ਅਸ਼ਕ੍ਯਯਿਤਿ ਸਾ ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰੁਵਾਚ ਹ। ਕਰਿष੍ਯਾਮੀਤਿ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਗੁਹ੍ਯਕਃ
ਉਹ ਯਕਸ਼ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਦੀ ਰਹੀ, 'ਇਹ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ,' ਪਰ ਗੁਹ੍ਯਕ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯਾਨੁਚਰੋ ਵਰਦੋऽਸ੍ਮਿ ਨृਪਾਤ੍ਮਜੇ। ਅਦੇਯਮਪਿ ਦਾਸ੍ਯਾਦਿ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤ੍ਤੇ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਤੇ ਵਰ ਦਿੰਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ; ਜਿਹੜਾ ਦੇਣਾ ਔਖਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ—ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸ।
ਤਤਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਖਿਲੇਨ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍। ਤਸ੍ਮੈ ਯਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਧਾਨਾਯ ਸ੍ਥੂਣਾਕਰ੍ਣਾਯ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸਥੂਣਾਕਰਨ ਨੂੰ, ਭਾਰਤ, ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਪੂਰਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਆਪਨ੍ਨੋ ਮੇ ਪਿਤਾ ਯਕ੍ਸ਼ ਨ ਚਿਰਾਨ੍ਨਾਸ਼ਮੇष੍ਯਤਿ। ਅਭਿਯਾਸ੍ਯਤਿ ਸਕ੍ਰੋਧੋ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਾਧਿਪਤਿਰ੍ਹਿ ਤਮ੍
ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਯਕਸ਼, ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਹੈ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਜੀਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ; ਦਸ਼ਾਰਣਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹਃ ਸਹੇਮਕਵਚੋ ਨृਪਃ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਮਾਂ ਯਕ੍ਸ਼ ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਚ ਮੇ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ ਤੇ ਵੱਡਾ ਜੋਸ਼ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਯਕਸ਼, ਮੇਰੀ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤੋ ਹਿ ਭਵਤਾ ਦੁਃਖਪ੍ਰਤਿਸ਼ਮੋ ਮਮ । ਭਵੇਯਂ ਪੁਰੁषੋ ਯਕ੍ਸ਼ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਨਿਨ੍ਦਿਤਃ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਯਕਸ਼, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪੁਰਖ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।
ਯਾਵਦੇਵ ਸ ਰਾਜਾ ਵੈ ਨੋਪਯਾਤਿ ਪੁਰਂ ਮਮ । ਤਾਵਦੇਵ ਮਹਾਯਕ੍ਸ਼ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਗੁਹ੍ਯਕ
ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਰਾਜਾ ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਵੱਡੇ ਯਕਸ਼, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਉਪਕਾਰ ਕਰ, ਗੁਹ੍ਯਕ।
ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਥ ਸ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਦੈਵੇਨੋਪਨਿਪੀਡਿਤਃ
ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਕਸ਼, ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਇਆ, ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਭਵਿਤਵ੍ਯਂ ਤਥਾ ਤਦ੍ਧਿ ਮਮ ਦੁਃਖਾਯ ਕੌਰਵ। ਭਦ੍ਰੇ ਕਾਮਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਮਯਂ ਤੁ ਨਿਬੋਧ ਮੇ
ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਕੌਰਵ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ; ਭਲੀਏ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਤ ਸੁਣ।
ਸ੍ਵਂ ਤੇ ਪੁਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਂ ਧਾਰਯਿਤਾऽਸ੍ਮਿ ਤੇ' ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਤੁ ਤੇ ਦਾਸ੍ਯੇ ਪੁਲ੍ਲਿਙ੍ਗਂ ਸ੍ਵਮਿਦਂ ਤਵ। ਆਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਲੇ ਸਤ੍ਯਂ ਚੈਵ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਪੁਰਖਤਵ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ ਤੇ ਤੇਰਾ ਸਤ੍ਰੀਤਵ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ; ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁਰਖ ਰੂਪ ਮਿਲੇਗਾ, ਪਰ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ ਤੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਨਾ—ਸੱਚ ਦੱਸ ਤੇ ਵਾਅਦਾ ਕਰ।
ਪ੍ਰਭੁਃ ਸਂਕਲ੍ਪਸਿਦ੍ਧੋऽਸ੍ਮਿ ਕਾਮਚਾਰੀ ਵਿਹਂਗਮਃ । ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪੁਰਂ ਚੈਵ ਤ੍ਰਾਹਿ ਬਨ੍ਧੂਂਸ਼੍ਚ ਕੇਵਲਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹਾਂ ਉਥੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਬਚਾ ਲਵੇਂਗਾ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਲਿਙ੍ਗਂ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵੇਦਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਤ੍ਮਜੇ। ਸਤ੍ਯਂ ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨੀਹਿ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤਵ
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਤ੍ਰੀ ਰੂਪ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਾਅਦਾ ਹੈ—ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਖਾ ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਨਚਾਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।
ਪ੍ਰਤਿਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭਗਵਨ੍ਪੁਲਿਙ੍ਗਂ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ। ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਲਾਨ੍ਤਰਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਂ ਧਾਰਯਸ੍ਵ ਨਿਸ਼ਾਚਰ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁਰਖ ਰੂਪ ਮੁੜ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਪਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈ।
ਪ੍ਰਤਿਯਾਤੇ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣੇ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇ ਹੇਮਵਰ੍ਮਣਿ । ਕਨ੍ਯੈਵ ਹਿ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਰੁषਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਜਦੋਂ ਦਸ਼ਾਰਣ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹੇਮਵਰਮਨ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਕੁੜੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੁੜ ਪੁਰਖ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਯਂ ਤਤ੍ਰ ਚਕ੍ਰਾਤੇ ਤਾਵੁਭੌ ਨृਪ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯਾਨਭਿਦ੍ਰੋਹੇ ਤੌ ਸਂਕ੍ਰਾਮਯਤਾਂ ਤਤਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਥੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਦਲ ਲਿਆ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਲਿਙ੍ਗਂ ਧਾਰਯਾਮਾਸ ਸ੍ਥੂਣੋ ਯਕ੍ਸ਼ੋऽਥ ਭਾਰਤ । ਯਕ੍ਸ਼ਰੂਪਂ ਚ ਤਦ੍ਦੀਪ੍ਤਂ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਫਿਰ ਯਕਸ਼ ਸਥੂਣ ਨੇ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਤੇ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੇ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਯਕਸ਼ ਰੂਪ ਲੈ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਃ ਪੁਂਸ੍ਤ੍ਵਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਵਿਵੇਸ਼ ਨਗਰਂ ਹृष੍ਟਃ ਪਿਤਰਂ ਚ ਸਮਾਸਦਤ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਪੁਰਖ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਚਖ੍ਯੌ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਤਤ੍। `ਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਰਹਿਤੇ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਯਕ੍ਸ਼ਜਂ ਤਦਾ।' ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰ੍षਮਾਹਾਰਯਤ੍ਪਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਯਕਸ਼ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਸਭਾਰ੍ਯਸ੍ਤਚ੍ਚ ਸਸ੍ਮਾਰ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਵਚਸ੍ਤਦਾ । ਤਤਃ ਸਂਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਾਧਿਪਤੇਰ੍ਨृਪਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਸ਼ਾਰਣ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ।
ਪੁਰੁषੋऽਯਂ ਮਮ ਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਤ੍ਤਾਂ ਮੇ ਭਵਾਨਿਤਿ । ਅਥ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਣਕੋ ਰਾਜਾ ਸਹਸਾਭ੍ਯਾਗਮਤ੍ਤਦਾ
‘ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰਖ ਹੈ—ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨੋ।’ ਫਿਰ ਦਸ਼ਾਰਣ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਿਆ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਂ ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਤਤਃ ਕਾਮ੍ਪਿਲ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਾਧਿਪਤਿਸ੍ਤਤਃ
ਦਸ਼ਾਰਣ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੋਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੰਪਿਲਯਾ ਆਇਆ ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਦੂਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਵਰਮ੍। ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਦ੍ਵਚਨਾਦ੍ਦੂਤ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਂ ਤਂ ਨृਪਾਧਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭੇਜਿਆ, ਤੇ ਕਿਹਾ, ‘ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨਿਕਟਲੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜਾ ਕੇ ਦੱਸ।’
ਯਨ੍ਮੇ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਕਨ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਵृਤਵਾਨਸਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇ। ਫਲਂ ਤਸ੍ਯਾਵਲੇਪਸ੍ਯ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯਦ੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
‘ਤੂੰ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਲਈ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤਾ; ਅੱਜ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਫਲ ਜਰੂਰ ਵੇਖੇਂਗਾ।’
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤੇਨਾਸੌ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ। ਦੂਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤੋ ਨਗਰਂ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਣਨृਪਚੋਦਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੂਤ ਨੇ, ਦਸ਼ਾਰਣ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਆਸਾਦਯਾਮਾਸ ਪੁਰੋਧਾ ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਪੁਰੇ। ਤਸ੍ਮੈ ਪਾਞ੍ਚਾਲਕੋ ਰਾਜਾ ਗਾਮਰ੍ਘ੍ਯਂ ਚ ਸੁਸਤ੍ਕृਤਮ੍
ਫਿਰ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ; ਪਾਂਚਾਲ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਗੋ-ਅਰਘ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਾਪਯਾਮਾਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਹ ਤੇਨ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਾ । ਤਾਂ ਪੂਜਾਂ ਨਾਭ੍ਯਨਨ੍ਦਤ੍ਸ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਪਰ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ, ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਤੇਨ ਵੀਰੇਣ ਰਾਜ੍ਞਾ ਕਾਞ੍ਚਨਵਰ੍ਮਣਾ । ਯਤ੍ਤੇऽਹਮਧਮਾਚਾਰ ਦੁਹਿਤ੍ਰਾऽਸ੍ਮ੍ਯਭਿਵਞ੍ਚਿਤਃ
‘ਜੋ ਉਸ ਵੀਰ, ਰਾਜਾ ਕਾਂਚਨਵਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਦੇ ਮੰਦ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਕੇ ਧੋਖਾ ਖਾਇਆ—’
ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਕਰਣਾਤ੍ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇ । ਦੇਹਿ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨਰਪਤੇ ਮਮਾਦ੍ਯ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
‘ਉਸ ਪਾਪ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਪਾਵੇਂਗਾ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ; ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ!’
ਉਦ੍ਧਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਸਦ੍ਯਃ ਸਾਮਾਤ੍ਯਸੁਤਬਾਨ੍ਧਵਮ੍ । ਤਦੁਪਾਲਮ੍ਭਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰਾਵਿਤਃ ਕਿਲ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
‘ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ!’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਤਾਣ ਭਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣਾਈ ਗਈ।
ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਪਤਿਨਾ ਚੋਕ੍ਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਮਧ੍ਯੇ ਪੁਰੋਧਸਾ। ਅਭਵਦ੍ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦ੍ਰੁਪਦਃ ਪ੍ਰਣਯਾਨਤਃ
ਦਸ਼ਾਰਣ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ; ਫਿਰ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕੀਤਾ।