ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਂ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪृਥੁਲਲੋਚਨ। ਪੁਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯਾਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਯਚ੍ਚ ਰਾਜਂਸ੍ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਦੈਵਂ ਹਿ ਮਾਨੁषੋਪੇਤਂ ਭृਸ਼ਂ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਪਰਮ੍ਪਰਵਿਰੋਧਾਦ੍ਧਿ ਸਿਦ੍ਧਿਰਸ੍ਤਿ ਨ ਚੈਤਯੋਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਰੱਬੀ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਬੜੀ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਸਿਰਫ ਵਿਰੋਧ ਜਾਂ ਰਿਵਾਇਤ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਸਫਲਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਧਾਯ ਨਗਰੇ ਵਿਧਾਨਂ ਸਚਿਵੈਃ ਸਹ। ਅਰ੍ਚਯਸ੍ਵ ਯਥਾਕਾਮਂ ਦੈਵਤਾਨਿ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਠੀਕ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਏਵਂ ਸਂਭਾषਮਾਣੌ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣੌ। ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨੀ ਤਦਾ ਕਨ੍ਯਾ ਵ੍ਰੀਡਿਤੇਵ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਵੇਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਖੰਡਿਨੀ, ਉਹ ਕੁੜੀ, ਲਜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਖੜੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਮਨ੍ਕृਤੇ ਦੁਃਖਿਤਾਵੁਭੌ । ਇਮਾਵਿਤਿ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਮਤਿਂ ਪ੍ਰਾਣਵਿਨਾਸ਼ਨੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦੇਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਏਵਂ ਸਾ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਾ। ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਗृਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਹਨਂ ਨਿਰ੍ਜਨਂ ਵਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਉਦੇਸੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਇਹ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਇਕ ਘਣੇ ਤੇ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਯਕ੍ਸ਼ੇਣਰ੍ਦ੍ਧਿਮਤਾ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਥੂਣਾਕਰ੍ਣੇਨ ਪਾਲਿਤਮ੍ । ਤਦ੍ਭਯਾਦੇਵ ਚ ਜਨੋ ਵਿਸਰ੍ਜਯਤਿ ਤਦ੍ਵਨਮ੍
ਉਹ ਜੰਗਲ, ਰਾਜਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯਕਸ਼ ਸਥੂਣਾਕਰਨ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰ ਚ ਸ੍ਥੂਣਭਵਨਂ ਸੁਧਾਮृਤ੍ਤਿਕਲੇਪਨਮ੍ । ਲਾਜੋਲ੍ਲਾਪਿਕਧੂਮਾਢ੍ਯਮੁਚ੍ਚਪ੍ਰਾਕਾਰਤੋਰਣਮ੍
ਉਥੇ ਸਥੂਣ ਦਾ ਘਰ ਸੀ, ਜੋ ਚੂਨਾ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਭੁੰਨੀਆਂ ਲਾਜਾਂ ਦੇ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਨ੍ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਸਾ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾ ਨृਪ । ਅਨਸ਼੍ਨਾਨਾ ਬਹੁਤਿਥਂ ਸ਼ਰੀਰਮੁਦਸ਼ੋਪਯਤ੍
ਉਸ ਘਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ, ਕਈ ਦਿਨ ਭੁੱਖੀ ਰਹੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕਸ਼ਟ ਦਿੰਦੀ ਰਹੀ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਥੂਣੋ ਮਾਰ੍ਦਵਸਂਯੁਤਃ । ਕਿਮਰ੍ਥੋऽਯਂ ਤਵਾਰਮ੍ਭਃ ਕਰਿष੍ਯੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਯਕਸ਼ ਸਥੂਣ, ਜੋ ਮਿੱਠਾ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਇਥੇ ਕਿਸ ਲਈ ਆਈ ਹੈਂ? ਜਲਦੀ ਦੱਸ ਕਿ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਕੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਅਸ਼ਕ੍ਯਯਿਤਿ ਸਾ ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰੁਵਾਚ ਹ। ਕਰਿष੍ਯਾਮੀਤਿ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਗੁਹ੍ਯਕਃ
ਉਹ ਯਕਸ਼ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਦੀ ਰਹੀ, 'ਇਹ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ,' ਪਰ ਗੁਹ੍ਯਕ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯਾਨੁਚਰੋ ਵਰਦੋऽਸ੍ਮਿ ਨृਪਾਤ੍ਮਜੇ। ਅਦੇਯਮਪਿ ਦਾਸ੍ਯਾਦਿ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤ੍ਤੇ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਤੇ ਵਰ ਦਿੰਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ; ਜਿਹੜਾ ਦੇਣਾ ਔਖਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ—ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸ।
ਤਤਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਖਿਲੇਨ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍। ਤਸ੍ਮੈ ਯਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਧਾਨਾਯ ਸ੍ਥੂਣਾਕਰ੍ਣਾਯ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸਥੂਣਾਕਰਨ ਨੂੰ, ਭਾਰਤ, ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਪੂਰਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਆਪਨ੍ਨੋ ਮੇ ਪਿਤਾ ਯਕ੍ਸ਼ ਨ ਚਿਰਾਨ੍ਨਾਸ਼ਮੇष੍ਯਤਿ। ਅਭਿਯਾਸ੍ਯਤਿ ਸਕ੍ਰੋਧੋ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਾਧਿਪਤਿਰ੍ਹਿ ਤਮ੍
ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਯਕਸ਼, ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਹੈ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਜੀਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ; ਦਸ਼ਾਰਣਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹਃ ਸਹੇਮਕਵਚੋ ਨृਪਃ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਮਾਂ ਯਕ੍ਸ਼ ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਚ ਮੇ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ ਤੇ ਵੱਡਾ ਜੋਸ਼ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਯਕਸ਼, ਮੇਰੀ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤੋ ਹਿ ਭਵਤਾ ਦੁਃਖਪ੍ਰਤਿਸ਼ਮੋ ਮਮ । ਭਵੇਯਂ ਪੁਰੁषੋ ਯਕ੍ਸ਼ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਨਿਨ੍ਦਿਤਃ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਯਕਸ਼, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪੁਰਖ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।
ਯਾਵਦੇਵ ਸ ਰਾਜਾ ਵੈ ਨੋਪਯਾਤਿ ਪੁਰਂ ਮਮ । ਤਾਵਦੇਵ ਮਹਾਯਕ੍ਸ਼ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਗੁਹ੍ਯਕ
ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਰਾਜਾ ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਵੱਡੇ ਯਕਸ਼, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਉਪਕਾਰ ਕਰ, ਗੁਹ੍ਯਕ।
ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਥ ਸ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਦੈਵੇਨੋਪਨਿਪੀਡਿਤਃ
ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਕਸ਼, ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਇਆ, ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਭਵਿਤਵ੍ਯਂ ਤਥਾ ਤਦ੍ਧਿ ਮਮ ਦੁਃਖਾਯ ਕੌਰਵ। ਭਦ੍ਰੇ ਕਾਮਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਮਯਂ ਤੁ ਨਿਬੋਧ ਮੇ
ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਕੌਰਵ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ; ਭਲੀਏ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਤ ਸੁਣ।
ਸ੍ਵਂ ਤੇ ਪੁਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਂ ਧਾਰਯਿਤਾऽਸ੍ਮਿ ਤੇ' ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਤੁ ਤੇ ਦਾਸ੍ਯੇ ਪੁਲ੍ਲਿਙ੍ਗਂ ਸ੍ਵਮਿਦਂ ਤਵ। ਆਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਲੇ ਸਤ੍ਯਂ ਚੈਵ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਪੁਰਖਤਵ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ ਤੇ ਤੇਰਾ ਸਤ੍ਰੀਤਵ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ; ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁਰਖ ਰੂਪ ਮਿਲੇਗਾ, ਪਰ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ ਤੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਨਾ—ਸੱਚ ਦੱਸ ਤੇ ਵਾਅਦਾ ਕਰ।
ਪ੍ਰਭੁਃ ਸਂਕਲ੍ਪਸਿਦ੍ਧੋऽਸ੍ਮਿ ਕਾਮਚਾਰੀ ਵਿਹਂਗਮਃ । ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪੁਰਂ ਚੈਵ ਤ੍ਰਾਹਿ ਬਨ੍ਧੂਂਸ਼੍ਚ ਕੇਵਲਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹਾਂ ਉਥੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਬਚਾ ਲਵੇਂਗਾ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਲਿਙ੍ਗਂ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵੇਦਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਤ੍ਮਜੇ। ਸਤ੍ਯਂ ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨੀਹਿ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤਵ
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਤ੍ਰੀ ਰੂਪ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਾਅਦਾ ਹੈ—ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਖਾ ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਨਚਾਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।
ਪ੍ਰਤਿਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭਗਵਨ੍ਪੁਲਿਙ੍ਗਂ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ। ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਲਾਨ੍ਤਰਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਂ ਧਾਰਯਸ੍ਵ ਨਿਸ਼ਾਚਰ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁਰਖ ਰੂਪ ਮੁੜ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਪਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈ।
ਪ੍ਰਤਿਯਾਤੇ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣੇ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇ ਹੇਮਵਰ੍ਮਣਿ । ਕਨ੍ਯੈਵ ਹਿ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਰੁषਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਜਦੋਂ ਦਸ਼ਾਰਣ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹੇਮਵਰਮਨ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਕੁੜੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੁੜ ਪੁਰਖ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਯਂ ਤਤ੍ਰ ਚਕ੍ਰਾਤੇ ਤਾਵੁਭੌ ਨृਪ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯਾਨਭਿਦ੍ਰੋਹੇ ਤੌ ਸਂਕ੍ਰਾਮਯਤਾਂ ਤਤਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਥੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਦਲ ਲਿਆ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਲਿਙ੍ਗਂ ਧਾਰਯਾਮਾਸ ਸ੍ਥੂਣੋ ਯਕ੍ਸ਼ੋऽਥ ਭਾਰਤ । ਯਕ੍ਸ਼ਰੂਪਂ ਚ ਤਦ੍ਦੀਪ੍ਤਂ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਫਿਰ ਯਕਸ਼ ਸਥੂਣ ਨੇ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਤੇ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੇ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਯਕਸ਼ ਰੂਪ ਲੈ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਃ ਪੁਂਸ੍ਤ੍ਵਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਵਿਵੇਸ਼ ਨਗਰਂ ਹृष੍ਟਃ ਪਿਤਰਂ ਚ ਸਮਾਸਦਤ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਪੁਰਖ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਚਖ੍ਯੌ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਤਤ੍। `ਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਰਹਿਤੇ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਯਕ੍ਸ਼ਜਂ ਤਦਾ।' ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰ੍षਮਾਹਾਰਯਤ੍ਪਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਯਕਸ਼ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਸਭਾਰ੍ਯਸ੍ਤਚ੍ਚ ਸਸ੍ਮਾਰ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਵਚਸ੍ਤਦਾ । ਤਤਃ ਸਂਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਾਧਿਪਤੇਰ੍ਨृਪਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਸ਼ਾਰਣ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ।
ਪੁਰੁषੋऽਯਂ ਮਮ ਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਤ੍ਤਾਂ ਮੇ ਭਵਾਨਿਤਿ । ਅਥ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਣਕੋ ਰਾਜਾ ਸਹਸਾਭ੍ਯਾਗਮਤ੍ਤਦਾ
‘ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰਖ ਹੈ—ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨੋ।’ ਫਿਰ ਦਸ਼ਾਰਣ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਿਆ।