ਯ ਆਤ੍ਮਨੋ ਦੁਸ਼੍ਚਰਿਤਾਦਸ਼ੁਭਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਨ੍ਨਰਃ। ਏਨਸਾ ਤੇਨ ਨਾਨ੍ਯਂ ਸ ਉਪਾਸ਼ਙ੍ਕਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਮਹਾਰਾਜ ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਨਿਨ੍ਦ੍ਯਂ ਯਃ ਸਰ੍ਵਮਾਚਰੇਤ੍। ਸ ਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਨਿਨ੍ਦਿਤਾਨਿ ਸਮਾਚਰਨ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਕੋਈ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਯੋਗ ਹੈ।
ਨਿਕਾਰੋ ਨਿਕृਤਿਪ੍ਰਜ੍ਞੈਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਅਨੁਭੂਤਃ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯੈਃ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸੁਚਿਰਂ ਵਨੇ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਲੋਂ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਉਪਹਾਸ, ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਹਿ ਲਿਆ ਸੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਹਯਾਨਾਂ ਚ ਗਜਾਨਾਂ ਚ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਚਾਮਿਤਤੇਜਸਾਮ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਦृष੍ਟਂ ਯੋਗਬਲੇਨ ਚ
ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਜਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਜੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ—
ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਮਾ ਚ ਸ਼ੋਕੇ ਮਨਃ ਕृਥਾਃ । ਦਿष੍ਟਮੇਤਤ੍ਪੁਰਾ ਨੂਨਮਿਦਮੇਵ ਨਰਾਧਿਪ
ਇਹ ਸਭ ਸੁਣੋ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਗਮ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਾਓ; ਇਹ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਿਸਚਿਤ ਸੀ, ਮਹਾਰਾਜ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਾਰਾਸ਼ਰ੍ਯਾਯ ਧੀਮਤੇ। ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਜ੍ਞਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਉਹ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਰਾਸ਼ਰ ਦੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਮਿਲਿਆ।
ਦृष੍ਟਿਸ਼੍ਚਾਤੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾ ਰਾਜਨ੍ਦੂਰਾਚ੍ਛ੍ਰਵਣਮੇਵ ਚ । ਪਰਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਜ੍ਞਾਨਮਤੀਤਾਨਾਗਤਸ੍ਯ ਚ
ਮਹਾਰਾਜ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਵੇਖਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ, ਦੂਰੋਂ ਸੁਣਨ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ, ਤੇ ਪਿਛਲੇ-ਅਗਲੇ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵੀ ਹੈ।
ਵ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਵਿਜ੍ਞਾਨਮਾਕਾਸ਼ੇ ਚ ਗਤਿਃ ਸ਼ੁਭਾ । ਅਸ੍ਤ੍ਰੈਰਸਙ੍ਗੋ ਯੁਦ੍ਧੇषੁ ਵਰਦਾਨਾਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਦੀ ਸਮਝ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਵੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰृਣੁ ਮੇ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣੇਦਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਭਰਤਾਨਾਮਭੂਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਯਥਾ ਤਦ੍ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਇਹ ਅਜੀਬ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਭਾਰਤੀਆਂ ਦੇ ਜੰਗ ਦੀ, ਜੋ ਸੁਣ ਕੇ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇष੍ਵਨੀਕੇषੁ ਯਤ੍ਤੇषੁ ਵ੍ਯੂਢੇषੁ ਚ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਕਾਇਦੇ ਨਾਲ ਖੜੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤਦੋਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨ ਰਥਾਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਯੁਜ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਭੀष੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਅਨੀਕਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਮਨੁਚੋਦਯ
ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰਥ ਜਲਦੀ ਜੋਤਵਾਓ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਤਿਆਰ ਕਰ।
ਅਯਂ ਸ ਮਾਮਭਿਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਰ੍षਪੂਗਾਭਿਚਿਨ੍ਤਿਤਃ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਸਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਚ ਸਮਾਗਮਃ
ਇਹ ਉਹੀ ਮਿਲਾਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੈਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ — ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਕੌਰਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣਾ।
ਨਾਤਃ ਕਾਰ੍ਯਤਮਂ ਮਨ੍ਯੇ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍। ਹਨ੍ਯੁਦ੍ਗੁਪ੍ਤੋ ਹ੍ਯਸੌ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਸੋਮਕਾਂਸ਼੍ਚ ਸਸृਞ੍ਜਯਾਨ੍
ਮੈਂ ਹੁਣ ਜੰਗ ਵਿਚ ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ; ਜੇ ਉਹ ਬਚੇ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਸੋਮਕਾਂ ਤੇ ਸਰੰਜਯਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਗੇ।
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਨਾਹਂ ਹਨ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਾਮ੍ । ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਹ੍ਯਸੌ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਮਾਦੂਰ੍ਤ੍ਯੋ ਰਣੇ ਮਮ
ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਨੇ ਸਾਫ ਦਿਲ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਾਂਗਾ; ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਔਰਤ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ।'
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭੀष੍ਮੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ੇषੇਣੇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨੋ ਵਧੇ ਯਤ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਮਾਮਕਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਪੱਕੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਦੀ ਖਾਸ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿਣ।
ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯੋਤ੍ਤਰਾਪਥਾਃ । ਸਰ੍ਵਥਾऽਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਕੁਸ਼ਲਾਸ੍ਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ, ਦੱਖਣ ਤੇ ਉੱਤਰ ਦੇ, ਜੋ ਵੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਿਤਾਮਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਅਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਂ ਹਿ ਵृਕੋ ਹਨ੍ਯਾਤ੍ਸਿਂਹਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਮਾ ਸਿਂਹਂ ਜਮ੍ਬੁਕੇਨੇਵ ਘਾਤਯਾਮਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਾ
ਜੇ ਬਲਵਾਨ ਸਿੰਘ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਭੇੜੀਆ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੇ ਹੱਥੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਗਿਦੜ ਵਲੋਂ, ਮਰਵਾਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਾ ਬਣੀਏ।
ਵਾਮਂ ਚਕ੍ਰਂ ਯੁਧਾਮਨ੍ਯੁਰੁਤ੍ਤਮੌਜਾਸ਼੍ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਗੋਪ੍ਤਾਰੌ ਫਾਲ੍ਗੁਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਫਾਲ੍ਗੁਨੋਪਿ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਃ
ਯੁਧਾਮਨਯੂ ਨੇ ਖੱਬਾ ਪਹੀਆ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਉੱਤਮਉਜਾ ਨੇ ਸੱਜਾ, ਦੋਵੇਂ ਫਾਲਗੁਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਏ। ਫਿਰ ਫਾਲਗੁਨ ਨੇ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਸਂਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਃ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਭੀष੍ਮੇਣ ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਯਥਾ ਨ ਹਨ੍ਯਾਦ੍ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਅਰਜੁਨ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਹਟੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਧਿਆਨ ਰੱਖੀਂ ਕਿ ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਨਾ ਜਾਣ।
ਤਤੋ ਰਜਨ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯੁष੍ਟਾਯਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਮਭਵਨ੍ਮਹਾਨ੍। ਕ੍ਰੋਸ਼ਤਾਂ ਭੂਮਿਪਲਾਨਾਂ ਯੁਜ੍ਯਤਾਂ ਯੁਜ੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਜਦ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ—ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਚੀਕਦੇ, 'ਜੋੜੋ! ਜੋੜੋ!'
ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਘੋषੈਸ਼੍ਚ ਸਿਂਹਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ। ਹਯਹੇषਿਤਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਰਥਨੇਮਿਸ੍ਵਨੈਸ੍ਤਥਾ
ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਸਿੰਘਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿਨ੍ਹਕਾਰ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏਆਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਗਾਜਾਨਾਂ ਬृਹਤਾਂ ਚੈਵ ਯੋਧਾਨਾਂ ਚਾਪਿ ਗਰ੍ਜਤਾਮ੍। ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਲਿਤਾਸ੍ਫੋਟਿਤੋਤ੍ਕ੍ਰੁष੍ਟੈਸ੍ਤੁਮੁਲਂ ਸਰ੍ਵਤੋऽਭਵਤ੍
ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਚੀਕ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਚੀਕਾਂ, ਹੱਥ ਪਟਕਣ ਤੇ ਜੰਗੀ ਨਾਲ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਹੰਗਾਮਾ ਮਚ ਗਿਆ।
ਉਦਤਿष੍ਠਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਸਰ੍ਵਂ ਯੁਕ੍ਤਮਸ਼ੇषਤਃ । ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇ ਮਹਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਸੇਨਯੋਃ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ, ਕੌਰਵਾਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰ ਖੜੀ ਸੀ।
ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਦੁष੍ਪ੍ਰਧृष੍ਯਾਣਿ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਸ਼ਸ੍ਰਕਵਚਾਨਿ ਚ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਾਂਡਵ, ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਕਤਰਬੰਦ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਅਜੇਹੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਭਾਰਤ। ਤ੍ਵਦੀਯਾਨਾਂ ਪਰੇषਾਂ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚ
ਫਿਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਨਜ਼ਰ ਆਈਆਂ।
ਤਤ੍ਰ ਨਾਗਾ ਰਥਾਸ਼੍ਚੈਵ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਪਰਿष੍ਕृਤਾਃ। ਵਿਭ੍ਰਾਜਮਾਨਾ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਮੇਘਾ ਇਵ ਸਵਿਦ੍ਯੁਤਃ
ਉੱਥੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਰਥ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋਏ ਬੱਦਲ।
ਰਥਾਨੀਕਾਨ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਨਗਰਾਣੀਵ ਭੂਰਿਸ਼ਃ । ਅਤੀਵ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਤਤ੍ਰ ਪਿਤਾ ਤੇ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਵਤ੍
ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਧਨੁਰ੍ਭਿਰ੍ऋष੍ਟਿਭਿਃ ਖਙ੍ਗੈਰ੍ਗਦਾਭਿਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋਮਰੈਃ । ਯੋਧਾਃ ਪ੍ਰਹਰਣੈਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰੈਸ੍ਤੇष੍ਵਨੀਕੇष੍ਵਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਧਨੁਸ਼, ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਬਰਛਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਯੋਧੇ, ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਸਨ।
ਗਜਾਃ ਪਦਾਤਾ ਰਥਿਨਸ੍ਤੁਰਗਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਨ੍ਵਾਗੁਰਾਕਾਰਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਹਾਥੀ, ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ, ਰਥੀ ਤੇ ਘੁੜਸਵਾਰ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਜਾਲ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਸਨ।
ਧ੍ਵਜਾ ਬਹੁਵਿਧਾਕਾਰਾ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਾਃ। ਸ੍ਵੇषਾਂ ਚੈਵ ਪਰੇषਾਂ ਚ ਦ੍ਯੁਤਿਮਨ੍ਤਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਅਨੇਕਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਝੰਡੇ, ਆਪਣੇ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਪਾਸੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉੱਚੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਨਜ਼ਰ ਆਏ।