ਕਾਞ੍ਚਨਾ ਮਣਿਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਾ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤ ਇਵ ਪਾਵਕਾਃ। ਅਰ੍ਚਿष੍ਮਨ੍ਤੋ ਵ੍ਯਰੋਚਨ੍ਤ ਗਜਾਰੋਹਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਹਾਥੀ ਚੜ੍ਹੇ ਸਿਪਾਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਕੇਤਵਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸਦਨੇष੍ਵਿਵ। ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵੀਰਾਸ਼੍ਚ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਝੰਡੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਸਨ।
ਉਦ੍ਯਤੈਰਾਯੁਧੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਸ੍ਤਲਬਦ੍ਧਾਃ ਕਲਾਪਿਨਃ । ऋषਭਾਕ੍ਸ਼ਾ ਮਨੁष੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਮੂਮੁਖਗਤਾ ਬਭੁਃ
ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਰੰਗੀਨ ਪੱਟਿਆਂ ਵਾਲੇ ਤੂਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਯੋਧੇ, ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਸੌਬਲਃ ਸ਼ਲ੍ਯ ਆਵਨ੍ਤ੍ਯੋऽਥ ਜਯਦ੍ਰਥਃ । ਵਿਨ੍ਦਾਨੁਵਿਨ੍ਦੌ ਕੈਕੇਯਾਃ ਕਾਮ੍ਭੋਜਸ਼੍ਚ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਸੁਬਲ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਸ਼ਲਯ, ਅਵੰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਯਦ੍ਰਥ, ਕੇਕਯ ਦੇ ਵਿੰਦ ਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦ, ਤੇ ਕਾਂਬੋਜ ਦਾ ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ—
ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਸ਼੍ਚ ਕਾਲਿਙ੍ਗੋ ਜਯਤ੍ਸੇਨਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਬृਹਦ੍ਬਲਸ਼੍ਚ ਕੌਸ਼ਲ੍ਯਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਚ ਸਾਤ੍ਵਤਃ
ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ ਕਲਿੰਗ, ਜਯਤਸੇਨ ਰਾਜਾ, ਕੋਸਲ ਦੇ ਬ੍ਰਿਹਦਬਲ ਤੇ ਸਾਤਵਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ—
ਦਸ਼ੈਤੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪਰਿਘਬਾਹਵਃ । ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਨਾਂ ਪਤਯੋ ਯਜ੍ਵਾਨੋ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ
ਇਹ ਦੱਸੇ ਹੀ ਬਹਾਦਰ, ਮਜਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ਦਿਲ ਦਾਨੀ ਹਨ।
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਵਸ਼ਾਨੁਗਾਃ । ਰਾਜਾਨੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਨੀਤਿਮਨ੍ਤੋ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਰਾਜਪੁੱਤਰ, ਅਕਲਮੰਦ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾਃ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਨ ਸ੍ਵੇष੍ਵਨੀਕੇष੍ਵਵਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਬਦ੍ਧਕृष੍ਣਾਜਿਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਲਿਨੋ ਯੁਦ੍ਧਸ਼ਾਲਿਨਃ
ਸਾਰੇ ਹੀ ਲੜਾਈ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹਨ, ਕਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਿਰਗ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।
ਹृष੍ਟਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਸਮਰ੍ਥਾ ਦਸ਼ ਵਾਹਿਨ੍ਯਃ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਖਾਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ ਹੋਣ, ਦੱਸ ਤਾਕਤਵਰ ਫੌਜਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਖੜੀਆਂ ਹਨ।
ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੀ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਮਹਾਚਮੂਃ । ਅਗ੍ਰਤਃ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋऽਗ੍ਰਣੀਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇਕੱਤੀਵੀਂ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਸਾਰੇ ਸੈਨਾ ਦੇ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਮੁਖੀ ਸੀ।
ਸ਼੍ਵੇਤੋष੍ਣੀषਂ ਸ਼੍ਵੇਤਹਯਂ ਸ਼੍ਵੇਤਵਰ੍ਮਾਣਮਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਅਪਸ਼੍ਯਾਮ ਮਹਾਰਾਜ ਭੀष੍ਮਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵੋਦਿਤਮ੍
ਅਸੀਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਚਿੱਟਾ ਪੱਗ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਬਕਤਰ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਚੜ੍ਹਦੇ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹੇਮਤਾਲਧ੍ਵਜਂ ਭੀष੍ਮਂ ਰਾਜਤੇ ਸ੍ਯਨ੍ਦਤੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸ਼੍ਵੇਤਾਭ੍ਰ ਇਵ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਂਸ਼ੁਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤਾਲ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਕੌਰਵ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਮੂਮੁਖੇ ਭੀष੍ਮਂ ਸਮਕਮ੍ਪਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ । ਸृਞ੍ਜਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਜृਮ੍ਭਮਾਣਂ ਮਹਾਸਿਂਹਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਾ ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖ ਤੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਸ਼੍ਰੰਜਯਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਕੰਬ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰ ਗੱਜਦੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੁਦ੍ਵਿਵਿਜਿਰੇ ਮੁਹੁਃ । ਏਕਾਦਸ਼ੈਤਾਃ ਸ਼੍ਰੀਜੁष੍ਟਾ ਵਾਹਿਨ੍ਯਸ੍ਤਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਹਿਲ ਗਏ; ਇਹ ਇਕੱਤੀਵੀਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੇਰੀਆਂ ਹਨ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਤਥਾ ਸਪ੍ਤ ਮਹਾਪੁਰੁषਪਾਲਿਤਾਃ । ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਮਕਰਾਵਰ੍ਤੌ ਮਹਾਗ੍ਰਾਹਸਮਾਕੁਲੌ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਵੀ ਸੱਤ ਫੌਜਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਗਲ ਮਕਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਵੱਡੇ ਜਲ-ਜੰਤੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ।
ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਸਮਵੇਤੌ ਦ੍ਵੌ ਦृਸ਼੍ਯੇਤੇ ਸਾਗਰਾਵਿਵ । ਨੈਵ ਨਸ੍ਤਾਦृਸ਼ੋ ਰਾਜਨ੍ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵੋ ਨ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਅਨੀਕਾਨਾਂ ਸਮੇਤਾਨਾਂ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਤਥਾਵਿਧਃ
ਜਿਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਦੋ ਸਮੁੰਦਰ ਮਿਲਦੇ ਹੋਣ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਜੀ, ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ ਦਲ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਸੁਣਿਆ।
ਯਥਾ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਵ੍ਯਾਸਃ ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤਥੈਵ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਵਿਆਸ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਵੈਪਾਇਨ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਮਘਾਵਿषਯਗਃ ਸੋਮਸ੍ਤਦ੍ਦਿਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਸਂਪੇਤੁਰ੍ਦਿਵਿ ਸਪ੍ਤ ਮਹਗ੍ਰਹਾਃ
ਉਸ ਦਿਨ ਚੰਦ ਮਘਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਹਿ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦ੍ਵਿਧਾਭੂਤ ਇਵਾਦਿਤ੍ਯ ਉਦਯੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ। ਜ੍ਵਲਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਿਖਯਾ ਭੂਯੋ ਭਾਨੁਮਾਨੁਦਿਤੋ ਰਵਿਃ
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ ਲਪਟ ਨਾਲ, ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਚਕਰ ਮੁੜ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਵਵਾਸ਼ਿਰੇ ਚ ਦੀਪ੍ਤਾਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਗੋਮਾਯੁਵਾਯਸਾਃ । ਲਿਪ੍ਸਮਾਨਾਃ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਭੋਜਨਾਃ
ਚਮਕਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਦੜ ਤੇ ਕਾਂ ਉਲਲਾਹ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਉਤਾਵਲੇ, ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਹਨ੍ਯਹਨਿ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਵृਦ੍ਧਃ ਕੁਰੁਪਿਤਾਮਹਃ । ਭਰਦ੍ਵਾਜਾਤ੍ਮਜਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਸਂਯਤੌ
ਹਰ ਰੋਜ਼, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾਮਾ ਤੇ ਭਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਜਯੋऽਸ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮਿਤ੍ਯੂਚਤੁਰਿਨ੍ਦਮੌ । ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਤਵਾਰ੍ਥਾਯ ਯਥਾ ਸ ਸਮਯਃ ਕृਤਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਹਾਦਰ ਆਖਦੇ, 'ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!' ਪਰ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਲੜਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਅਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਸ਼ੇषਜ੍ਞਃ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤਸ੍ਤਵ । ਸਮਾਨੀਯ ਮਹੀਪਾਲਾਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਦੇਵਵ੍ਰਤ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਇਦਂ ਵਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਦ੍ਵਾਰਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਯਾਪਾਵृਤਂ ਮਹਤ੍। ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਤੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਹਲੋਕਤਾਮ੍
ਹੇ ਰਾਜੇਓ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਵੱਡਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਸੁਰਗ ਵੱਲ ਖੁਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਜਾਓ ਤੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ।
ਏष ਵਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਃ ਪਨ੍ਥਾਃ ਪੂਰ੍ਵੈਃ ਪੂਰ੍ਵਤਰੈਃ ਕृਤਃ । ਸਂਭਾਵਯਧ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਮਵ੍ਯਗ੍ਰਮਨਸੋ ਯੁਧਿ
ਇਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਸਦੀਵੀ ਰਾਹ ਹੈ, ਜੋ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੇ ਚਲਾਇਆ ਸੀ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਇੱਜਤ ਕਰੋ।
ਨਾਭਾਗੋऽਥ ਯਯਾਤਿਸ਼੍ਚ ਮਾਨ੍ਧਾਤਾ ਨਹੁषੋ ਨृਗਃ । ਸਂਸਿਦ੍ਧਾਃ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਗਤਾਃ ਕਰ੍ਮਭਿਰੀਦृਸ਼ੈਃ
ਨਭਾਗ, ਯਯਾਤੀ, ਮੰਧਾਤਾ, ਨਹੁਸ਼ ਤੇ ਨ੍ਰਿਗ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਐਸੇ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇ।
ਅਧਰ੍ਮਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯੈष ਯਦ੍ਵ੍ਯਾਧਿਮਰਣਂ ਗृਹੇ । ਯਦਯੋਨਿਧਨਂ ਯਾਤਿ ਸੋऽਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਮਰਨਾ ਅਧਰਮ ਹੈ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰਨਾਂ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਮਹੀਪਾਲਾ ਭੀष੍ਮੇਣ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਤੋ ਰਥੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ لشਕਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸੋਹਣੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਸ ਤੁ ਵੈਕਰ੍ਤਨਃ ਕਰ੍ਣਃ ਸਾਮਾਤ੍ਯਃ ਸਹ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ । ਨ੍ਯਾਸਿਤਃ ਸਮਰੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਭੀष੍ਮੇਣ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਫਿਰ ਵੈਕਾਰਤਨ ਦਾ ਪੁੱਤ ਕਰਣ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਭੀਸ਼ਮ ਵਲੋਂ ਜੰਗ ਤੋਂ ਰੋਕ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਅਪੇਤਕਰ੍ਣਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਰਾਜਨਸ਼੍ਚੈਵ ਤਾਵਕਾਃ । ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਸਿਂਹਨਾਦੇਨ ਨਾਦਯਨ੍ਤੋ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਪਰ, ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਕਰਣ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਦਸਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੰਦੇ ਨਿਕਲ ਪਏ।