ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਚਾਪਿ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਸੁਤਾਂ ਸ਼੍ਰੀਮਿਵਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਜੋ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।
ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਦੇਵੀ ਤ੍ਵਂ ਦੁष੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਯਾ ਵृਤ੍ਤਿਸ੍ਤਾਂ ਵृਤ੍ਤਿਮਨੁਪਾਲਯ
ਅੱਜ ਤੋਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਲਾ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਦੂਸ਼ਯੰਤ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈਂ; ਪਤਿਵਰਤਾ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਨਿਭਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਾਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਮਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍। ਸ੍ਪृष੍ਟਮਾਤ੍ਰੇ ਸ਼ਰੀਰੇ ਤੁ ਪਰਂ ਹਰ੍षਮਵਾਪ ਸਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਪਰ ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਚ ਦੁष੍ਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਯਾਤੇ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ। `ਗਰ੍ਭਸ਼੍ਚ ਵਵृਧੇ ਤਸ੍ਯਾਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਦੂਸ਼ਯੰਤ ਵਾਅ ਕਰ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਰੋਜ਼-ਰੋਜ਼ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਵਧਦੀ ਰਹੀ।
ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਰਾਜਾਨਂ ਕਾਰ੍ਯਗੌਰਵਾਤ੍। ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਮਨਿਦ੍ਰੈਵ ਸ੍ਨਾਨਭੋਜਨਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ, ਆਪਣੇ ਹਾਲਾਤ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ; ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਹ ਬਿਨਾ ਨੀਂਦ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੋਂ ਰਹਿ ਗਈ।
ਰਾਜਪ੍ਰੇषਣਿਕਾ ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰਙ੍ਗਬਲਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਅਦ੍ਯ ਸ਼੍ਵੋ ਵਾ ਪਰਸ਼੍ਵੋ ਵਾ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤੀਤਿ ਨਿਸ੍ਚਿਤਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਸੀ ਕਿ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦੂਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਫੌਜ ਅੱਜ, ਕੱਲ ਜਾਂ ਪਰਸੋਂ ਆ ਜਾਣਗੇ; ਉਹ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਦਿਨਾਨ੍ਪਕ੍ਸ਼ਾਨृਤੂਨ੍ਮਾਸਾਨਯਨਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਗਣ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਵ੍ਯਤੀਯੁਸ੍ਤ੍ਰੀਣਿ ਭਾਰਤ
ਉਹ ਦਿਨ, ਪੱਖ, ਰੁੱਤਾਂ, ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਲ ਗਿਣਦੀ ਰਹੀ, ਭਾਰਤ; ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ।
ਤ੍ਰਿषੁ ਵਰ੍षੇषੁ ਪੂਰ੍ਣੇषੁ ऋषੇਰ੍ਵਚਨਗੌਰਵਾਤ੍। ऋषਿਪਤ੍ਨ੍ਯਃ ਸੁਬਹੁਸ਼ੋ ਹੇਤੁਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਸ਼ृਣੁ ਭਦ੍ਰੇ ਲੋਕਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਦ੍ਰੋਚਤੇ ਤਵ। ਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਹਿਤਂ ਦੇਵਿ ਨਾਵਮਾਨ੍ਯਂ ਗੁਰੋਰ੍ਵਚਃ
ਸੁਣੋ, ਭਲੀਏ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੀਤ; ਸੁਣ ਕੇ ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਕਰ। ਮਹਿਲਾ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰ; ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੈਵਤਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮਗ੍ਨਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਚ। ਨਾਰੀਣਾਂ ਦੈਵਤਂ ਭਰ੍ਤਾ ਲੋਕਾਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਗੁਰੁਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਅੱਗ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ; ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪਤੀ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੁਰੂ ਹੈ।
ਸੂਤਿਕਾਲੇ ਪ੍ਰਸੂष੍ਵੇਤਿ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੇ ਪਿਤਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕਰਿष੍ਯਾਮੀਤਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਦਾ ਤੇ ਸੁਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ: 'ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ।' ਉਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤਦ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਪਤ੍ਨੀਨਾਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍।' ਗਰ੍ਭਂ ਸੁषਾਵ ਵਾਮੋਰੂਃ ਕੁਮਾਰਮਮਿਤੌਜਸਮ੍
ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਠੀਕ ਹੈ'; ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ ਨੇ ਅਤਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਰਿषੁ ਵਰ੍षੇषੁ ਪੂਰ੍ਣੇषੁ ਪ੍ਰਾਜਾਯਤ ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾ। ਰੂਪੌਦਾਰ੍ਯਗੁਣੋਪੇਤਂ ਦੌष੍ਯਨ੍ਤਿਂ ਜਨਮੇਜਯ
ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੇ ਸੋਭਾ, ਦਇਆ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਨਮੇਜਯ, ਦੂਸ਼ਯੰਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ।
ਜਾਤੇ' ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਃ ਪਪਾਤ ਹ। ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਜਨਮਿਆ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡੰਢੋਰੇ ਵੱਜੇ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨੱਚਿਆ।
ਗਾਯਦ੍ਭਿਰ੍ਮਧੁਰਂ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵੈਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਭ੍ਯੁਵਾਚ ਹ। ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲੇ ਤਵ ਸੁਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤੀ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਥੇ, ਜਦ ਦੇਵਤਾ ਮਿੱਠਾ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ।'
ਬਲਂ ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਰੂਪਂ ਚ ਨ ਸਮਂ ਭੁਵਿ ਕੇਨਚਿਤ੍। ਆਹਰ੍ਤਾ ਵਾਜਿਮੇਧਸ੍ਯ ਸ਼ਤਸਙ੍ਖ੍ਯਸ੍ਯ ਪੌਰਵਃ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਜੋਸ਼ ਤੇ ਸੋਭਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ੀ, ਉਹ ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰੇਗਾ।
ਅਨੇਕਾਰਪਿ ਸਾਹਸ੍ਰੈ ਰਾਜਸੂਯਾਦਿਭਿਰ੍ਮਖੈਃ। ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਮਿਤਾਂ ਦਦਤ੍
ਅਨੇਕਾਂ ਰਾਜਸੂਯ ਆਦਿ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦੇਵੇਗਾ।
ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਣ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਨਿਵਾਸਿਨਃ। ਸਭਾਜਯਨ੍ਤਃ ਕਣ੍ਵਸ੍ਯ ਸੁਤਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਣਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਣਵ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾ ਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਂ ਹਰ੍षਮਵਾਪ ਸਾ। ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਹੂਯ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦਿਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਕਣ੍ਵਃ ਪੁਣ੍ਯਵਤਾਂ ਵਰਃ। ਤਸ੍ਯਾਥ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵਰ੍ਧਮਾਨਸ੍ਯ ਚਾਸਕृਤ੍
ਫਿਰ ਕਣਵਾ, ਜੋ ਸਤਕਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਲਈ ਜਨਮ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਰਸਮਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਰਵਾਈਆਂ।
ਯਥਾਵਿਧਿ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਵਕਾਰਯਤ੍। ਦਨ੍ਤੈਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲੈਃ ਸ਼ਿਖਰਿਭਿਃਸਿਂਹਸਂਹਨਨੋऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਇਨਸਾਫ ਨਾਲ ਕਰਵਾਈਆਂ। ਮੁੰਡਾ ਹਾਥੀ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਮਜਬੂਤ ਬਣ ਗਿਆ।
ਚਕ੍ਰਾਙ੍ਕਿਤਕਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸ੍ਵਯਂ ਵਿष੍ਣੁਰਿਵਾਪਰਃ। `ਚਤੁष੍ਕਿष੍ਕੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਹਾਮੂਰ੍ਧਾ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਚਕਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ।
ਕੁਮਾਰੋ ਦੇਵਗਰ੍ਭਾਭਃ ਸ ਤਤ੍ਰਾਸ਼ੁ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ। `ऋषੇਰ੍ਭਯਾਤ੍ਤੁ ਦੁष੍ਯਨ੍ਤਃ ਸ੍ਮਰਨ੍ਨੈਵਾਹ੍ਵਯਤ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਮੁੰਡਾ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਦਿਖਦਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਜਲਦੀ ਵਧ ਗਿਆ। ਪਰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਇਆ।
ਗਤੇ ਕਾਲੇ ਤੁ ਮਹਤਿ ਨ ਸਸ੍ਮਾਰ ਤਪੋਧਨਾਮ੍।' षਡ੍ਵਰ੍षੇषੁ ਤਤੋ ਬਾਲਃ ਕਣ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਛੇ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਕਣਵਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨ੍ਸਿਂਹਾਨ੍ਵਰਾਹਾਂਸ਼੍ਚ ਵृਕਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਿषਾਂਸ੍ਤਥਾ। `ऋਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯਹਨਦ੍ਵ੍ਯਾਲਾਨ੍ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮਾਸ਼੍ਰਮਪੀਡਕਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਾਘ, ਸ਼ੇਰ, ਸੂਰ, ਭੇਡੀਆਂ, ਮਹਿਲਾਂ ਤੇ ਰੀਛ—ਜੋ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਸਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬਲਾਦ੍ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਬਲਵਾਨ੍ਸਂਨਿਯਮ੍ਯ ਚ।' ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਦੌष੍ਯਨ੍ਤਿਰਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
ਆਰੁਰੋਹ ਦ੍ਰੁਮਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਸ੍ਮ ਪਰਿਧਾਵਤਿ। `ਵਨਂ ਚ ਲੋਡਯਾਮਾਸ ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਗਣੈਰ੍ਵृਤਮ੍
ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਖੇਡਦਾ ਤੇ ਦੌੜਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗਲ 'ਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਵਾਘਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਿਸ਼ਾਚਾਂਸ਼੍ਚ ਰਿਪੂਨ੍ਰਣੇ। ਮੁष੍ਟਿਯੁਦ੍ਧੇਨ ਤਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ऋषੀਨਾਰਾਧਯਤ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਜੰਗ 'ਚ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਪਿਸਾਚ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦਿਤਿਸੁਤਸ੍ਤਂ ਤੁ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਂਸ੍ਤੁ ਦੈਤੇਯਾਨਮਰ੍षੀ ਤਂ ਸਮਭ੍ਯਯਾਤ੍
ਦਿਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਮਾਗਤਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੈਵ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਚ। ਦृਢਂ ਚਾਬਧ੍ਯ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਤਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਆਇਆ ਤਾਂ ਮੁੰਡਾ ਹੱਸਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।