ਯਃ ਸ ਵਾਤ ਇਵੋਦ੍ਭੂਤਃ ਸਮਰੇ ਦੁਃਸਹਃ ਪਰੈਃ। ਸ ਨਃ ਪੁਰੋ ਯੋਤ੍ਸਯਤੇ ਵੈ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਵਰਃ
ਇਹ ਵਿਉਹ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਲਈ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਭੀਮ, ਜੋ ਸੱਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧਾ ਹੈ, ਅੱਗਵਾਈ ਕਰੇਗਾ।
ਤੇਜਾਂਸਿ ਰਿਪੁਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਮृਦ੍ਗਨ੍ਪੁਰੁषਸਤ੍ਤਮਃ। ਅਗ੍ਨੇऽਗ੍ਰਣੀਰ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਨੋ ਯੁਦ੍ਧੋਪਾਯਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਯੁੱਧ ਦੇ ਢੰਗ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਲੜੇਗਾ।
ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਰਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਨਿਵਰ੍ਤਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸਿਂਹਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਾ ਯਥਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਸਮੇਤ, ਡਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਸ਼੍ਰਯਿष੍ਯਾਮਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰਮਕੁਤੋਭਯਾਃ । ਭੀਮਂ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਦੇਵਾਰਾਜਮਿਵਾਮਰਾਃ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਾਂਗੇ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਅਟੱਲ ਕਿਲਾ ਹੈ—ਭੀਮ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਹਿ ਸੋऽਸ੍ਤਿ ਪੁਮਾਁਲ੍ਲੋਕੇ ਯਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਵृਕੋਦਰਮ੍। ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਕਰ੍ਮਾਣਂ ਵਿषਹੇਤ ਨਰਰ੍षਭਮ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਸਕੇ।
ਭੀਮਸੇਨੋ ਗਦਾਂ ਬਿਭ੍ਰਦ੍ਵਜ੍ਰਸਾਰਮਯੀਂ ਦृਢਾਮ੍ । ਚਰਨ੍ਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾ ਸਮੁਦ੍ਰਮਪਿ ਸ਼ੋषਯੇਤ੍
ਭੀਮਸੇਨ, ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਵਰਗੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁੱਕਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਭੀਮਸੇਨਂ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਕੇਕਯਾ ਧृष੍ਟਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਚੇਕਿਤਾਨਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉੱਥੇ ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾ। ਕੇਕਯ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ ਅਤੇ ਬਹਾਦੁਰ ਚੇਕਿਤਾਨਾ ਨੂੰ ਵੀ ਉੱਥੇ ਲਿਆ।
ਏਤੇ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਸਾਮਾਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਕਰ੍षਨ੍ਤੋ ਜਨਾਧਿਪ । ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਦਾਯਾਦਾਨਿਤਿ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਅੱਗੇ ਵਧਣ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਵਾਰਸਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ—ਇਹ ਗੱਲ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਆਖੀ।
ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਤੁ ਤਥਾ ਪਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਭਾਰਤ । ਅਪੂਜਯਂਸ੍ਤਦਾ ਵਾਗ੍ਭਿਰਨੁਕੂਲਾਭਿਰਾਹਵੇ
ਜਦ ਪਾਰਥ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਸਾਰੀ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੌਕੇ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀਆਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਸ੍ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੇ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਵ੍ਯੂਹ੍ਯ ਤਾਨਿ ਬਲਾਨ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਯਯੌ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਧਨੰਜੈ ਨੇ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਉਹਬੱਧ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫੌਰਨ ਨਿਕਲ ਪਿਆ, ਫਲਗੁਨ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਿਆ।
ਸਂਪ੍ਰਯਾਤਾਨ੍ਕੁਰੂਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਂਵਾਨਾਂ ਮਹਾਚਮੂਃ। ਗਙ੍ਗੇਵ ਪੂਰ੍ਣਾ ਸ੍ਤਿਮਿਤਾ ਸ੍ਪਨ੍ਦਮਾਨਾ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ
ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਪੂਰੀ ਤੇ ਠਹਿਰੀ ਹੋਈ, ਪਰ ਹਿਲਦੀ ਹੋਈ ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਭੀਮਸੇਨੋऽਗ੍ਰਣੀਸ੍ਤੇषਾਂ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਧृष੍ਟਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੱਗਵਾਈ ਭੀਮਸੇਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਾਲ ਹੀ ਬਹਾਦੁਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ ਵੀ ਸਨ।
ਵਿਰਾਟਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਰਾਜਾਥਾਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਵृਤਃ । ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸੋऽਭ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਤ ਪृष੍ਠਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਚਕ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ੌ ਤੁ ਭੀਮਸ੍ਯ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੀ। ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਃ ਸਸੌਭਦ੍ਰਾਃ ਪृष੍ਠਗੋਪਾਸ੍ਤਰਸ੍ਵਿਨਃ
ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਭੀਮ ਦੇ ਪਾਸੇ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸੌਭਦ੍ਰ, ਤੇਜ਼ ਨਾਲ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਸ੍ਤੇषਾਂ ਗੋਪ੍ਤਾ ਮਹਾਰਥਃ । ਸਹਿਤਃ ਪृਤਨਾਸ਼ੂਰੈਃ ਰਥਮੁਖ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਭਦ੍ਰਕੈਃ
ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਸੀ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਸੈਣਿਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਬਹਾਦੁਰ ਯੋਧੇ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਥੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਦਰਕ ਵੀ ਸਨ।
ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਤੁ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦਰ੍ਜੁਨੇਨਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਯਤ੍ਤੋ ਭੀष੍ਮਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਫਿਰ ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਰਜੁਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਪृष੍ਠਤੋऽਪ੍ਯਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯਾਸੀਦ੍ਯੁਯੁਧਾਨੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਚਕ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ੌ ਤੁ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯੌ ਯੁਧਾਮਨ੍ਯੂਤ੍ਤਮੋਜਸੌ
ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਯੁਯੁਧਾਨ ਖੜਾ ਸੀ। ਦੋ ਪਾਂਚਾਲ, ਯੁਧਾਮਨਯੂ ਤੇ ਉੱਤਮੌਜ, ਉਸਦੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਾਜਾ ਤੁ ਮਧ੍ਯਮਾਨੀਕੇ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਬृਹਦ੍ਭੀਃ ਕੁਞ੍ਜਰੈਰ੍ਮਤ੍ਤੈਸ਼੍ਚਲਦ੍ਭਿਰਚਲੈਰਿਵ
ਸੈਣਿਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੁੰਤੀਪੁਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦੇ ਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਸਨ।
ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣ੍ਯਾਥ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯੋ ਯਜ੍ਞਸੇਨੋ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਵਿਰਾਟਮਨ੍ਵਯਾਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਰ੍ਥਂ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ
ਫਿਰ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ ਪਾਂਚਾਲ ਯਜ੍ਨਸੈਨ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤੇषਾਮਾਦਿਤ੍ਯਚਨ੍ਦ੍ਰਾਭਾਃ ਕਨਕੋਤ੍ਤਮਭੂषਣਾਃ । ਨਾਨਾਚਿਹ੍ਨਧਰਾ ਰਾਜਨ੍ਰਥੇष੍ਵਾਸਨ੍ਮਹਾਧ੍ਵਜਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ, ਰਾਜਨ, ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਵਧੀਆ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਮੁਤ੍ਸਾਰ੍ਯ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਮਹਾਰਥਃ । ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸੋऽਭ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਫਿਰ ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਰਸਤਾ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤ੍ਵਦੀਯਾਨਾਂ ਪਰੇषਾਂ ਚ ਰਥੇषੁ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਧ੍ਵਜਾਨ੍। ਅਭਿਭੂਯਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯੈਕੋ ਰਥੇ ਤਸ੍ਥੌ ਮਹਾਕਪਿਃ
ਤੇਰੇ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਕੇਵਲ ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਖੜਾ ਸੀ।
ਪਦਾਤਾਸ੍ਤ੍ਵਗ੍ਰਤੋऽਗਚ੍ਛਨ੍ਨਸਿਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਪਾਣਯਃ। ਅਨੇਕਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਾ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੱਖਾਂ ਪੈਦਲ ਸੈਣਿਕ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਬਰਛੇ ਫੜਕੇ, ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਤੁਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਾਰਣਾ ਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਕਰਟਾਮੁਖਾਃ । ਸ਼ੂਰਾ ਹੇਮਮਯੈਰ੍ਜਾਲੈਰ੍ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾ ਇਵਾਚਲਾਃ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਟੁੱਟੇ ਤੇ ਖੁੱਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਬੜੇ ਤੇ ਬਹਾਦੁਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤ ਇਵ ਜੀਮੂਤਾ ਮਹਾਰ੍ਹਾਃ ਪਦ੍ਮਗਨ੍ਧਿਨਃ। ਰਾਜਾਨਮਨ੍ਵਯੁਃ ਯਸ਼੍ਚਾਜ੍ਜੀਮੂਤਾ ਇਵ ਵਾਰ੍षਿਕਾਃ
ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦੇ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਭੀਮਸੇਨੋ ਗਦਾਂ ਭੀਮਾਂ ਪ੍ਰਕਰ੍षਨ੍ਪਰਿਘੋਪਮਾਮ੍। ਪ੍ਰਚਕਰ੍ष ਮਹਾਸੈਨ੍ਯਂ ਦੁਰਾਧਰ੍षੋ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਭੀਮਸੇਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਔਖਾ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ, ਜੋ ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਕੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਮਰ੍ਕਮਿਵ ਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਤਪਨ੍ਤਮਿਵ ਵਾਹਿਨੀਮ੍ । ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ ਸਰ੍ਵਯੋਧਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮਨ੍ਤਿਕੇ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਵੱਲ ਦੇਖਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੋਈ ਵੀ ਯੋਧਾ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਸਿੱਧਾ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਵਜ੍ਰੋ ਨਾਮੈष ਸ ਵ੍ਯੂਹੋ ਨਿਰ੍ਭਯਃ ਸਰ੍ਵਤੋਮੁਖਃ। ਚਾਪਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਧ੍ਵਜੋ ਘੋਰੋ ਗੁਪ੍ਤੋ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਾ
ਇਹ ਜੋੜ 'ਵਜਰ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਅਜੇਤੂ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ ਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਹੈ।
ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਵ੍ਯੂਹਯ੍ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤਵ ਵਾਹਿਨੀਮ੍ । ਅਜੇਯੋ ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਇਸ ਜੋੜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਚਾਹੇ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ, ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤੂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਂਡਵ ਇਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਤਿष੍ਠਤ੍ਸੁ ਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੋਦਯਨਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਪ੍ਰਵਵੌ ਪृष੍ਠਤੋ ਵਾਯੁਰ੍ਨਿਰਭ੍ਰੇ ਸ੍ਤਨਯਿਤ੍ਨੁਮਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਫੌਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜੀਆਂ ਸਨ, ਤਾਂ ਪਿੱਛੋਂ ਇੱਕ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਹਵਾ ਦਾ ਝੋੰਕਾ ਵੱਗਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਆਸਮਾਨ ਸਾਫ ਸੀ।