ਯਥਾਵਿਧਿ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਵਕਾਰਯਤ੍। ਦਨ੍ਤੈਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲੈਃ ਸ਼ਿਖਰਿਭਿਃਸਿਂਹਸਂਹਨਨੋऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਇਨਸਾਫ ਨਾਲ ਕਰਵਾਈਆਂ। ਮੁੰਡਾ ਹਾਥੀ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਮਜਬੂਤ ਬਣ ਗਿਆ।
ਚਕ੍ਰਾਙ੍ਕਿਤਕਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸ੍ਵਯਂ ਵਿष੍ਣੁਰਿਵਾਪਰਃ। `ਚਤੁष੍ਕਿष੍ਕੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਹਾਮੂਰ੍ਧਾ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਚਕਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ।
ਕੁਮਾਰੋ ਦੇਵਗਰ੍ਭਾਭਃ ਸ ਤਤ੍ਰਾਸ਼ੁ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ। `ऋषੇਰ੍ਭਯਾਤ੍ਤੁ ਦੁष੍ਯਨ੍ਤਃ ਸ੍ਮਰਨ੍ਨੈਵਾਹ੍ਵਯਤ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਮੁੰਡਾ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਦਿਖਦਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਜਲਦੀ ਵਧ ਗਿਆ। ਪਰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਇਆ।
ਗਤੇ ਕਾਲੇ ਤੁ ਮਹਤਿ ਨ ਸਸ੍ਮਾਰ ਤਪੋਧਨਾਮ੍।' षਡ੍ਵਰ੍षੇषੁ ਤਤੋ ਬਾਲਃ ਕਣ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਛੇ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਕਣਵਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨ੍ਸਿਂਹਾਨ੍ਵਰਾਹਾਂਸ਼੍ਚ ਵृਕਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਿषਾਂਸ੍ਤਥਾ। `ऋਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯਹਨਦ੍ਵ੍ਯਾਲਾਨ੍ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮਾਸ਼੍ਰਮਪੀਡਕਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਾਘ, ਸ਼ੇਰ, ਸੂਰ, ਭੇਡੀਆਂ, ਮਹਿਲਾਂ ਤੇ ਰੀਛ—ਜੋ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਸਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬਲਾਦ੍ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਬਲਵਾਨ੍ਸਂਨਿਯਮ੍ਯ ਚ।' ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਦੌष੍ਯਨ੍ਤਿਰਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
ਆਰੁਰੋਹ ਦ੍ਰੁਮਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਸ੍ਮ ਪਰਿਧਾਵਤਿ। `ਵਨਂ ਚ ਲੋਡਯਾਮਾਸ ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਗਣੈਰ੍ਵृਤਮ੍
ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਖੇਡਦਾ ਤੇ ਦੌੜਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗਲ 'ਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਵਾਘਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਿਸ਼ਾਚਾਂਸ਼੍ਚ ਰਿਪੂਨ੍ਰਣੇ। ਮੁष੍ਟਿਯੁਦ੍ਧੇਨ ਤਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ऋषੀਨਾਰਾਧਯਤ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਜੰਗ 'ਚ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਪਿਸਾਚ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦਿਤਿਸੁਤਸ੍ਤਂ ਤੁ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਂਸ੍ਤੁ ਦੈਤੇਯਾਨਮਰ੍षੀ ਤਂ ਸਮਭ੍ਯਯਾਤ੍
ਦਿਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਮਾਗਤਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੈਵ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਚ। ਦृਢਂ ਚਾਬਧ੍ਯ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਤਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਆਇਆ ਤਾਂ ਮੁੰਡਾ ਹੱਸਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਮਰ੍ਦਿਤੋ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕਾਸ੍ਮਾਨ੍ਮੋਚਿਤੁਂ ਬਲਵਤ੍ਤਯਾ। ਪ੍ਰਾਕ੍ਰੋਸ਼ਦ੍ਭੈਰਵਂ ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਾਰੇਭ੍ਯੋ ਨਿਃਸृਤਂ ਤ੍ਵਸृਕ੍
ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਦਰਵਾਜਿਆਂ 'ਤੇ ਡਰ ਕੇ ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਹਿ ਗਿਆ।
ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਮृਗਾਃ ਸਿਂਹਾਦਯੋ ਗਣਾਃ। ਸੁਸ੍ਰੁਵੁਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕृਨ੍ਮੂਤ੍ਰਮਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਸੁਸ੍ਰੁਵੁਃ
ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਹਿਰਣ, ਸ਼ੇਰ ਆਦਿ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਭੱਜ ਗਏ, ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਪਖਾਨ ਤੇ ਪਿਸਾਬ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਰਸੁਂ ਜਾਨੁਭਿਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਚ ਸੋऽਪਤਤ੍। ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਕੁਮਾਰਸ੍ਯ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਉਹ ਗੁੱਟਿਆਂ 'ਤੇ ਰੇੰਗਦਾ ਹੋਇਆ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਕਰਤੂਤ 'ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਨਿਤ੍ਯਕਾਲਂ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਦੈਤੇਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਸਹ। ਕੁਮਾਰਸ੍ਯ ਭਯਾਦੇਵ ਨੈਵ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਦੈਤ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਨਾਮ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਕਣ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਨਿਵਾਸਿਨਃ। ਕਣ੍ਵੇਨ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮਾਤਿਮਾਨੁषਮ੍
ਫਿਰ, ਕਣਵਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ, ਕਣਵਾ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦੀ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ੍ਤ੍ਵਯਂ ਸਰ੍ਵਦਮਨਃ ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਦਮਯਤ੍ਯਸੌ। ਸ ਸਰ੍ਵਦਮਨੋ ਨਾਮ ਕੁਮਾਰਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸਰਵਦਮਨ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੁੰਡਾ ਸਰਵਦਮਨ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਵਿਕ੍ਰਮੇਣੌਜਸਾ ਚੈਵ ਬਲੇਨ ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। `ਅਪ੍ਰੇषਯਤਿ ਦੁष੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਹਿष੍ਯਾਸ੍ਤਨਯਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਹੌਸਲੇ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਕਿਸੇ ਨੂੰ — ਨਾ ਰਾਣੀ ਨੂੰ, ਨਾ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ — ਕਦੇ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਪਾਣ੍ਡੁਭਾਵਪਰੀਤਾਙ੍ਗੀਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾ ਸਮਭਿਪ੍ਲੁਤਾਮ੍। ਲਮ੍ਬਾਲਕਾਂ ਕृਸ਼ਾਂ ਦੀਨਾਂ ਤਥਾ ਮਲਿਨਵਾਸਸਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਪੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਵਾਲ ਢੀਲੇ, ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਮਨ ਉਦਾਸ, ਤੇ ਕਪੜੇ ਗੰਦੇ ਪਏ ਹਨ।
ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਦਧ੍ਯੌ ਸ ਮੁਨਿਸ੍ਤਦਾ। ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਸ੍ਯ ਚਾਭਵਨ੍
ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ ਉਹ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਵੇਦ ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਗਲ ਸੋਚੀ।
ਤਂ ਕੁਮਾਰਮृषਿਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਚਾਸ੍ਯਾਤਿਮਾਨੁषਮ੍। ਸਮਯੋ ਯੌਵਰਾਜ੍ਯਾਯ ਇਤ੍ਯਨੁਧ੍ਯਾਯ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅਸਧਾਰਣ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁ ਭਦ੍ਰੇ ਮਮ ਸੁਤੇ ਮਮ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਸੁਧਰਮਣੀ, ਮੇਰੀ ਬੇਟੀ, ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਨਾਰੀਣਾਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਮਿਤਿ ਚੋਚ੍ਯਤੇ। ਪਤਿਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਚੇष੍ਟਿਤੈਃ
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਤੀ ਦੇ ਭਰੋਸੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਹੈ — ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਕਰਤਬ ਨਾਲ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪੂਜਯੈਤਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਤਵ। ਏਤੇਨੈਵ ਚ ਵृਤ੍ਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨਵਾਪ੍ਯ ਚ
ਮੇਰੀ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਇਹ ਵਰਤ ਮਨਾਇਆ; ਤੇ ਇਸੀ ਚਲਣ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗੀ।
ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਂ ਤਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਦ੍ਰੇऽਦ੍ਯ ਯਾਤਵ੍ਯਂ ਸਮੀਪਂ ਪੌਰਵਸ੍ਯ ਹ
ਇਸ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਵਧੀਆ ਸੋਭਾ ਪਾਵੇਗੀ; ਇਸ ਲਈ, ਸੁਧਰਮਣੀ, ਅੱਜ ਪੁਰਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਂ ਨਾਯਾਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਤੇ ਗਤਂ ਕਾਲਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ। ਗਤ੍ਵਾऽऽਰਾਧਯ ਰਾਜਾਨਂ ਦੁष੍ਯਨ੍ਤਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਉਹ ਖੁਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਸੋਚ ਕੇ; ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹ ਕੇ ਮਨਾਵੀਂ।
ਦੌष੍ਯਨ੍ਤਿਂ ਯੌਵਰਾਜ੍ਯਸ੍ਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤਿਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ। ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਗੁਰੂਣਾਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਚ ਭਾਮਿਨਿ
ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਦੇਵਤੇ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ, ਸੋਹਣੀਏ—
ਭਰ੍ਤॄਣਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषੇਮ ਹਿਤਂ ਸਂਗਮਨਂ ਭਵੇਤ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਿ ਕੁਮਾਰੇਣ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯੇਪ੍ਸਯਾ
ਪਤੀਆਂ ਲਈ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ, ਮਿਲਾਪ ਚੰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਬੇਟੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਜਾਣਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਦਦ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਪਿਤਾ ਮਮ ਪਾਦਯੋਃ
ਤੂੰ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦੇਵੀਂ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਪੌਤ੍ਰਂ ਕਣ੍ਵੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ। ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਪੌਰਵਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਬੇਟੀ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਕਣਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੌਤਰੇ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ; ਪੁਰਵਾਂ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਚੁੰਮਿਆ।
ਸੋਮਵਂਸ਼ੋਦ੍ਭਵੋ ਰਾਜਾ ਦੁष੍ਯਨ੍ਤ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰਮਹਿषੀ ਚੈषਾ ਤਵ ਮਾਤਾ ਸ਼ੁਚਿਵ੍ਰਤਾ
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਚੰਦ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਤ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਉਸ ਦੀ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ ਤੇ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਹੈ।