੰਧਿਆ, ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਅਤੇ ਮਾਂ ਹੈਂ।
ਤੁष੍ਟਿਃ ਪੁष੍ਟਿਰ੍ਧृਤਿਰ੍ਦੀਪ੍ਤਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਵਿਵਰ੍ਧਿਨੀ । ਭੂਤਿਰ੍ਭੂਤਿਮਤਾਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣੈਃ
ਤੂੰ ਤਸੱਲੀ, ਪੋਸ਼ਣ, ਢਿੱਲ, ਚਮਕ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ; ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੂੰ ਧਨਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਵਧੀਕ ਹੋਂਦੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਭਕ੍ਤਿਂ ਮਾਨਵਵਤ੍ਸਲਾ। ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤੋਵਾਚ ਗੋਵਿਨ੍ਦਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਫਿਰ, ਪਾਰਥ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚੋਂ ਬੋਲ ਪਈ।
ਸ੍ਵਲ੍ਪੇਨੈਵ ਤੁ ਕਾਲੇਨ ਸ਼ਤ੍ਰੂਞ੍ਜੇष੍ਯਸਿ ਪਾਣ੍ਡਵ । ਨਰਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍ष ਨਾਰਾਯਣਸਹਾਯਵਾਨ੍
ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇਂਗਾ, ਪਾਂਡਵ; ਤੂੰ ਔਖਾ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ।
ਅਜੇਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਰਣੇऽਰੀਣਾਮਪਿ ਵਜ੍ਰਭृਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਦਾ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਜਰ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਵੀ ਅਜਿੱਤ ਹੈਂ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਓਹ ਮਾਤਾ ਪਲ ਵਿੱਚ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਈ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਂ ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਮੇਨੇ ਵਿਜਯਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਆਰੁਰੋਹ ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਰਥਂ ਪਰਮਸਂਮਤਮ੍
ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੌਂਤੇਯ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ ਨਿਸਚਿਤ ਸਮਝੀ; ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਕृष੍ਣਾਰ੍ਜੁਨਾਵੇਕਰਥੌ ਦਿਵ੍ਯੌ ਸ਼ਙ੍ਖੌਃ ਪ੍ਰਦਧ੍ਮਤੁਃ । ਯ ਇਦਂ ਪਠਤੇ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਕਲ੍ਯ ਉਤ੍ਥਾਯ ਮਾਨਵਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਇਕੋ ਰਥ ਤੇ, ਦਿਵਿਆ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ,
ਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਃਪਿਸ਼ਾਚੇਭ੍ਯੋ ਨ ਭਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸਦਾ। ਨ ਚਾਪਿ ਰਿਪਵਸ੍ਤੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਪਾਦ੍ਯਾ ਯੇ ਚ ਦਂष੍ਟ੍ਰਿਣਃ
ਉਹ ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਲੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ, ਸੱਪਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਦੰਦ ਵਾਲੀਆਂ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਨ ਭਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਸਦਾ ਰਾਜਕੁਲਾਦਪਿ । ਵਿਵਾਦੇਕ ਜਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਬਦ੍ਧੋ ਮੁਚ੍ਯਤਿ ਬਨ੍ਧਨਾਤ੍
ਉਹ ਰਾਜ ਦਰਬਾਰ ਤੋਂ ਵੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ; ਝਗੜੇ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੇ ਕਦੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਗਂ ਤਰਤਿ ਚਾਵਸ਼੍ਯਂ ਤਥਾ ਚੋਰੈਰ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਿਜਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕੇਵਲਾਮ੍
ਉਹ ਜਰੂਰ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚੋਰਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲਕshmi ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆਰੋਗ੍ਯਬਲਸਂਪਨ੍ਨੋ ਜੀਵੇਦ੍ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਤਥਾ । ਏਤਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤੁ ਮਯਾ ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਸਿਹਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮੈਂ ਵਿਅਸ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
ਮੋਹਾਦੇਤੌ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵृषੀ । ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨ੍ਯੁਵਸ਼ਾਨੁਗਾਃ
ਭਰਮ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਨਰ-ਨਾਰਾਇਣ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਾਲਪਾਸ਼ੇਨ ਕੁਣ੍ਠਿਤਾਃ । ਦ੍ਵੈਪਾਯਨੋ ਨਾਰਦਸ਼੍ਚ ਕਣ੍ਵੋ ਰਾਮਸ੍ਤਥਾਨਘਃ । ਅਵਾਰਯਂਸ੍ਤਵ ਸੁਤਂ ਨ ਚਾਸੌ ਤਦ੍ਗृਹੀਤਵਾਨ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਆਈ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਕਾਲ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਮੱਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ, ਨਾਰਦ, ਕਣਵ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਮ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ।
ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮੋ ਦ੍ਯੁਤਿਃ ਕਾਨ੍ਤਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਹ੍ਰੀਃ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਤਥਾ ਮਤਿਃ। ਯਤੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਯਤਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਤੋ ਜਯਃ
ਜਿਥੇ ਧਰਮ, ਚਮਕ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਲਾਜ, ਲਕshmi ਤੇ ਬੁਧੀ ਹੈ; ਜਿਥੇ ਧਰਮ ਹੈ, ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੈ; ਜਿਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਿੱਤ ਹੈ।
ਕੇषਾਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ੍ਤਤ੍ਰਾਗ੍ਰੇ ਯੋਧਾ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਞ੍ਜਯ। ਉਦਗ੍ਰਮਨਸਃ ਕੇ ਵਾ ਕੇ ਵਾ ਦੀਨਾ ਵਿਚੇਤਸਃ
ਕਿਹੜੇ ਯੋਧੇ ਅੱਗੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਲੜ ਰਹੇ ਹਨ, ਸੰਜਯ? ਕਿਹੜੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਉਦਾਸ ਤੇ ਭਟਕ ਰਹੇ ਹਨ?