ਸ਼ਲੋ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾਃ ਸ਼ਲ੍ਯਃ ਕੌਸਲ੍ਯੋऽਥ ਬृਹਦ੍ਰਥਃ । ਏਤੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦਨੁਗਤਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਸ਼ਾਲਾ, ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ, ਸ਼ਲਯ, ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ—ਇਹ ਸਭ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਤੇ ਸਮੇਤ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਾਰ੍ਧੇ ਵ੍ਯਵਾਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ
ਇਹ ਵੱਡੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਤੇ ਤਿਆਰ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਬਿਰਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ । ਯਥੈਵ ਹਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਸਮਲਂਕृਤਮ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਇੱਕ ਸ਼ਿਵਿਰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਾਂਗ ਦੂਜਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਨ ਵਿਸ਼ੇषਂ ਵਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਪੁਰਸ੍ਯ ਸ਼ਿਬਿਰਸ੍ਯ ਵਾ । ਕੁਸ਼ਲਾ ਅਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਰਾ ਨਗਰਵਾਸਿਨਃ
ਹੇ ਰਾਜੇ, ਨਗਰ ਦੇ ਮਾਹਰ ਵਾਸੀ ਵੀ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਤਾਦृਸ਼ਾਨ੍ਯੇਵ ਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਰਾਜ੍ਞਾਮਪਿ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਕੌਰਵ੍ਯਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਕੌਰਵ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਐਸੇ ਕਿਲੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਬਣਵਾਏ।
ਪਞ੍ਚਯੋਜਨਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਾਣ੍ਡਲਂ ਤਦ੍ਰਣਾਜਿਰਮ੍ । ਸੇਨਾਨਿਵੇਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਨਾਵਿਸ਼ਞ੍ਛਤਸਙ੍ਘਸ਼ਃ
ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਫੌਜਾਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਵਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਈਆਂ।
ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਪृਥਿਵੀਪਾਲਾ ਯਥੋਤ੍ਸਾਹਂ ਯਥਾਬਲਮ੍ । ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸ਼ਿਬਿਰਾਣ੍ਯਤ੍ਰ ਦ੍ਰਵ੍ਯਵਨ੍ਤਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਥੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਜੋਸ਼ ਤੇ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੂਰੀ ਸਾਮਾਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਤੇषਾਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਸਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਵ੍ਯਾਦਿਦੇਸ਼ ਸ ਬਾਹ੍ਯਾਨਾਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ, ਸ਼ਿਵਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕੀਤਾ।
ਸਨਾਗਾਸ਼੍ਵਮਨੁਣ੍ਯਾਣਾਂ ਯੇ ਚ ਸ਼ਿਲ੍ਪੋਪਜੀਵਿਨਃ । ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇऽਨੁਗਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੂਤਮਾਗਧਬਨ੍ਦਿਨਃ
ਜੋ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਦੇ ਜਰੀਏ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਉਥੇ ਆਏ ਸਨ—ਸੂਤ, ਮਾਗਧ ਅਤੇ ਗਾਇਕ—
ਵਣਿਜੋ ਗਣਿਕਾਸ਼੍ਚਾਰਾ ਯੇ ਚੈਵ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਾ ਜਨਾਃ । ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਨ੍ਕੌਰਵੋ ਰਾਜਾ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਵਪਾਰੀ, ਗਣਿਕਾਵਾਂ, ਜਾਸੂਸ ਅਤੇ ਜੋ ਲੋਕ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਏ ਸਨ—ਕੌਰਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਤਥੈਵ ਰਾਜਾ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮੁਖਾਨ੍ਵੀਰਾਂਸ਼੍ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਚੇਦਿਕਾਸ਼ਿਕਰੂਸ਼ਾਨਾਂ ਨੇਤਾਰਂ ਦृਢਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਸੇਨਾਪਤਿਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਂ ਧृष੍ਟਕੇਤੁਮਥਾਦਿਸ਼ਤ੍
ਚੇਦੀ, ਕਾਸ਼ੀ ਤੇ ਕਰੂਸ਼ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇਤਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣਾਇਆ।
ਵਿਰਾਟਂ ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਚੈਵ ਯੁਯੁਧਾਨਂ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਮ੍ । ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯੌ ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸੌ ਯੁਧਾਮਨ੍ਯੂਤ੍ਤਮੌਜਸੌ
ਵੀਰਾਟ, ਦ੍ਰੁਪਦ, ਯੁਯੁਧਾਨ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਤੇ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਯੁਧਾਮਨ्यु ਤੇ ਉੱਤਮਉਜ—
ਤੇ ਸ਼ੂਰਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਵਰ੍ਮਾਣਸ੍ਤਪ੍ਤਕੁਣ੍ਡਲਧਾਰਿਣਃ। ਆਜ੍ਯਾਵਸਿਕ੍ਤਾ ਜ੍ਵਲਿਤਾ ਧਿष੍ਣ੍ਯੇष੍ਵਿਵ ਹੁਤਾਸ਼ਨਾਃ
ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਬਕਤਰ ਤੇ ਤਪੇ ਹੋਏ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ, ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ, ਧਿਸ਼ਣਾਂ 'ਤੇ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਹਵਨ-ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਸ਼ੋਭਨ੍ਤ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਗ੍ਰਹਾਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਾ ਇਵ । ਅਥ ਸੈਨ੍ਯਂ ਯਥਾਯੋਗਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਨਰਰ੍षਭਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਜਗਮਗਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਤਪਦੇ ਹੋਏ ਗ੍ਰਹਿ। ਫਿਰ, ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ—
ਦਿਦੇਸ਼ ਤਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਪ੍ਰਯਾਣਾਯ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਤੇषਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਸਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ; ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ—
ਵ੍ਯਾਦਿਦੇਸ਼ ਸਬਾਹ੍ਯਾਨਾਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ ਗਜਾਸ਼੍ਵਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਯੇ ਚ ਸ਼ਿਲ੍ਪੋਪਜੀਵਿਨਃ
ਸਭ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰਲੇ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਕਲਾ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ।
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਬृਹਨ੍ਤਂ ਚ ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮੁਖਾਨੇਤਾਨ੍ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਅਭਿਮਨ्यु, ਬ੍ਰਿਹੰਤ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਸਭ ਪੁੱਤਰ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ।
ਭੀਮਂ ਚ ਯੁਯੁਧਾਨਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਚ ਧਨਂਜਯਮ੍। ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਬਲਸ੍ਕਨ੍ਧਂ ਯੁਧਿष੍ਟਿਰਃ
ਭੀਮ, ਯੁਯੁਧਾਨ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਧਨੰਜਯ—ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਫੌਜ ਦੀ ਦੂਜੀ ਟੋਲੀ ਭੇਜੀ।
ਭਾਣ੍ਡਂ ਸਮਾਰੋਪਯਤਾਂ ਚਰਤਾਂ ਸਂਪ੍ਰਧਾਵਤਾਮ੍ । ਹृष੍ਟਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰ ਯੋਧਾਨਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਦਿਵਮਿਵਾਸ੍ਪਸ਼ਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਮਾਨ ਚੜ੍ਹਾ ਰਹੇ, ਘੁੰਮ ਰਹੇ, ਤੇ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਖੁਸ਼ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗੀ।
ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਿਰਾਟਦ੍ਰਪਦਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਅਥਾਪਰੈਰ੍ਮਹੀਪਾਲੈਃ ਸਹ ਪ੍ਰਾਯਾਨ੍ਮਹੀਪਤਿਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਆਪ, ਵੀਰਾਟ ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਭੀਮਧਨ੍ਵਾਯਤੀ ਸੇਨਾ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇਨ ਪਾਲਿਤਾ। ਗਙ੍ਗੇਵ ਪੂਰ੍ਣਾ ਸ੍ਤਿਮਿਤਾ ਸ੍ਯਨ੍ਦਮਾਨਾ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ
ਭੀਮ ਧਨੁਧਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਹੇਠ, ਫੌਜ ਪੂਰੀ ਤੇ ਠੰਢੀ ਚੱਲਦੀ ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪੁਨਰਨੀਕਾਨਿ ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍। ਮੋਹਯਨ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਫਿਰ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕੀਤਾ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਉਲਝਾ ਕੇ।
ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਨ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਨਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ । ਨਕੁਲਂ ਸਹਦੇਵਂ ਚ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਭਦ੍ਰਕਾਨ੍
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਭਿਮਨ्यु, ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਭਦਰਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕੀਤਾ।
ਦਸ਼ ਚਾਸ਼੍ਵਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦ੍ਵਿਸਹਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਨ੍ਤਿਨਾਮ੍ । ਅਯੁਤਂ ਚ ਪਦਾਤੀਨਾਂ ਰਥਾਃ ਪਞ੍ਚਸ਼ਤਂ ਤਥਾ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ, ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਅਤੇ ਪੰਜ ਸੌ ਰਥ—
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪ੍ਰਾਦਿਸ਼ਦ੍ਬਲਮ੍ । ਮਧ੍ਯਮੇ ਚ ਵਿਰਾਟਂ ਚ ਜਯਤ੍ਸੇਨਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ, ਦੁਰਜੈਯ ਟੋਲੀ ਦਿੱਤੀ; ਮੱਧ ਵਿਚ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਵੀਰਾਟ ਤੇ ਜਯਤਸੇਨ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ।
ਮਹਾਰਥੌ ਚ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯੌ ਯੁਧਾਮਨ੍ਯੂਤ੍ਤਮੌਜਸੌ । ਵੀਰ੍ਯਵਨ੍ਤੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਯੁਧਾਮਨ੍ਯੂਤ੍ਤਮੌਜਸੌ
ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਯੁਧਾਮਨ्यु ਤੇ ਉੱਤਮੌਜਸ, ਦੋਵੇਂ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਅਨ੍ਵਯਾਤਾਂ ਤਦਾ ਮਧ੍ਯੇ ਵਾਸੁਦੇਵਧਨਞ੍ਜਯੌ । `ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪृਥਿਵੀਪਾਲਾ ਨष੍ਟਮਿਤ੍ਯੇਵ ਮੇਨਿਰੇ। ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਧਨੰਜਯਾ ਆਗੇ ਵਧੇ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਇਹੀ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ।
ਬਭੂਵੁਰਤਿਸਂਰਬ੍ਧਾਃ ਕृਤਪ੍ਰਹਰਣਾ ਨਰਾਃ। ਤੇषਾਂ ਵਿਂਸ਼ਤਿਸਾਹਸ੍ਰਾ ਹਯਾਃ ਸ਼ੂਰੈਰਧਿष੍ਠਿਤਾਃ । ਪਞ੍ਚ ਨਾਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਥਵਂਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ, ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਸਨ।
ਪਦਾਤਯਸ਼੍ਚ ਯੇ ਸ਼ੂਰਾਃ ਕਾਰ੍ਮੁਕਾਸਿਗਦਾਧਰਾਃ । ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੋऽਨ੍ਵਯੁਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦਗ੍ਰਤਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਤੇ ਜੋ ਪੈਦਲ ਯੋਧੇ ਸਨ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਚਲੇ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਵਧੇ।