ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਿਰਾਟਦ੍ਰਪਦਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਅਥਾਪਰੈਰ੍ਮਹੀਪਾਲੈਃ ਸਹ ਪ੍ਰਾਯਾਨ੍ਮਹੀਪਤਿਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਆਪ, ਵੀਰਾਟ ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਭੀਮਧਨ੍ਵਾਯਤੀ ਸੇਨਾ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇਨ ਪਾਲਿਤਾ। ਗਙ੍ਗੇਵ ਪੂਰ੍ਣਾ ਸ੍ਤਿਮਿਤਾ ਸ੍ਯਨ੍ਦਮਾਨਾ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ
ਭੀਮ ਧਨੁਧਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਹੇਠ, ਫੌਜ ਪੂਰੀ ਤੇ ਠੰਢੀ ਚੱਲਦੀ ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪੁਨਰਨੀਕਾਨਿ ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍। ਮੋਹਯਨ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਫਿਰ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕੀਤਾ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਉਲਝਾ ਕੇ।
ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਨ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਨਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ । ਨਕੁਲਂ ਸਹਦੇਵਂ ਚ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਭਦ੍ਰਕਾਨ੍
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਭਿਮਨ्यु, ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਭਦਰਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕੀਤਾ।
ਦਸ਼ ਚਾਸ਼੍ਵਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦ੍ਵਿਸਹਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਨ੍ਤਿਨਾਮ੍ । ਅਯੁਤਂ ਚ ਪਦਾਤੀਨਾਂ ਰਥਾਃ ਪਞ੍ਚਸ਼ਤਂ ਤਥਾ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ, ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਅਤੇ ਪੰਜ ਸੌ ਰਥ—
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪ੍ਰਾਦਿਸ਼ਦ੍ਬਲਮ੍ । ਮਧ੍ਯਮੇ ਚ ਵਿਰਾਟਂ ਚ ਜਯਤ੍ਸੇਨਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ, ਦੁਰਜੈਯ ਟੋਲੀ ਦਿੱਤੀ; ਮੱਧ ਵਿਚ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਵੀਰਾਟ ਤੇ ਜਯਤਸੇਨ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ।
ਮਹਾਰਥੌ ਚ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯੌ ਯੁਧਾਮਨ੍ਯੂਤ੍ਤਮੌਜਸੌ । ਵੀਰ੍ਯਵਨ੍ਤੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਯੁਧਾਮਨ੍ਯੂਤ੍ਤਮੌਜਸੌ
ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਯੁਧਾਮਨ्यु ਤੇ ਉੱਤਮੌਜਸ, ਦੋਵੇਂ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਅਨ੍ਵਯਾਤਾਂ ਤਦਾ ਮਧ੍ਯੇ ਵਾਸੁਦੇਵਧਨਞ੍ਜਯੌ । `ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪृਥਿਵੀਪਾਲਾ ਨष੍ਟਮਿਤ੍ਯੇਵ ਮੇਨਿਰੇ। ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਧਨੰਜਯਾ ਆਗੇ ਵਧੇ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਇਹੀ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ।
ਬਭੂਵੁਰਤਿਸਂਰਬ੍ਧਾਃ ਕृਤਪ੍ਰਹਰਣਾ ਨਰਾਃ। ਤੇषਾਂ ਵਿਂਸ਼ਤਿਸਾਹਸ੍ਰਾ ਹਯਾਃ ਸ਼ੂਰੈਰਧਿष੍ਠਿਤਾਃ । ਪਞ੍ਚ ਨਾਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਥਵਂਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ, ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਸਨ।
ਪਦਾਤਯਸ਼੍ਚ ਯੇ ਸ਼ੂਰਾਃ ਕਾਰ੍ਮੁਕਾਸਿਗਦਾਧਰਾਃ । ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੋऽਨ੍ਵਯੁਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦਗ੍ਰਤਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਤੇ ਜੋ ਪੈਦਲ ਯੋਧੇ ਸਨ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਚਲੇ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਵਧੇ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਯਤ੍ਰ ਸੈਨ੍ਯੇ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਬਲਾਰ੍ਣਵੇ । ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਪृਥਿਵੀਪਾਲਾ ਭੂਯਿष੍ਠਂ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ ਆਪਣੇ ਫੌਜ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੁਦ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਵੱਧ ਤਰਕੀਆਂ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਬਣਾਈ।
ਤਤ੍ਰ ਨਾਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਹਯਾਨਾਮਯੁਤਾਨਿ ਚ । ਤਥਾ ਰਥਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਦਾਤੀਨਾਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਾਥੀ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਘੋੜੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਥ ਤੇ ਪੈਦਲ ਯੋਧੇ ਵੀ ਸਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਚੇਕਿਤਾਨਃ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਰ੍षਭ । ਧृष੍ਟਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਚੇਦੀਨਾਂ ਪ੍ਰਣੇਤਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋ ਯਯੌ
ਚੇਕਿਤਾਨ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਤੇ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਦੋਵੇਂ ਆਗੇ ਵਧੇ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਵृष੍ਣੀਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਰਥਃ । ਵृਤਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇਣ ਰਥਾਨਾਂ ਪ੍ਰਮੁਦਨ੍ਬਲੀ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥੀ, ਆਪਣੀ ਰਥ 'ਤੇ, ਲੱਖ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਦੇਵਬ੍ਰਹ੍ਮਦੇਵੌ ਰਥਸ੍ਥੌ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੌ । ਜਘਨਂ ਪਾਲਯਨ੍ਤੌ ਚ ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਪ੍ਰਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਕਸ਼ਤ੍ਰਦੇਵ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਦੇਵ, ਦੋਵੇਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜੇ, ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪਿੱਛੋਂ ਚਲੇ।
ਸ਼ਕਟਾਪਣਵੇਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਯਾਨਂ ਯੁਗ੍ਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਤਤ੍ਰ ਨਾਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਹਯਾਨਾਮਯੁਤਾਨਿ ਚ । ਫਲ੍ਗੁ ਸਰ੍ਵਂ ਕਲਤ੍ਰਂ ਚ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕृਸ਼ਦੁਰ੍ਬਲਮ੍
ਢੋਈਆਂ, ਦੁਕਾਨਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਯੋਗ ਰਥ-ਵਾਹਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਾਥੀ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਘੋੜੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰ ਸੀ, ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ।
ਕੋਸ਼ਸਞ੍ਚਯਵਾਹਾਂਸ਼੍ਚ ਕੋष੍ਠਾਗਾਰਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਗਜਾਨੀਕੇਨ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਨੈਃ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਖਜਾਨਾ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਤੇ ਭੰਡਾਰਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਗਜਾਨੀਕ ਨੇ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਮਨ੍ਵਯਾਤ੍ਸਤ੍ਯਧृਤਿਃ ਸੌਚਿਤ੍ਤਿਰ੍ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਃ। ਸ਼੍ਰੇਣਿਮਾਨ੍ਵਸੁਦਾਨਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਃ ਕਾਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਵਾ ਵਿਭੁਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸਤ੍ਯਧ੍ਰਿਤੀ, ਸੌਚਿੱਤੀ, ਯੁਧਦੁਰਮਦਾ, ਸ਼੍ਰੇਣਿਮਾਨ, ਵਸੁਦਾਨਾ ਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਚਲੇ।
ਰਥਾ ਵਿਂਸ਼ਤਿਸਾਹਸ੍ਰਾ ਯੇ ਤੇषਾਮਨੁਯਾਯਿਨਃ । ਹਯਾਨਾਂ ਦਸ਼ ਕੋਟ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਹਤਾਂ ਕਿਂਕਿਣੀਕਿਨਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ ਚਲੇ, ਤੇ ਦਸ ਕਰੋੜ ਵੱਡੇ ਘੋੜੇ, ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਗਜਾ ਵਿਂਸ਼ਤਿਸਾਹਸ੍ਰਾ ਈषਾਦਨ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਃ। ਕੁਲੀਨਾ ਭਿਨ੍ਨਕਰਟਾ ਮੇਘਾ ਇਵ ਵਿਸਰ੍ਪਿਣਃ
ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਵਕਰੇ ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ, ਉੱਚੀ ਜਾਤੀ ਦੇ, ਟੁੱਟੇ ਜੰਜੀਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਫੈਲਦੇ ਹੋਏ।
षष੍ਟਿਰ੍ਨਾਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ਾਨ੍ਯਾਨਿ ਚ ਭਾਰਤ । ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯ ਯਾਨ੍ਯਾਸਨ੍ਯੁਧਿ ਸੇਨਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤ ਇਵ ਜੀਮੂਤਾਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਕਰਟਾਮੁਖਾਃ । ਰਾਜਾਨਮਨ੍ਵਯੁਃ ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਚਲਨ੍ਤ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਾਃ
ਟੁੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਗਾ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਚੱਲਦੇ।
ਏਵਂ ਤਸ੍ਯ ਬਲਂ ਭੀਮਂ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਯਦਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯਾਥ ਯੁਯੁਧੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਸੁਯੋਧਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁੰਤੀਪੁਤ੍ਰ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਫੌਜ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਆਸਰੇ ਉਸ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਯੋਧਨ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋऽਨ੍ਯੇ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾਯੁਤਸ਼ੋ ਨਰਾਃ। ਨਰ੍ਦਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਯੁਸ੍ਤੇषਾਣਨੀਕਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਹੋਰ ਸੈਂਕੜੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਨੁੱਖ, ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਆਗੇ ਵਧੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰ ਭੇਰੀਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਙ੍ਖਾਨਾਮਯੁਤਾਨਿ ਚ । ਨ੍ਯਵਾਦਯਨ੍ਤ ਸਂਹृष੍ਟਾਃ ਸਹਸ੍ਰਾਯੁਤਸ਼ੋ ਨਰਾਃ
ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਗਾਰੇ ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਸਿੰਘ-ਨਾਦ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਜਾਏ ਗਏ, ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਵਜਾਇਆ।
ਤਤਃ ਪੂਰ੍ਵਾਪਰੇ ਸੈਨ੍ਯੇ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਗਵਾਨृषਿਃ। ਸਰ੍ਵਵੇਦਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵ੍ਯਾਸਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ
ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਤਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸਭ ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਰਣੇ ਘੋਰੇ ਭਰਤਾਨਾਂ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਦਰ੍ਸ਼ੀ ਭਗਵਾਨ੍ਭੂਤਭਵ੍ਯਭਵਿष੍ਯਵਿਤ੍
ਉਹ ਭੂਤ, ਭਵਿੱਖ ਅਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਦਿਵਯ ਦਰਸ਼ੀ, ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਭੀਸ਼ਮ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ, ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਂ ਰਾਜਾਨਂ ਰਹਸ੍ਸ੍ਥਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸ਼ੋਚਨ੍ਤਮਾਰ੍ਤਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮਨਯਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਬੇਕਸਮੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਰਾਜਨ੍ਪਰਿਕਾਲਾਸ੍ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ। ਤੇ ਹਿਂਸਨ੍ਤੀਵ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯੇਤਰੇਤਰਮ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਥੋਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਤੇषੁ ਕਾਲਪਰੀਤੇषੁ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤ੍ਸ੍ਵੇਵ ਭਾਰਤ । ਕਾਲਪਰ੍ਯਾਯਮਾਹਾਯ ਮਾ ਸ੍ਮ ਸ਼ੋਕੇ ਮਨਃ ਕृਥਾ
ਜਦ ਇਹ ਲੋਕ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਭਾਰਤ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਚਲ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਾ।