ਦੁਃਸ਼ਾਸਨ ਰਥਾਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਯੁਜ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਭੀष੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਅਨੀਕਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਮਨੁਚੋਦਯ
ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰਥ ਜਲਦੀ ਜੋਤਵਾਓ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਤਿਆਰ ਕਰ।
ਅਯਂ ਸ ਮਾਮਭਿਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਰ੍षਪੂਗਾਭਿਚਿਨ੍ਤਿਤਃ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਸਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਚ ਸਮਾਗਮਃ
ਇਹ ਉਹੀ ਮਿਲਾਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੈਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ — ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਕੌਰਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣਾ।
ਨਾਤਃ ਕਾਰ੍ਯਤਮਂ ਮਨ੍ਯੇ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍। ਹਨ੍ਯੁਦ੍ਗੁਪ੍ਤੋ ਹ੍ਯਸੌ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਸੋਮਕਾਂਸ਼੍ਚ ਸਸृਞ੍ਜਯਾਨ੍
ਮੈਂ ਹੁਣ ਜੰਗ ਵਿਚ ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ; ਜੇ ਉਹ ਬਚੇ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਸੋਮਕਾਂ ਤੇ ਸਰੰਜਯਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਗੇ।
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਨਾਹਂ ਹਨ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਾਮ੍ । ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਹ੍ਯਸੌ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਮਾਦੂਰ੍ਤ੍ਯੋ ਰਣੇ ਮਮ
ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਨੇ ਸਾਫ ਦਿਲ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਾਂਗਾ; ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਔਰਤ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ।'
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭੀष੍ਮੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ੇषੇਣੇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨੋ ਵਧੇ ਯਤ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਮਾਮਕਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਪੱਕੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਦੀ ਖਾਸ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿਣ।
ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯੋਤ੍ਤਰਾਪਥਾਃ । ਸਰ੍ਵਥਾऽਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਕੁਸ਼ਲਾਸ੍ਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ, ਦੱਖਣ ਤੇ ਉੱਤਰ ਦੇ, ਜੋ ਵੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਿਤਾਮਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਅਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਂ ਹਿ ਵृਕੋ ਹਨ੍ਯਾਤ੍ਸਿਂਹਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਮਾ ਸਿਂਹਂ ਜਮ੍ਬੁਕੇਨੇਵ ਘਾਤਯਾਮਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਾ
ਜੇ ਬਲਵਾਨ ਸਿੰਘ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਭੇੜੀਆ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੇ ਹੱਥੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਗਿਦੜ ਵਲੋਂ, ਮਰਵਾਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਾ ਬਣੀਏ।
ਵਾਮਂ ਚਕ੍ਰਂ ਯੁਧਾਮਨ੍ਯੁਰੁਤ੍ਤਮੌਜਾਸ਼੍ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਗੋਪ੍ਤਾਰੌ ਫਾਲ੍ਗੁਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਫਾਲ੍ਗੁਨੋਪਿ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਃ
ਯੁਧਾਮਨਯੂ ਨੇ ਖੱਬਾ ਪਹੀਆ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਉੱਤਮਉਜਾ ਨੇ ਸੱਜਾ, ਦੋਵੇਂ ਫਾਲਗੁਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਏ। ਫਿਰ ਫਾਲਗੁਨ ਨੇ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਸਂਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਃ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਭੀष੍ਮੇਣ ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਯਥਾ ਨ ਹਨ੍ਯਾਦ੍ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਅਰਜੁਨ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਹਟੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਧਿਆਨ ਰੱਖੀਂ ਕਿ ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਨਾ ਜਾਣ।
ਤਤੋ ਰਜਨ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯੁष੍ਟਾਯਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਮਭਵਨ੍ਮਹਾਨ੍। ਕ੍ਰੋਸ਼ਤਾਂ ਭੂਮਿਪਲਾਨਾਂ ਯੁਜ੍ਯਤਾਂ ਯੁਜ੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਜਦ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ—ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਚੀਕਦੇ, 'ਜੋੜੋ! ਜੋੜੋ!'
ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਘੋषੈਸ਼੍ਚ ਸਿਂਹਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ। ਹਯਹੇषਿਤਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਰਥਨੇਮਿਸ੍ਵਨੈਸ੍ਤਥਾ
ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਸਿੰਘਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿਨ੍ਹਕਾਰ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏਆਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਗਾਜਾਨਾਂ ਬृਹਤਾਂ ਚੈਵ ਯੋਧਾਨਾਂ ਚਾਪਿ ਗਰ੍ਜਤਾਮ੍। ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਲਿਤਾਸ੍ਫੋਟਿਤੋਤ੍ਕ੍ਰੁष੍ਟੈਸ੍ਤੁਮੁਲਂ ਸਰ੍ਵਤੋऽਭਵਤ੍
ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਚੀਕ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਚੀਕਾਂ, ਹੱਥ ਪਟਕਣ ਤੇ ਜੰਗੀ ਨਾਲ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਹੰਗਾਮਾ ਮਚ ਗਿਆ।
ਉਦਤਿष੍ਠਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਸਰ੍ਵਂ ਯੁਕ੍ਤਮਸ਼ੇषਤਃ । ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇ ਮਹਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਸੇਨਯੋਃ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ, ਕੌਰਵਾਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰ ਖੜੀ ਸੀ।
ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਦੁष੍ਪ੍ਰਧृष੍ਯਾਣਿ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਸ਼ਸ੍ਰਕਵਚਾਨਿ ਚ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਾਂਡਵ, ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਕਤਰਬੰਦ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਅਜੇਹੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਭਾਰਤ। ਤ੍ਵਦੀਯਾਨਾਂ ਪਰੇषਾਂ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚ
ਫਿਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਨਜ਼ਰ ਆਈਆਂ।
ਤਤ੍ਰ ਨਾਗਾ ਰਥਾਸ਼੍ਚੈਵ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਪਰਿष੍ਕृਤਾਃ। ਵਿਭ੍ਰਾਜਮਾਨਾ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਮੇਘਾ ਇਵ ਸਵਿਦ੍ਯੁਤਃ
ਉੱਥੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਰਥ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋਏ ਬੱਦਲ।
ਰਥਾਨੀਕਾਨ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਨਗਰਾਣੀਵ ਭੂਰਿਸ਼ਃ । ਅਤੀਵ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਤਤ੍ਰ ਪਿਤਾ ਤੇ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਵਤ੍
ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਧਨੁਰ੍ਭਿਰ੍ऋष੍ਟਿਭਿਃ ਖਙ੍ਗੈਰ੍ਗਦਾਭਿਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋਮਰੈਃ । ਯੋਧਾਃ ਪ੍ਰਹਰਣੈਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰੈਸ੍ਤੇष੍ਵਨੀਕੇष੍ਵਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਧਨੁਸ਼, ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਬਰਛਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਯੋਧੇ, ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਸਨ।
ਗਜਾਃ ਪਦਾਤਾ ਰਥਿਨਸ੍ਤੁਰਗਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਨ੍ਵਾਗੁਰਾਕਾਰਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਹਾਥੀ, ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ, ਰਥੀ ਤੇ ਘੁੜਸਵਾਰ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਜਾਲ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਸਨ।
ਧ੍ਵਜਾ ਬਹੁਵਿਧਾਕਾਰਾ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਾਃ। ਸ੍ਵੇषਾਂ ਚੈਵ ਪਰੇषਾਂ ਚ ਦ੍ਯੁਤਿਮਨ੍ਤਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਅਨੇਕਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਝੰਡੇ, ਆਪਣੇ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਪਾਸੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉੱਚੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਨਜ਼ਰ ਆਏ।
ਕਾਞ੍ਚਨਾ ਮਣਿਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਾ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤ ਇਵ ਪਾਵਕਾਃ। ਅਰ੍ਚਿष੍ਮਨ੍ਤੋ ਵ੍ਯਰੋਚਨ੍ਤ ਗਜਾਰੋਹਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਹਾਥੀ ਚੜ੍ਹੇ ਸਿਪਾਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਕੇਤਵਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸਦਨੇष੍ਵਿਵ। ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵੀਰਾਸ਼੍ਚ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਝੰਡੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਸਨ।
ਉਦ੍ਯਤੈਰਾਯੁਧੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਸ੍ਤਲਬਦ੍ਧਾਃ ਕਲਾਪਿਨਃ । ऋषਭਾਕ੍ਸ਼ਾ ਮਨੁष੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਮੂਮੁਖਗਤਾ ਬਭੁਃ
ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਰੰਗੀਨ ਪੱਟਿਆਂ ਵਾਲੇ ਤੂਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਯੋਧੇ, ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਸੌਬਲਃ ਸ਼ਲ੍ਯ ਆਵਨ੍ਤ੍ਯੋऽਥ ਜਯਦ੍ਰਥਃ । ਵਿਨ੍ਦਾਨੁਵਿਨ੍ਦੌ ਕੈਕੇਯਾਃ ਕਾਮ੍ਭੋਜਸ਼੍ਚ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਸੁਬਲ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਸ਼ਲਯ, ਅਵੰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਯਦ੍ਰਥ, ਕੇਕਯ ਦੇ ਵਿੰਦ ਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦ, ਤੇ ਕਾਂਬੋਜ ਦਾ ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ—
ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਸ਼੍ਚ ਕਾਲਿਙ੍ਗੋ ਜਯਤ੍ਸੇਨਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਬृਹਦ੍ਬਲਸ਼੍ਚ ਕੌਸ਼ਲ੍ਯਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਚ ਸਾਤ੍ਵਤਃ
ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ ਕਲਿੰਗ, ਜਯਤਸੇਨ ਰਾਜਾ, ਕੋਸਲ ਦੇ ਬ੍ਰਿਹਦਬਲ ਤੇ ਸਾਤਵਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ—
ਦਸ਼ੈਤੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪਰਿਘਬਾਹਵਃ । ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਨਾਂ ਪਤਯੋ ਯਜ੍ਵਾਨੋ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ
ਇਹ ਦੱਸੇ ਹੀ ਬਹਾਦਰ, ਮਜਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ਦਿਲ ਦਾਨੀ ਹਨ।
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਵਸ਼ਾਨੁਗਾਃ । ਰਾਜਾਨੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਨੀਤਿਮਨ੍ਤੋ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਰਾਜਪੁੱਤਰ, ਅਕਲਮੰਦ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾਃ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਨ ਸ੍ਵੇष੍ਵਨੀਕੇष੍ਵਵਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਬਦ੍ਧਕृष੍ਣਾਜਿਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਲਿਨੋ ਯੁਦ੍ਧਸ਼ਾਲਿਨਃ
ਸਾਰੇ ਹੀ ਲੜਾਈ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹਨ, ਕਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਿਰਗ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।
ਹृष੍ਟਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਸਮਰ੍ਥਾ ਦਸ਼ ਵਾਹਿਨ੍ਯਃ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਖਾਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ ਹੋਣ, ਦੱਸ ਤਾਕਤਵਰ ਫੌਜਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਖੜੀਆਂ ਹਨ।
ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੀ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਮਹਾਚਮੂਃ । ਅਗ੍ਰਤਃ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋऽਗ੍ਰਣੀਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇਕੱਤੀਵੀਂ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਸਾਰੇ ਸੈਨਾ ਦੇ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਮੁਖੀ ਸੀ।