ਸਞ੍ਜਯੋऽਹਂ ਮਹਾਰਾਜ ਨਮਸ੍ਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਹਤੋ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਭਰਤਾਨਾਂ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਮਹਾਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਸੰਜਯ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ। ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।
ਕਕੁਦਂ ਸਰ੍ਵਯੋਧਾਨਾਂ ਧਾਮ ਸਰ੍ਵਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍। ਸ਼ਰਤਲ੍ਪਗਤਃ ਸੋऽਦ੍ਯ ਸ਼ੇਤੇ ਕੁਰੁਪਿਤਾਮਹਃ
ਸਭ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਸਭ ਧਨੁਧਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਕੁਰੁਆਂ ਦਾ ਪਿਤਾਮਾ, ਹੁਣ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਲੈਟਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਦ੍ਯੂਤਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਵਾਕਰੋਤ੍। ਸ ਸ਼ੇਤੇ ਨਿਹਤੋ ਰਾਜਨ੍ਸਂਖ੍ਯੇ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਾ
ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਜੂਆ ਖੇਡਿਆ, ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪृਥਿਵੀਪਾਲਾਨ੍ਸਮਵੇਤਾਨ੍ਮਹਾਮृਧੇ । ਜਿਗਾਯੈਕਰਥੇਨੈਵ ਕਾਸ਼ਿਪੁਰ੍ਯਾਂ ਮਹਾਰਥਃ
ਜੋ ਇੱਕਲੇ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਮਹਾਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਗਿਆ, ਉਹ ਮਹਾਂਰਥੀ—
ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਂ ਰਣੇ ਰਾਮਂ ਯੋऽਯੁਧ੍ਯਦਪਸਂਭ੍ਰਮਃ । ਨ ਹਤੋ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੇਨ ਸ ਹਤੋऽਦ੍ਯ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਾ
ਜੋ ਜਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਲੜਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਜਮਦਗਨੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਨਹੀਂ ਮਰਿਆ, ਉਹ ਅੱਜ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸਦृਸ਼ਃ ਸ਼ੌਰ੍ਯੇ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯੇ ਚ ਹਿਮਵਾਨਿਵ । ਸਮੁਦ੍ਰ ਇਵ ਗਾਮ੍ਭੀਰ੍ਯੋ ਸਹਿष੍ਣੁਤ੍ਵੇ ਧਰਾਸਮਃ
ਸ਼ੌਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਢਿੱਲ ਵਿੱਚ ਹਿਮਾਲਾ ਵਾਂਗ, ਗੰਭੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ, ਤੇ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਵਰਗਾ।
ਸ਼ਰਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਧਨੁਰ੍ਵਕ੍ਰਃ ਖਙ੍ਗਿਜਿਹ੍ਵੋ ਦੁਰਾਸਦਃ। ਨਰਸਿਂਹਃ ਪਿਤਾ ਤੇऽਦ੍ਯ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯੇਨ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੰਦ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਵਾਂਗ, ਧਨੁਸ਼ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਵਕਰਾ, ਤਲਵਾਰ ਜੀਭ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਉਹ ਅਜੈਯ ਸੀ; ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਅੱਜ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਸੈਨ੍ਯਂ ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੋਦ੍ਯਤਮਾਹਵੇ। ਪ੍ਰਾਵੇਪਤ ਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਂ ਸਿਂਹ ਦृष੍ਟ੍ਵੇਵ ਗੋਗਣਃ
ਜਦ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਭਰਿਆ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਡਰ ਕੇ ਕੰਬ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ ਸੇਨਾਂ ਤੇ ਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰਮਨੀਕਹਾ । ਜਗਾਮਾਸ੍ਤਮਿਵਾਦਿਤ੍ਯਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦਸ ਦਿਨ ਤੱਕ ਬਚਾਇਆ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਦਲ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਯਃ ਸ ਸ਼ਕ੍ਰ ਇਵਾਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯੋ ਵਰ੍षਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਜਘਾਨ ਯੁਧਿ ਯੋਧਾਨਾਮਰ੍ਬੁਦਂ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਦਿਨੈਃ
ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ, ਜੰਗ ਦੇ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਸ਼ੇਤੇ ਨਿਹਤੋ ਭੂਮੌ ਵਾਤਭਗ੍ਨ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ। ਤਵ ਦੁਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੇ ਰਾਜਨ੍ਯਥਾ ਨਾਰ੍ਹਃ ਸ ਭਾਰਤ
ਉਹ ਹੁਣ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਰਿਆ ਪਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਟੁੱਟਿਆ ਰੁੱਖ। ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੇਰੇ ਗਲਤ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਐਸਾ ਅੰਤ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕਥਂ ਕੁਰੂਣਾਮृषਭੋ ਹਤੋ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਾ। ਕਥਂ ਰਥਾਰ੍ਤ੍ਸ ਨ੍ਯਪਤਿਤ੍ਪਿਤਾ ਮੇ ਵਾਸਵੋਪਮਃ
ਕੁਰੁਆਂ ਦਾ ਸ਼ੇਰ ਭੀਸ਼ਮ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮਰਿਆ? ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਰਥ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਡਿੱਗਿਆ?
ਕਥਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮੇ ਯੋਧਾ ਹੀਨਾ ਭੀष੍ਮੇਣ ਸਂਜਯ । ਬਲਿਨਾ ਦੇਵਕਲ੍ਪੇਨ ਗੁਰ੍ਵਰ੍ਥੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਾ
ਸੰਜਯ ਜੀ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਜਦ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਦੇਵ ਵਰਗਾ, ਬੜਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਸੀ, ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਕੀ ਹਾਲ ਹੋਇਆ?
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਤੇ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੇ ਮਹੇष੍ਵਾਸੇ ਮਹਾਬਲੇ । ਮਹਾਸਤ੍ਵੇ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੇ ਕਿਮੁ ਆਸੀਨ੍ਮਨਸ੍ਤਵ
ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਵੱਡੀ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਮਹਾਨ ਸਤਵ ਵਾਲਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਬਾਘ, ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਿਵੇਂ ਸੀ?
ਆਰ੍ਤਿਂ ਪਰਾਮਾਵਿਸ਼ਤਿ ਮਨਃ ਸ਼ਂਸਸਿ ਮੇ ਹਤਮ੍ । ਕੁਰੂਣਾਮृषਭਂ ਵੀਰਮਕਮ੍ਪਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਦੇ ਹੋ ਕਿ ਕੁਰੁਆਂ ਦਾ ਸ਼ੇਰ, ਅਟੱਲ, ਵੀਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਵੱਡੀ ਪੀੜ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕੇ ਤਂ ਯਾਨ੍ਤਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਕੇ ਵਾਸ੍ਯਸਨ੍ਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਕੇऽਤਿष੍ਠਨ੍ਕੇ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਕੇऽਨ੍ਵਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਸਞ੍ਜਯ
ਉਹ ਜਦ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਕੌਣ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਗਿਆ? ਕੌਣ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਿਆ? ਕੌਣ ਠਹਿਰਿਆ, ਕੌਣ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਤੇ ਕੌਣ ਪਿੱਛੇ ਹੋਇਆ, ਸੰਜਯ ਜੀ?
ਕੇ ਸ਼ੂਰਾ ਰਥਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਮਦ੍ਭੁਤਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਮ੍ । ਤਥਾऽਨੀਕਂ ਗਾਹਮਾਨਂ ਸਹਸਾ ਪृष੍ਠਤੋऽਨ੍ਵਯੁਃ
ਕਿਹੜੇ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧੇ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉਸ ਅਜੋਕੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਏ, ਜਦ ਉਹ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੀਰਦਾ ਗਿਆ?
ਯਸ੍ਤਮੋਰ੍ਕ ਇਵਾਪੋਹਨ੍ਪਰਸੈਨ੍ਯਮਮਿਤ੍ਰਹਾ । ਸਹਸ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਪ੍ਰਤਿਮਃ ਪਰੇषਾਂ ਭਯਮਾਦਧਤ੍
ਉਹ ਕੌਣ ਸੀ ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ?
ਅਕਰੋਦ੍ਦੁष੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਰਣੇ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤੇषੁ ਯਃ । ਗ੍ਰਸਮਾਨਮਨੀਕਾਨਿ ਯ ਏਨਂ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਉਹ ਕੌਣ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਰਤਬ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਜੋ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲਦਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਕਿਹੜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਆ ਗਏ?
ਕृਤਿਨਂ ਤਂ ਦੁਰਾਧਰ੍षਂ ਸਞ੍ਜਯਾਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮਨ੍ਤਿਕੇ । ਕਥਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਸੰਜਯਾ, ਜਦ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੇ ਨੇੜੇ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਿਰਬਾਨ ਤੇ ਅਟੱਲ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਰੋਕਿਆ?
ਨਿਕृਨ੍ਤਨ੍ਤਮਨੀਕਾਨਿ ਸ਼ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਂ ਮਨਸ੍ਵਿਨਮ੍ । ਚਾਪਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨਂ ਘੋਰਮਸਿਜਿਹ੍ਵਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਉਹ ਮਨ ਦੇ ਤਿੱਖੇ, ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਭਿਆਨਕ ਜਿਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਝੱਲਿਆ?
ਅਨਰ੍ਹਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਹ੍ਰੀਮਨ੍ਤਮਪਰਾਜਿਤਮ੍ । ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਕਥਂ ਤਮਜਿਤਂ ਯੁਧਿ
ਕੌਣਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਸ ਅਜਿੱਤ, ਲਾਜਵਾਨ ਤੇ ਮਰਯਾਦਾ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਪਤਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਸ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ?
ਉਗ੍ਰਧਨ੍ਵਾਨਮੁਗ੍ਰੇषੁਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨਂ ਰਥੋਤ੍ਤਮੇ । ਪਰੇषਾਮੁਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਾਨਿ ਪ੍ਰਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤਮਥੇषੁਭਿਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਉੱਤਮ ਰਥ ਤੇ ਖੜਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ?
ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੋਦ੍ਯਤਮਾਹਵੇ । ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਮਿਵ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਸਮਚੇष੍ਟਤ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਕਾਲ-ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਸੀ।
ਪਰਿਕृष੍ਯ ਸ ਸੇਨਾਂ ਤੁ ਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰਮਨੀਕਹਾ । ਦਗਾਮਾਸ੍ਤਮਿਵਾਦਿਤ੍ਯਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਉਹ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰ ਗਿਆ।
ਯਃ ਸ ਸ਼ਕ੍ਰ ਇਵਾਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਂ ਵਰ੍षਂ ਸ਼ਰਮਯਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ । ਜਘਾਨ ਯੁਧਿ ਯੋਧਾਨਾਮਰ੍ਬੁਦਂ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਦਿਨੈਃ
ਉਹ ਕੌਣ ਸੀ ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅਣਖਤਮ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ, ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਗਿਆ?
ਸ ਸ਼ੇਤੇ ਨਿਹਤੋ ਭੂਮੌ ਵਾਤਭੁਗ੍ਨ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ । ਮਮ ਦੁਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੇਨਾਜੌ ਯਥਾ ਨਾਰ੍ਹਤਿ ਭਾਰਤਃ
ਹੁਣ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮਰਿਆ ਪਿਆ ਹੈ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵਾਂਗ, ਮੇਰੀ ਗਲਤ ਸਲਾਹ ਕਾਰਨ, ਭਾਰਤ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕਥਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮਨੀਕਿਨੀ । ਪ੍ਰਹਰ੍ਤੁਮਸ਼ਕਤ੍ਤਤ੍ਰ ਭੀष੍ਮਂ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਜਦ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਉਥੇ ਭੀਮ ਵਰਗੇ ਪਰਾਕਰਮ ਵਾਲੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਅਸਫਲ ਰਹੀ?
ਕਥਂ ਭੀष੍ਮੇਣ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਾਕੁਰ੍ਵਨ੍ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਾਃ। ਕਥਂ ਚ ਨਾਜਯਦ੍ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣੇ ਜੀਵਤਿ ਸਞ੍ਜਯ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਿਵੇਂ ਲੜੀ, ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਜੀਵਦੇ ਹੋਏ ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਸੰਜਯਾ?
ਕृਪੇ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤੇ ਤਤ੍ਰ ਭਰਦ੍ਵਾਜਾਤ੍ਮਜੇ ਤਥਾ। ਭੀष੍ਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕਥਂ ਸ ਨਿਧਨਂ ਗਤਃ
ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਭਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ ਤੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਮਰ ਗਿਆ?