ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਂ ਦਨ੍ਤਸ਼ਲਾਕਮਸ੍ਯ ਸੁਪਾਣ੍ਡੁਰਂ ਛਤ੍ਰਮਤੀਵ ਭਾਤਿ। ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚੈਨਮੁਪਾਚਰਨ੍ਤ ਮਹਰ੍षਯਃ ਸਂਸ੍ਤੁਤਿਭਿਰ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍
ਉਸਦਾ ਉੱਚਾ, ਸਫੈਦ, ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਛਤ੍ਰ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫਿਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉਸਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪੁਰੋਹਿਤਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਧਂ ਵਦਨ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤਵਨ੍ਤ ਏਨਮ੍ । ਜਪ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਮਹੌषਧੀਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਃ
ਪੁਜਾਰੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਵਾਣੀ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ-ਸਿੱਧਾ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਜਾਪ, ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ।
ਤਤਃ ਸ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤਥੈਵ ਗਾਸ਼੍ਚ ਫਲਾਨਿ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਤਥੈਵ ਨਿष੍ਕਾਨ੍ । ਕੁਰੂਤ੍ਤਮੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਾਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਯਯੌ ਸ਼ਕ੍ਰ ਇਵਾਮਰੇਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ, ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਪੜੇ, ਗਾਂ, ਫਲ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਸੋਨਾ ਵੰਡਦਾ ਹੋਇਆ ਗਿਆ।
ਸਹਸ੍ਰਸੂਰ੍ਯਃ ਸ਼ਤਕਿਙ੍ਕਿਣੀਕਃ ਪਰਾਰ੍ਧ੍ਯਜਾਮ੍ਬੂਨਦਹੇਮਚਿਤ੍ਰਃ। ਰਥੋऽਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯਾਗ੍ਨਿਰਿਵਾਰ੍ਚਿਮਾਲੀ ਵਿਭ੍ਰਾਜਤੇ ਸ਼੍ਵੇਤਹਯਃ ਸੁਚਕ੍ਰਃ
ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਰਥ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਤੇ ਮਹਿੰਗਾ ਜਾਮਬੂਨਦਾ ਸੋਨਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਪਹੀਆਂ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੌਣਕਦਾਰ ਸੀ।
ਤਮਾਸ੍ਥਿਤਃ ਕੇਸ਼ਵਸਂਗृਹੀਤਂ ਕਪਿਧ੍ਵਜੋ ਗਾਣ੍ਡਿਵਬਾਣਪਾਣਿਃ। ਧਨੁਰ੍ਧਰੋ ਯਸ੍ਯ ਸਮਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਨੋ ਭਵਿਤਾ ਕਦਾਚਿਤ੍
ਉਸ ਰਥ ਤੇ, ਜੋ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਪਿ-ਧਵਜ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ, ਗਾਂਡੀਵ ਤੇ ਤੀਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਉਦ੍ਧਰ੍ਤਯਿष੍ਯਂਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸੇਨਾ- ਮਤੀਵ ਰੌਦ੍ਰਂ ਸ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਰੂਪਮ੍ । ਅਨਾਯੁਧੋ ਯਃ ਸੁਭੁਜੋ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਨਰਾਸ਼੍ਵਨਾਗਾਨ੍ਯੁਧਿ ਭਸ੍ਮ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍
ਉਹ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਬਿਨਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ, ਆਪਣੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸ ਭੀਮਸੇਨਃ ਸਹਿਤੋ ਯਮਾਭ੍ਯਾਂ ਵृਕੋਦਰੋ ਵੀਰਰਥਸ੍ਯ ਗੋਪ੍ਤਾ । ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਸਿਂਹਰ੍षਭਮਤ੍ਤਖੇਲਂ ਲੋਕੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਾਨਕਲ੍ਪਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ, ਯਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਵਿਰਲੇ ਰਥ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਓਥੇ ਸਿੰਘ ਜਾਂ ਗਾਂ ਦੇ ਜਿਹੇ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੇਨਾਗ੍ਰਗਤਂ ਦੁਰਾਸਦਂ ਸਂਵਿਵ੍ਯਥੁਃ ਪਙ੍ਕਗਤਾ ਯਥਾ ਦ੍ਵਿਪਾਃ । ਵृਕੋਦਰਂ ਵਾਰਣਾਜਦਰ੍ਪਂ ਯੋਧਾਸ੍ਤ੍ਵਦੀਯਾ ਭਯਵਿਗ੍ਨਸਤ੍ਤ੍ਵਾਃ
ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਯੋਧੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹੌਸਲੇ ਹਾਰ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਚੀਤੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੀਚ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨੀਕਮਧ੍ਯੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍ । ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਜੋ ਔਖਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਯ ਏष ਰੋषਾਤ੍ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਬਲਸ੍ਥੋ ਯੋ ਨਃ ਸੇਨਾਂ ਸਿਂਹ ਇਵੇਕ੍ਸ਼ਤੇ ਚ। ਸ ਏष ਭੀष੍ਮਃ ਕੁਰੁਵਂਸ਼ਕੇਤੁ- ਰ੍ਯੇਨਾਹृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਤਂ ਵਾਜਿਮੇਧਾਃ
ਉਹ ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਤੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਹੈ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਚਿਨ੍ਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਵਾਏ ਹਨ।
ਏਤਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਮਹਾਨੁਭਾਵਂ ਗੂਹਨ੍ਤਿ ਮੇਘਾ ਇਵ ਰਸ਼੍ਮਿਮਨ੍ਤਮ੍। ਏਤਾਨਿ ਹਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਪ੍ਰਵੀਰ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਯੁਦ੍ਧਂ ਭਰਤਰ੍षਭੇਣ
ਇਹ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਦਲ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਓਹੀ ਤਰੀਕੇ ਲੁਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਓਹਲੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਕृष੍ਣੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਇਕੱਠਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਭਿਮੁਖੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਪਰਾਜਯਾਯ ਸ਼੍ਤ੍ਰੁਣਾਂ ਦੁਰ੍ਗਾਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯ
ਸੁੱਚਾ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੋ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਹਾਰ ਲਈ ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਪੜ੍ਹ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਧੀਮਤਾ। ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮਾਹ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਲੋਂ ਕਹੇ ਗਏ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਤੁਤੀ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਸਿਦ੍ਧਸੇਨਾਨਿ ਆਰ੍ਯੇ ਮਨ੍ਦਰਵਾਸਿਨਿ । ਕੁਮਾਰਿ ਕਾਲਿ ਕਾਪਾਲਿ ਕਪਿਲੇ ਕृष੍ਣਪਿਙ੍ਗਲੇ
ਸਿੱਧਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੀ ਨੇਤਰੀ, ਆਦਰਯੋਗ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵਸਣ ਵਾਲੀ, ਕੁਮਾਰੀ, ਕਾਲੀ, ਕਪਾਲੀ, ਪੀਲੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਪਿੰਗਲ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਭਦ੍ਰਕਾਲਿ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਹਾਕਾਲਿ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਚਣ੍ਡਿ ਚਣ੍ਡੇ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਤਾਰਿਣਿ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਭਦਰਕਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮਹਾਕਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਚੰਡੀ, ਚੰਡੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਵਧੀਆ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕਾਤ੍ਯਾਯਨਿ ਮਹਾਭਾਗੇ ਕਰਾਲਿ ਵਿਜਯੇ ਜਯੇ। ਸ਼ਿਖਿਪਿਚ੍ਛਧ੍ਵਜਧਰੇ ਨਾਨਾਭਰਣਭੂषਿਤੇ
ਕਾਟਿਆਯਨੀ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਡਰਾਉਣੀ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ, ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਛਾ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਟ੍ਟਸ਼ੂਲਪ੍ਰਹਰਣੇ ਸ੍ਵਙ੍ਗਖੇਟਕਧਾਰਿਣਿ । ਗੋਪੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਨੁਜੇ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਨਨ੍ਦਗੋਪਕੁਲੋਦ੍ਭਵੇ
ਵੱਡਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਆਪਣਾ ਡੰਗ ਤੇ ਢਾਲ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੀ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭੈਣ, ਨੰਦ ਗੋਪ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਮਹਿषਾਸृਕ੍ਪ੍ਰਿਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕੌਸ਼ਿਕਿ ਪੀਤਵਾਸਿਨਿ । ਅਟ੍ਟਹਾਸੇ ਕੋਕਮੁਖੇ ਨਮਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਰਣਪ੍ਰਿਯੇ
ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੀ, ਉੱਚਾ ਹਾਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਕਮਲ-ਮੁਖੀ, ਜੰਗ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਉਭੇ ਸ਼ਾਕਮ੍ਭਰਿ ਸ਼੍ਵੇਤੇ ਕृष੍ਣੇ ਕੈਟਭਨਾਸ਼ਿਨਿ । ਹਿਰਣ੍ਯਾਸ਼੍ਚਿ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਿ ਸੁਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਸ਼ਾਕੰਭਰੀ, ਚਿੱਟੀ ਤੇ ਕਾਲੀ, ਕੈਟਭ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵੇਦਸ਼੍ਰੁਤਿ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯੇ ਜਾਤਵੇਦਸਿ । ਜਮ੍ਬੂਕਟਕਚੈਤ੍ਯੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤਾਲਯੇ
ਵੇਦ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਮੂਰਤ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਵਾਲੀ, ਜੰਬੂਕਟਕ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਸਣ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾ ਵਿਦ੍ਯਾਨਾਂ ਮਹਾਨਿਦ੍ਰਾ ਚ ਦੇਹਿਨਾਮ੍। ਸ੍ਕਨ੍ਦਮਾਤਰ੍ਭਗਵਤਿ ਦੁਰ੍ਗੇ ਕਾਨ੍ਤਾਰਵਾਸਿਨਿ
ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਦਿਆ ਹੈਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨੀਂਦ ਹੈਂ, ਸਕੰਦ ਦੀ ਮਾਂ, ਭਗਵਤੀ, ਦੁਰਗਾ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵਸਣ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ੍ਵਾਹਾਕਾਰਃ ਸ੍ਵਧਾ ਚੈਵ ਕਲਾ ਕਾष੍ਠਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ। ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਵੇਦਮਾਤਾ ਚ ਤਥਾ ਵੇਦਾਨ੍ਤ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਤੂੰ ਸਵਾਹਾ, ਸਵਧਾ, ਕਲਾ, ਕਾਠਾ, ਸਰਸਵਤੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਵੀ ਹੈਂ।
ਸ੍ਤੁਤਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਦੇਵਿ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਜਯੋ ਭਵਤੁ ਮੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਰਣਾਜਿਰੇ
ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ।
ਕਾਨ੍ਤਾਰਭਯਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਚਾਲਯੇषੁ ਚ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਸਸਿ ਪਾਤਾਲੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਜਯਸਿ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈਂ; ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਜਮ੍ਭਨੀ ਮੋਹਿਨੀ ਚ ਮਾਯਾ ਹ੍ਰੀਃ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਸਂਧ੍ਯਾ ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਚੈਵ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਜਨਨੀ ਤਥਾ
ਤੂੰ ਜੰਭਨੀ, ਮੋਹਨੀ, ਮਾਇਆ, ਲਾਜ, ਲਕshmi, ਸੰਧਿਆ, ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਅਤੇ ਮਾਂ ਹੈਂ।
ਤੁष੍ਟਿਃ ਪੁष੍ਟਿਰ੍ਧृਤਿਰ੍ਦੀਪ੍ਤਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਵਿਵਰ੍ਧਿਨੀ । ਭੂਤਿਰ੍ਭੂਤਿਮਤਾਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣੈਃ
ਤੂੰ ਤਸੱਲੀ, ਪੋਸ਼ਣ, ਢਿੱਲ, ਚਮਕ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ; ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੂੰ ਧਨਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਵਧੀਕ ਹੋਂਦੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਭਕ੍ਤਿਂ ਮਾਨਵਵਤ੍ਸਲਾ। ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤੋਵਾਚ ਗੋਵਿਨ੍ਦਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਫਿਰ, ਪਾਰਥ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚੋਂ ਬੋਲ ਪਈ।
ਸ੍ਵਲ੍ਪੇਨੈਵ ਤੁ ਕਾਲੇਨ ਸ਼ਤ੍ਰੂਞ੍ਜੇष੍ਯਸਿ ਪਾਣ੍ਡਵ । ਨਰਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍ष ਨਾਰਾਯਣਸਹਾਯਵਾਨ੍
ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇਂਗਾ, ਪਾਂਡਵ; ਤੂੰ ਔਖਾ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ।
ਅਜੇਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਰਣੇऽਰੀਣਾਮਪਿ ਵਜ੍ਰਭृਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਦਾ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਜਰ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਵੀ ਅਜਿੱਤ ਹੈਂ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਓਹ ਮਾਤਾ ਪਲ ਵਿੱਚ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਈ।