ਸਮੁਤ੍ਸਾਰ੍ਯ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਮਹਾਰਥਃ । ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸੋऽਭ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਫਿਰ ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਰਸਤਾ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤ੍ਵਦੀਯਾਨਾਂ ਪਰੇषਾਂ ਚ ਰਥੇषੁ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਧ੍ਵਜਾਨ੍। ਅਭਿਭੂਯਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯੈਕੋ ਰਥੇ ਤਸ੍ਥੌ ਮਹਾਕਪਿਃ
ਤੇਰੇ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਕੇਵਲ ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਖੜਾ ਸੀ।
ਪਦਾਤਾਸ੍ਤ੍ਵਗ੍ਰਤੋऽਗਚ੍ਛਨ੍ਨਸਿਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਪਾਣਯਃ। ਅਨੇਕਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਾ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੱਖਾਂ ਪੈਦਲ ਸੈਣਿਕ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਬਰਛੇ ਫੜਕੇ, ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਤੁਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਾਰਣਾ ਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਕਰਟਾਮੁਖਾਃ । ਸ਼ੂਰਾ ਹੇਮਮਯੈਰ੍ਜਾਲੈਰ੍ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾ ਇਵਾਚਲਾਃ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਟੁੱਟੇ ਤੇ ਖੁੱਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਬੜੇ ਤੇ ਬਹਾਦੁਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤ ਇਵ ਜੀਮੂਤਾ ਮਹਾਰ੍ਹਾਃ ਪਦ੍ਮਗਨ੍ਧਿਨਃ। ਰਾਜਾਨਮਨ੍ਵਯੁਃ ਯਸ਼੍ਚਾਜ੍ਜੀਮੂਤਾ ਇਵ ਵਾਰ੍षਿਕਾਃ
ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦੇ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਭੀਮਸੇਨੋ ਗਦਾਂ ਭੀਮਾਂ ਪ੍ਰਕਰ੍षਨ੍ਪਰਿਘੋਪਮਾਮ੍। ਪ੍ਰਚਕਰ੍ष ਮਹਾਸੈਨ੍ਯਂ ਦੁਰਾਧਰ੍षੋ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਭੀਮਸੇਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਔਖਾ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ, ਜੋ ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਕੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਮਰ੍ਕਮਿਵ ਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਤਪਨ੍ਤਮਿਵ ਵਾਹਿਨੀਮ੍ । ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ ਸਰ੍ਵਯੋਧਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮਨ੍ਤਿਕੇ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਵੱਲ ਦੇਖਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੋਈ ਵੀ ਯੋਧਾ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਸਿੱਧਾ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਵਜ੍ਰੋ ਨਾਮੈष ਸ ਵ੍ਯੂਹੋ ਨਿਰ੍ਭਯਃ ਸਰ੍ਵਤੋਮੁਖਃ। ਚਾਪਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਧ੍ਵਜੋ ਘੋਰੋ ਗੁਪ੍ਤੋ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਾ
ਇਹ ਜੋੜ 'ਵਜਰ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਅਜੇਤੂ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ ਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਹੈ।
ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਵ੍ਯੂਹਯ੍ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤਵ ਵਾਹਿਨੀਮ੍ । ਅਜੇਯੋ ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਇਸ ਜੋੜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਚਾਹੇ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ, ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤੂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਂਡਵ ਇਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਤਿष੍ਠਤ੍ਸੁ ਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੋਦਯਨਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਪ੍ਰਵਵੌ ਪृष੍ਠਤੋ ਵਾਯੁਰ੍ਨਿਰਭ੍ਰੇ ਸ੍ਤਨਯਿਤ੍ਨੁਮਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਫੌਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜੀਆਂ ਸਨ, ਤਾਂ ਪਿੱਛੋਂ ਇੱਕ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਹਵਾ ਦਾ ਝੋੰਕਾ ਵੱਗਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਆਸਮਾਨ ਸਾਫ ਸੀ।
ਵਿष੍ਵਗ੍ਵਾਤਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਵੁਰ੍ਨੀਚੈਃ ਸ਼ਰ੍ਕਰਕਰ੍षਿਣਃ । ਰਜਸ਼੍ਚੋਦ੍ਧੂਯਤ ਮਹਤ੍ਤਮ ਆਚ੍ਛਾਦਯਞ੍ਜਗਤ੍
ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਵਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵੱਗੀ, ਜੋ ਰੇਤ ਤੇ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਵੱਡਾ ਧੂੜ ਦਾ ਗੁੱਬਾਰ ਉਠਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਪਪਾਤ ਮਹਤੀ ਚੋਲ੍ਕਾ ਪ੍ਰਾਙ੍ਭੁਖੀ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਉਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸੂਰ੍ਯਮਾਹਤ੍ਯ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ ਮਹਾਸ੍ਵਨਾ
ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਉਲਕਾ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜੋ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਲੱਗ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸਂਨਹ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਨਿष੍ਪ੍ਰਭੋऽਭ੍ਯੁਦ੍ਯਯੌ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸਘੋषਂ ਭੂਸ਼੍ਚਚਾਲ ਚ
ਜਦੋਂ ਫੌਜਾਂ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਮੰਦ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਕੰਬ ਉਠੀ।
ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ ਸਨਾਦਾ ਚ ਭੂਸ੍ਤਦਾ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਨਿਰ੍ਘਾਤਾ ਬਹਵੋ ਰਾਜਨ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਚਾਭਵਨ੍ । ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਦ੍ਰਜਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਯਤ ਕਿਂਚਨ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਧਰਤੀ ਚੀਰ ਗਈ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ; ਹਰ ਪਾਸੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗੜਗੜਾਹਟਾਂ ਹੋਈਆਂ, ਮੋਟਾ ਧੂੜ ਚੁੱਕ ਗਿਆ, ਕੁਝ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਧ੍ਵਜਾਨਾਂ ਧੂਯਮਾਨਾਨਾਂ ਸਹਸਾ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਨਾ । ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਬਦ੍ਧਾਨਾਂ ਕਾਞ੍ਚਨਸ੍ਰਗ੍ਵਰਾਮ੍ਬਰੈਃ
ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ ਹਿਲਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਮਹਤਾਂ ਸਪਤਾਕਾਨਾਮਾਦਿਤ੍ਯਸਮਤੇਜਸਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਝਣਝਣੀਭੂਤਮਾਸੀਤ੍ਤਾਲਵਨੇष੍ਵਿਵ
ਵੱਡੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ, ਸਭ ਪਾਸੇ ਝਨ ਝਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਲ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਯੁਦ੍ਧਨਨ੍ਦਿਨਃ । ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪ੍ਰਤਿਵ੍ਯੂਹ੍ਯ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪਾਂਡਵ ਜੋ ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀਲੇ ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੇ لشਕਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਗ੍ਰਸਨ੍ਤ ਇਵ ਮਞ੍ਜਾਨੋ ਯੋਧਾਨਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾਗ੍ਰਤੋ ਭੀਮਸੇਨਂ ਗਦਾਪਾਣਿਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਭੀਮਸੇਨ ਅੱਗੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡਵ ਲਸ਼ਕਰ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇ ਸਞ੍ਜਯ ਕੇ ਨੁ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯੁਯੁਤ੍ਸਵੋ ਹृष੍ਯਮਾਣਾ ਇਵਾਸਨ੍। ਮਾਮਕਾ ਵਾ ਭੀष੍ਮਨੇਤ੍ਰਾਃ ਸਮੀਪੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਵਾ ਭੀਮਨੇਤ੍ਰਾਸ੍ਤਦਾਨੀਮ੍
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਸੰਜਯਾ, ਦੱਸ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੌਣ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ—ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਆਗੂ ਤੇਰੇ ਲੋਕ ਜਾਂ ਭੀਮ ਦੇ ਆਗੂ ਪਾਂਡਵ?
ਕੇषਾਂ ਜਘਨ੍ਯੌ ਸਮਸੂਰ੍ਯੌ ਸਵਾਯੂ ਕੇषਾਂ ਸੇਨਾਂ ਸ਼੍ਵਾਪਦਾਸ਼੍ਚਾਭषਨ੍ਤ । ਕੇषਾਂ ਯੂਨਾਂ ਮੁਖਵਰ੍ਣਾਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵਂ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਯਥਾਵਤ੍
ਕਿਹੜਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੀ ਪਿੱਠ ਸੂਰਜ ਤੇ ਹਵਾ ਵੱਲ ਸੀ? ਕਿਹੜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਚੀਕ ਰਹੇ ਸਨ? ਕਿਹੜਿਆਂ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ? ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ।
ਉਭੇ ਸੇਨੇ ਤੁਲ੍ਯਮਿਵੋਪਯਾਤੇ ਉਭੇ ਵ੍ਯੂਹੇ ਹृष੍ਟਰੂਪੇ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ। ਉਭੇ ਚਿਤ੍ਰੇ ਵਨਰਾਜਿਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇ ਤਥੈਵੋਭੇ ਨਾਗਰਥਾਸ਼੍ਵਪੂਰ੍ਣੇ
ਦੋਵੇਂ ਫੌਜਾਂ ਇਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀਲੀਆਂ ਦਿਸਦੀਆਂ ਸਨ; ਦੋਵੇਂ ਲਾਈਨਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਉਭੇ ਸੇਨੇ ਬृਹਤ੍ਯੌ ਭੀਮਰੂਪੇ ਤਥੈਵੋਭੇ ਭਾਰਤ ਦੁਰ੍ਵਿषਹ੍ਯੇ । ਤਥੈਵੋਭੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਜਯਾਯ ਸृष੍ਟੇ ਤਥੈਵੋਭੇ ਸਤ੍ਪੁਰੁषੋਪਜੁष੍ਟੇ
ਦੋਵੇਂ ਫੌਜਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸਨ, ਭਾਰਤ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਔਖਾ ਸੀ; ਦੋਵੇਂ ਸੁਰਗ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਮੁਖਾਃ ਕੁਰਵੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖਾ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਮਾਨਾਃ । ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨੇਵ ਚ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨੇਵ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮ੍
ਕੌਰਵ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ; ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ।
ਸ਼ੀਤੋ ਵਾਯੁਃ ਪृष੍ਠਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਞ੍ਸ਼੍ਵਾਪਦਾ ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ਤ । ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਮਦਗਨ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਤੀਵ੍ਰਾ- ਨ੍ਨ ਸੇਹਿਰੇ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨਾਗਾਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਵੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਵੱਲ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਚੀਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਹਾਥੀ, ਹੋਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਮਾਦ ਦੀ ਤੀਖੀ ਸੁਗੰਧ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਹਸ੍ਤਿਨਂ ਪਦ੍ਮਵਰ੍ਣਂ ਸੁਵਰ੍ਣਕਕ੍ਸ਼ਂ ਜਾਲਵਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਮ੍ । ਸਮਾਸ੍ਥਿਤੋ ਮਧ੍ਯਗਤਃ ਕੁਰੂਣਾਂ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਬਨ੍ਦਿਭਿਰ੍ਮਾਗਧੈਸ਼੍ਚ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਜ਼ੀਨ ਤੇ ਜਾਲ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਇਕ ਤੇ ਮਗਧ ਦੇ ਭਟਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਭਂ ਸ਼੍ਵੇਤਮਥਾਤਪਤ੍ਰਂ ਸੌਵਰ੍ਣਸ੍ਰਗ੍ਭ੍ਰਾਜਤਿ ਚੋਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗੇ । ਤਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀਯੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਗਾਨ੍ਧਾਰੈਰ੍ਯਾਤਿ ਗਾਨ੍ਧਾਰਰਾਜਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੰਦਰੀ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਜੋ ਗਾਂਧਾਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਪਹਾੜੀ ਗਾਂਧਾਰੀ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਭੀष੍ਮੋऽਗ੍ਰਤਃ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵृਦ੍ਧਃ ਸ਼੍ਵੇਤਚ੍ਛਤ੍ਰਃ ਸ਼੍ਵੇਤਧਨੁਃ ਸਖਙ੍ਗਃ । ਸ਼੍ਵੇਤੋष੍ਣੀषਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰੇਣ ਧ੍ਵਜੇਨ ਸ਼੍ਵੇਤੈਰਸ਼੍ਵੈਃ ਸ਼੍ਵੇਤਸ਼ੈਲਪ੍ਰਕਾਸ਼ੈਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਸੀ; ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ, ਚਿੱਟਾ ਧਨੁਸ਼, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਪੱਗ, ਚਿੱਟਾ ਝੰਡਾ, ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਜੋ ਬਰਫ਼ੀਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਤਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਬਾਹ੍ਲੀਕਾਨਾਮੇਕਦੇਸ਼ਃ ਸ਼ਲਸ਼੍ਚ। ਯੇ ਚਾਮ੍ਬष੍ਠਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਯੇ ਚ ਸਿਨ੍ਧੋ- ਸ੍ਤਥਾ ਸੌਵੀਰਾਃ ਪਞ੍ਚਨਦਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਬਾਹਲੀਕਾਂ ਦਾ ਇਕ ਹਿੱਸਾ, ਸ਼ਲ, ਅੰਬਸ਼ਠ ਯੋਧੇ, ਸਿੰਧੂ, ਸੌਵੀਰ ਤੇ ਪੰਜਨਦ ਦੇ ਵੀਰ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।
ਸ਼ੋਣੈਰ੍ਹਯੈ ਰੁਕ੍ਮਰਥੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਦ੍ਰੋਣੋ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਰਦੀਨਸਤ੍ਵਃ । ਆਪ੍ਤੋ ਗੁਰੁਃ ਪ੍ਰਥਿਤਃ ਸਰ੍ਵਰਾਜ੍ਞਾਂ ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਚਮੂਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵਾਭਿਯਾਤਿ
ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦ੍ਰੋਣ, ਲਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਡਰ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਅਧਿਆਪਕ, ਫੌਜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਾਰ੍ਧਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਃ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾਃ ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰੋ ਜਯਸ਼੍ਚ। ਸਾਲ੍ਵਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਃ ਕੇਕਯਾਸ਼੍ਚੇਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਗਜਾਨੀਕੈਰ੍ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਮਾਨਾਃ
ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਰਧਕਸ਼ਤਰੀ ਸੀ, ਨਾਲੇ ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ, ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਜਯਾ; ਸਾਰੇ ਸਾਲਵ, ਮਤਸਯ ਤੇ ਕੇਕਯ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਦਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ।