ਯਦਿ ਚੇਚ੍ਛਸਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਦ੍ਰੁष੍ਟੁਮੇਨਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਦਦਾਨਿ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਮੇਤਨ੍ਨਿਸ਼ਾਮਯਾ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਜੰਗ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਦਿਵਯ ਦਾਨ ਦਿਆਂਗਾ; ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵੇਖੋ।
ਨ ਰੋਚਯੇ ਜ੍ਞਾਤਿਵਧਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮ
ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਦੀ ਹਤਿਆ ਦੇਖਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨਿਚ੍ਛਤਿ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਵਰਾਣਾਮੀਸ਼੍ਵਰੋ ਵ੍ਯਾਸਃ ਸਂਜਯਾਯ ਵਰਂ ਦਦੌ
ਜਦ ਉਹ ਜੰਗ ਦੇਖਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਵਿਆਸ ਜੀ, ਵਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੇ ਸੰਜਯ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏष ਤੇ ਸਂਜਯੋ ਰਾਜਨ੍ਯੁਦ੍ਧਮੇਤਦ੍ਵਦਿष੍ਯਤਿ। ਏਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਨ ਪਰੋਕ੍ਸ਼ਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਸੰਜਯ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਜੰਗ ਦੱਸੇਗਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ; ਉਸ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਲੁਕਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਸਂਜਯੋ ਰਾਜਨ੍ਦਿਵ੍ਯੇਨੈਵ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਕਥਯਿष੍ਯਤਿ ਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਦਿਵਯ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੰਜਯ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਯੁੱਧ ਵੇਖਾ ਕੇ ਦੱਸੇਗਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣੇਗਾ।
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਵਾऽਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਵਾ ਦਿਵਾ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਨਿਸ਼ਿ । ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤਿਤਮਪਿ ਸਰ੍ਵਂ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਸਂਜਯਃ
ਚਾਹੇ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਲੁਕਿਆ, ਦਿਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਾਤ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਵੀ — ਸੰਜਯ ਇਹ ਸਭ ਜਾਣ ਲਵੇਗਾ।
ਨੈਨਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਭੇਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਨੈਨਂ ਬਾਧਿष੍ਯਤੇ ਸ਼੍ਰਮਃ । ਗਾਵਲ੍ਗਣਿਰਯਂ ਜੀਵਨ੍ਯੁਦ੍ਧਾਦਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਥਕਾਵਟ ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰੇਗੀ; ਇਹ ਗਾਵਲਗਣੀ ਜੰਗ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇਗਾ।
ਅਹਂ ਤੁ ਕੀਰ੍ਤਿਮੇਤੇषਾਂ ਕਰੂਣਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾ ਸ਼ੁਚਃ
ਪਰ ਮੈਂ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਵੀ, ਫੈਲਾਵਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰੋ।
ਦਿष੍ਟਮੇਤਨ੍ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਨਾਭਿਸ਼ੋਚਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਨ ਚੈਵ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਸਂਯਨ੍ਤੁਂ ਯਤੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਤੋ ਜਯਃ
ਇਹ ਕਿਸਮਤ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਤੁਸੀਂ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋਵੋ; ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਜਿੱਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਕੁਰੂਣਾਂ ਪ੍ਰਤਿਤਾਮਹਃ । ਪੁਨਰੇਵ ਮਹਾਭਾਗੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਮੁਵਾਚ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ ਮਹਾਨ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮੁੜ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਇਹ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਹਾਰਾਜ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਯਃ । ਤਥੇਹ ਚ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਭਯਦਾਨ੍ਯੁਪਲਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਵੱਡਾ ਨਾਸ ਹੋਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਡਰਾਉਣੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਯੇਨਾ ਗृਧ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਕਾਕਾਸ਼੍ਚ ਕਾਙ੍ਕਾਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤਾ ਬਕੈਃ । ਸਂਪਤਨ੍ਤਿ ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰੇषੁ ਸਮਵਾਯਾਂਸ਼੍ਚ ਕੁਰ੍ਵਤੇ
ਗਿੱਧ, ਚੀਲ, ਕਾਂ ਅਤੇ ਬਗਲੇ, ਬਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਝੰਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਉੱਡ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਭ੍ਯਗ੍ਰਂ ਚ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਦ੍ਧਮਾਨਨ੍ਦਿਨੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਾ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਂਸਾਨਿ ਗਜਵਾਜਿਨਾਂ
ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਾਂ ਦੇ ਪੰਡਿਤ ਜੰਗ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਖਦੇ ਹਨ; ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜਣਵਰ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾ ਲੈਣਗੇ।
ਕਟਾਕਟੇਤਿ ਵਾਸ਼ਨ੍ਤੋ ਭੈਰਵਾ ਭਯਵੇਦਿਨਃ । ਕਙ੍ਕਾਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤਿ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਭਿਤੋ ਦਿਸ਼ਂ
ਭੈੜੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਗਿੱਦੜਾਂ ਦੀਆਂ 'ਕਟਾਕਟ' ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਨ; ਬਗਲੇ ਦਪਹਿਰ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰੋਦੇ ਹਨ।
ਉਭੇ ਪੂਰ੍ਵਾਪਰੇ ਸਨ੍ਧ੍ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਾਰਤ । ਉਦਯਾਸ੍ਤਮਨੇ ਸੂਰ੍ਯਂ ਕਬਨ੍ਧੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍
ਭਾਰਤ, ਮੈਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਉਗਦੇ ਤੇ ਡੁੱਬਦੇ ਵੇਲੇ, ਕੱਟੇ ਸਿਰ ਵਾਲੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਵੇਤਲੋਹਿਤਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾਃ ਕृष੍ਣਾਗ੍ਰੀਵਾਃ ਸਵਿਦ੍ਯੁਤਃ । ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਣਾਃ ਪਰਿਘਾਃ ਸਨ੍ਧੌ ਭਾਨੁਮਾਵਾਰਯਨ੍ਤ੍ਯੁਤ
ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਲਾਲ ਕਿਨਾਰੇ, ਕਾਲੀਆਂ ਗਰਦਨਾਂ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੀਆਂ ਤਿੰਨ ਰੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਘੇਰੀਆਂ, ਦੋਵੇਂ ਵੇਲੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਓਹਲੇ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਜ੍ਵਲਿਤਾਰ੍ਕੇ .......ਤ੍ਰਂ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਦਿਨਕ੍ਸ਼ਪਮ੍ । ਚਨ੍ਦ੍ਰੋऽਭੂਤਗ੍ਨਿਵਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਪਦ੍ਮਵਰ੍ਣੇ ਨਭਸ੍ਤਲੇ
ਜਦੋਂ ਤਪਦਾ ਸੂਰਜ ... ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਦੀ ਵੱਖਰੀਅਤ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਚੰਦ ਵੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਲੈ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਆਲਕ੍ਸ਼ੇ ਪ੍ਰਭਯਾ ਹੀਨਾਂ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸੀਂ ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਕੀਮ੍ । ਚਨ੍ਦ੍ਰੋऽਭੂਦਗ੍ਨਿਵਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਪਦ੍ਮਵਰ੍ਣੇ ਨਭਸ੍ਤਲੇ
ਮੈਂ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਚੰਦ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਲਈ ਉਹ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਚੰਦ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਲੈ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਪ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਿਹਤਾ ਵੀਰਾ ਭੂਮਿਮਾਵृਤ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ । ਰਾਜਾਨੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪਰਿਘਬਾਹਵਃ
ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਵੀਰ, ਰਾਜੇ, ਰਾਜਪੁੱਤਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਲੋਹੇ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਹੋਣਗੇ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਰਾਹਸ੍ਯ ਪृषਦਂਸ਼ਕਸ੍ਯ ਚੋਭਯੋਃ। ਪ੍ਰਣਾਦਂ ਯੁਧ੍ਯਤੋ ਰਾਤ੍ਰੌ ਰੌਦ੍ਰਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਲਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਖੜੇ ਵਾਲਾ, ਸੂਰ ਤੇ ਗਿੱਦੜ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ।
ਦੇਵਤਾਪ੍ਰਤਿਮਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕਮ੍ਪਨ੍ਤਿ ਚ ਹਸਨ੍ਤਿ ਚ। ਵਮਨ੍ਤਿ ਰੁਧਿਰਂ ਚਾਸ੍ਯੈਃ ਸ੍ਵਿਦ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤਿ ਚ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਹੱਸਦੀਆਂ, ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਉਗਲਦੀਆਂ, ਪਸੀਨਾ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਨਾਹਤਾ ਦੁਨ੍ਦੁਭਯਃ ਪ੍ਰਣਦਨ੍ਤਿ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਅਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਬਿਨਾਂ ਵੱਜੇ ਨਗਾਰੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ; ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਰਥ ਬਿਨਾਂ ਜੋੜੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਚੱਲ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਕੋਕਿਲਾਃ ਸ਼ਤਪਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਚਾषਾ ਭਾਸਾਃ ਸ਼ੁਕਾਸ੍ਤਥਾ । ਸਾਰਸਾਸ਼੍ਚ ਮਯੂਰਾਸ਼੍ਚ ਵਾਚੋ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਿ ਦਾਰੁਣਾਃ
ਕੋਇਲ, ਸੌ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਚਾਸ਼, ਬਗਲੇ, ਤੋਤੇ, ਸਾਰਸ ਤੇ ਮੋਰ—all ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢਦੇ ਹਨ।
ਗृਹੀਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤਿ ਚਰ੍ਮਿਣੋ ਵਾਜਿਪृष੍ਠਗਾਃ । ਅਰੁਣੋਦਯੇ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸ਼ਲਭਵ੍ਰਜਾਃ
ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ, ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਯੋਧੇ ਚੀਕਦੇ ਹਨ; ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਟिडੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਉਭੇ ਸਨ੍ਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ੍ਤੇ ਦਿਸ਼ੋ ਦਾਹਸਮਨ੍ਵਿਤੇ। ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਪਾਂਸੁਵਰ੍षੀ ਚ ਮਾਂਸਵਰ੍षੀ ਚ ਭਾਰਤ
ਦੋਵੇਂ ਵੇਲੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ; ਭਾਰਤ, ਬੱਦਲ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਮਾਸ ਵਰ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਯਾ ਚੈषਾ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਾਧੁਸਂਮਤਾ। ਅਰੁਨ੍ਧਤੀ ਤਯਾਪ੍ਯੇष ਵਸਿष੍ਠਃ ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤਃ
ਉਹ ਅਰੁੰਧਤੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ, ਹੁਣ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਵੇਖਦੀ ਹੈ।
ਰੋਹਿਣੀਂ ਪੀਡਯਨ੍ਨੇष ਸ੍ਥਿਤੋ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰਃ । ਵ੍ਯਾਵृਤ੍ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ ਸੋਮਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਦ੍ਭਯਮ੍
ਸ਼ਨੀ ਰੋਹਣੀ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਖੜਾ ਹੈ, ਰਾਜੇ; ਚੰਦ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਟ ਗਿਆ ਹੈ—ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਨਭ੍ਰੇ ਚ ਮਹਾਘੋਰਸ੍ਤਨਿਤਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਵਾਹਨਾਨਾਂ ਚ ਰੁਦਤਾਂ ਨਿਪਤਨ੍ਤ੍ਯੁਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦਵਃ
ਬਿਨਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਜਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਣਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ, ਰੋਦਿਆਂ, ਅੰਸੂ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਵ੍ਯਾਸੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਯ ਧੀਮਤੇ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਪਿ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਨਮੇਵਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਵਿਆਸ ਚਲ ਪਿਆ, ਧੀਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਸਂਜਯਂ ਸਂਸ਼ਿਤਾਤ੍ਮਾਨਮਪृਚ੍ਛਦ੍ਰਤਰ੍षਭ
ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਡਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੰਜਯਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ।