ਸ਼੍ਵੇਤੋष੍ਣੀषਂ ਸ਼੍ਵੇਤਹਯਂ ਸ਼੍ਵੇਤਵਰ੍ਮਾਣਮਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਅਪਸ਼੍ਯਾਮ ਮਹਾਰਾਜ ਭੀष੍ਮਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵੋਦਿਤਮ੍
ਅਸੀਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਚਿੱਟਾ ਪੱਗ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਬਕਤਰ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਚੜ੍ਹਦੇ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹੇਮਤਾਲਧ੍ਵਜਂ ਭੀष੍ਮਂ ਰਾਜਤੇ ਸ੍ਯਨ੍ਦਤੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸ਼੍ਵੇਤਾਭ੍ਰ ਇਵ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਂਸ਼ੁਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤਾਲ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਕੌਰਵ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਮੂਮੁਖੇ ਭੀष੍ਮਂ ਸਮਕਮ੍ਪਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ । ਸृਞ੍ਜਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਜृਮ੍ਭਮਾਣਂ ਮਹਾਸਿਂਹਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਾ ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖ ਤੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਸ਼੍ਰੰਜਯਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਕੰਬ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰ ਗੱਜਦੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੁਦ੍ਵਿਵਿਜਿਰੇ ਮੁਹੁਃ । ਏਕਾਦਸ਼ੈਤਾਃ ਸ਼੍ਰੀਜੁष੍ਟਾ ਵਾਹਿਨ੍ਯਸ੍ਤਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਹਿਲ ਗਏ; ਇਹ ਇਕੱਤੀਵੀਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੇਰੀਆਂ ਹਨ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਤਥਾ ਸਪ੍ਤ ਮਹਾਪੁਰੁषਪਾਲਿਤਾਃ । ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਮਕਰਾਵਰ੍ਤੌ ਮਹਾਗ੍ਰਾਹਸਮਾਕੁਲੌ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਵੀ ਸੱਤ ਫੌਜਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਗਲ ਮਕਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਵੱਡੇ ਜਲ-ਜੰਤੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ।
ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਸਮਵੇਤੌ ਦ੍ਵੌ ਦृਸ਼੍ਯੇਤੇ ਸਾਗਰਾਵਿਵ । ਨੈਵ ਨਸ੍ਤਾਦृਸ਼ੋ ਰਾਜਨ੍ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵੋ ਨ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਅਨੀਕਾਨਾਂ ਸਮੇਤਾਨਾਂ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਤਥਾਵਿਧਃ
ਜਿਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਦੋ ਸਮੁੰਦਰ ਮਿਲਦੇ ਹੋਣ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਜੀ, ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ ਦਲ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਸੁਣਿਆ।
ਯਥਾ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਵ੍ਯਾਸਃ ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤਥੈਵ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਵਿਆਸ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਵੈਪਾਇਨ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਮਘਾਵਿषਯਗਃ ਸੋਮਸ੍ਤਦ੍ਦਿਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਸਂਪੇਤੁਰ੍ਦਿਵਿ ਸਪ੍ਤ ਮਹਗ੍ਰਹਾਃ
ਉਸ ਦਿਨ ਚੰਦ ਮਘਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਹਿ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦ੍ਵਿਧਾਭੂਤ ਇਵਾਦਿਤ੍ਯ ਉਦਯੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ। ਜ੍ਵਲਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਿਖਯਾ ਭੂਯੋ ਭਾਨੁਮਾਨੁਦਿਤੋ ਰਵਿਃ
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ ਲਪਟ ਨਾਲ, ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਚਕਰ ਮੁੜ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਵਵਾਸ਼ਿਰੇ ਚ ਦੀਪ੍ਤਾਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਗੋਮਾਯੁਵਾਯਸਾਃ । ਲਿਪ੍ਸਮਾਨਾਃ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਭੋਜਨਾਃ
ਚਮਕਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਦੜ ਤੇ ਕਾਂ ਉਲਲਾਹ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਉਤਾਵਲੇ, ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਹਨ੍ਯਹਨਿ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਵृਦ੍ਧਃ ਕੁਰੁਪਿਤਾਮਹਃ । ਭਰਦ੍ਵਾਜਾਤ੍ਮਜਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਸਂਯਤੌ
ਹਰ ਰੋਜ਼, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾਮਾ ਤੇ ਭਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਜਯੋऽਸ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮਿਤ੍ਯੂਚਤੁਰਿਨ੍ਦਮੌ । ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਤਵਾਰ੍ਥਾਯ ਯਥਾ ਸ ਸਮਯਃ ਕृਤਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਹਾਦਰ ਆਖਦੇ, 'ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!' ਪਰ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਲੜਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਅਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਸ਼ੇषਜ੍ਞਃ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਤਵ । ਸਮਾਨੀਯ ਮਹੀਪਾਲਾਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਇਦਂ ਵਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਦ੍ਵਾਰਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਯਾਪਾਵृਤਂ ਮਹਤ੍। ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਤੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਹਲੋਕਤਾਮ੍
ਹੇ ਰਾਜੇਓ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਵੱਡਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਸੁਰਗ ਵੱਲ ਖੁਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਜਾਓ ਤੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ।
ਏष ਵਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਃ ਪਨ੍ਥਾਃ ਪੂਰ੍ਵੈਃ ਪੂਰ੍ਵਤਰੈਃ ਕृਤਃ । ਸਂਭਾਵਯਧ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਮਵ੍ਯਗ੍ਰਮਨਸੋ ਯੁਧਿ
ਇਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਸਦੀਵੀ ਰਾਹ ਹੈ, ਜੋ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੇ ਚਲਾਇਆ ਸੀ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਇੱਜਤ ਕਰੋ।
ਨਾਭਾਗੋऽਥ ਯਯਾਤਿਸ਼੍ਚ ਮਾਨ੍ਧਾਤਾ ਨਹੁषੋ ਨृਗਃ । ਸਂਸਿਦ੍ਧਾਃ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਗਤਾਃ ਕਰ੍ਮਭਿਰੀਦृਸ਼ੈਃ
ਨਭਾਗ, ਯਯਾਤੀ, ਮੰਧਾਤਾ, ਨਹੁਸ਼ ਤੇ ਨ੍ਰਿਗ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਐਸੇ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇ।
ਅਧਰ੍ਮਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯੈष ਯਦ੍ਵ੍ਯਾਧਿਮਰਣਂ ਗृਹੇ । ਯਦਯੋਨਿਧਨਂ ਯਾਤਿ ਸੋऽਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਮਰਨਾ ਅਧਰਮ ਹੈ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰਨਾਂ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਮਹੀਪਾਲਾ ਭੀष੍ਮੇਣ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਤੋ ਰਥੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ لشਕਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸੋਹਣੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਸ ਤੁ ਵੈਕਰ੍ਤਨਃ ਕਰ੍ਣਃ ਸਾਮਾਤ੍ਯਃ ਸਹ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ । ਨ੍ਯਾਸਿਤਃ ਸਮਰੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਭੀष੍ਮੇਣ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਫਿਰ ਵੈਕਾਰਤਨ ਦਾ ਪੁੱਤ ਕਰਣ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਭੀਸ਼ਮ ਵਲੋਂ ਜੰਗ ਤੋਂ ਰੋਕ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਅਪੇਤਕਰ੍ਣਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਰਾਜਨਸ਼੍ਚੈਵ ਤਾਵਕਾਃ । ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਸਿਂਹਨਾਦੇਨ ਨਾਦਯਨ੍ਤੋ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਪਰ, ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਕਰਣ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਦਸਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੰਦੇ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਸ਼੍ਵੇਤੈਸ਼੍ਛਤ੍ਰੈਃ ਪਤਾਕਾਭਿਰ੍ਧ੍ਵਜਵਾਰਣਵਾਜਿਭਿਃ । ਤਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਸ਼ੋਭਨ੍ਤੇ ਗਜੈਰਥ ਪਦਾਤਿਭਿਃ
ਚਿੱਟੇ ਛਤਰੀਆਂ, ਝੰਡੇ, ਨਿਸ਼ਾਨ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹ لشਕਰ, ਹਾਥੀ, ਰਥ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਭੇਰੀਪਣਵਸ਼ਬ੍ਦੈਸ਼੍ਚ ਦੁਨ੍ਦੁਭੀਨਾਂ ਚ ਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ । ਰਥਨੇਮਿਨਿਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵਾਕੁਲਿਤਾ ਮਹੀ
ਢੋਲ, ਝਾਂਝਰਾਂ, ਨਗਾੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉਲਝਣ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਕਾਞ੍ਚਨਾਙ੍ਗਦਕੇਯੂਰੈਃ ਕਾਰ੍ਮੁਕੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਾ ਵ੍ਯਰਾਜਨ੍ਤ ਸਾਗ੍ਨਯਃ ਪਰ੍ਵਤਾ ਇਵ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਾਂਹਬੰਦ, ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਸੋਹ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਭੀष੍ਮਃ ਪਞ੍ਚਤਾਰੇਣ ਕੇਤੁਨਾ । ਵਿਮਲਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਕੁਰੁਚਮੂਪਰਿ
ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਡੇ ਪੱਤੇ-ਆਕਾਰ ਦੇ ਪੰਜ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਝੰਡੇ ਨਾਲ, ਸਾਫ ਚਾਨਣ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਕੁਰੂ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਯੇ ਤ੍ਵਦੀਯਾ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਰਾਜਾਨੋ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਅਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਯਥਾਦੇਸ਼ਂ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਸ੍ਯ ਤੇ
ਪਰ, ਤੇਰੇ ਬਲਵਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਰਾਜੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਤੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ ਤੁ ਗੋਵਾਸਨਃ ਸ਼ੈਬ੍ਯਃ ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵਰਾਜਭਿਃ । ਯਯੌ ਮਾਤਙ੍ਗਰਾਜੇਨ ਰਾਜਾਰ੍ਹੇਣ ਪਤਾਕਿਨਾ । ਪਦ੍ਮਵਰ੍ਣਸ੍ਤ੍ਵਨੀਕਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਗੋ-ਚਮੜੀ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ੈਬਿਆ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਰਾਜਸੀ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਯਯੌ ਯਤ੍ਤਃ ਸਿਂਹਲਾਙ੍ਗੂਲਕੇਤੁਨਾ । ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਃ ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰੋ ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਃ
ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਸਿੰਘ ਦੀ ਪੂੰਛ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ; ਉਸ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ ਵੀ ਸਨ।
ਸ਼ਲ੍ਯੋ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ । ਏਤੇ ਸਪ੍ਤ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਦ੍ਰੋਣਪੁਤ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਸ਼ਲਯ, ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਵਿਕਰਨ—ਇਹ ਸੱਤ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਸਨ।
ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੈਰ੍ਵਰਵਰ੍ਮਾਣੋ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯਾਸਨ੍ਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਤੇषਾਮਪਿ ਮਹੋਤ੍ਸੇਧਾਃ ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਤੋ ਰਥੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਚਮਕਦਾਰ ਬਕਤਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਅਕੜ ਸੋਹਣੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਰੌਣਕ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ।
ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਾ ਵ੍ਯਰੋਚਨ੍ਤ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯਾ ਧ੍ਵਜਾਃ। ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯੀ ਵੇਦੀ ਕਮਣ੍ਡਲੁਵਿਭੂषਿਤਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਝੰਡੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਮੰਚ, ਕੰਡੇ ਵਾਲੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।