ਭਾਰ੍ਯਾ ਚੋਢਾ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਾਧਿਪਤੇਃ ਸੁਤਾ। ਮਯਾ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਹਿਤਂ ਦੇਵਵਾਕ੍ਯਾਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍। ਕਨ੍ਯਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੁਮਾਨ੍ਭਾਵੀਤ੍ਯੇਵਂ ਚੈਤਦੁਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦਸ਼ਾਰਣ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਮੈਂ, ਰੱਬੀ ਬਚਨਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਸਮਝ ਕੇ, ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਹ ਕੁੜੀ ਜੰਮੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਆਗੇ ਜਾ ਕੇ ਮੁੰਡਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਗੱਲ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੁਪਦੋ ਯਜ੍ਞਸੇਨਃ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਭ੍ਯੋ ਨਿਵੇਦ੍ਯ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਰਾਜਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਰਾਜਨ੍ ਯਥਾਯੁਕ੍ਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ ਵੈ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਜ੍ਨਸੇਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਸਾਰੀ ਸੱਚਾਈ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ।
ਸਂਬਨ੍ਧਕਂ ਚੈਵ ਸਮਰ੍ਥ੍ਯ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਣਕੇ ਵੈ ਨृਪਤੌ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ। ਸ੍ਵਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਲਮ੍ਭਂ ਯਥਾਵ- ਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯੈਕਾਗ੍ਰੋ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਵੈ ਜਗਾਮ
ਦਸ਼ਾਰਣ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਾ ਪੱਕਾ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਆਪ ਵੀ ਜਿਵੇਂ ਚਲਦਾ ਸੀ, ਠੱਗੀ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਦਿਆਂ, ਨਤੀਜੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਭਾਵਗੁਪ੍ਤਂ ਨਗਰਮਾਪਤ੍ਕਾਲੇ ਤੁ ਭਾਰਤ। ਗੋਪਯਾਮਾਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਲਙ੍ਕृਤਮ੍
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਜਦੋਂ ਮੁਸੀਬਤ ਆਈ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਸਲ ਹਾਲਤ ਲੁਕਾ ਕੇ ਬਚਾਇਆ।
ਆਰ੍ਤਿਂ ਚ ਪਰਮਾਂ ਰਾਜਾ ਜਗਾਮ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ। ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਪਤਿਨਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਿਰੋਧੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਦਸ਼ਾਰਣ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਸਹੀ।
ਕਥਂ ਸਂਬਨ੍ਧਿਨਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਨ ਮੇ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿਗ੍ਰਹੋ ਮਹਾਨ੍। ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਦੇਵਤਾਮਰ੍ਚਯਤ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਝਗੜਾ ਨ ਹੋਣ ਦਿਆਂ?' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਦੇਵੀ ਦੇਵਪਰਂ ਤਦਾ। ਅਰ੍ਚਾਂ ਪ੍ਰਯੁਞ੍ਜਾਨਮਥੋ ਭਾਰ੍ਯਾ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਤੀ ਕਰਦਿਆਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਣੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਯਂ ਸਾਧੁਮਤਾ ਸਤਾਮ੍ । ਕਿਮੁ ਦੁਃਸ੍ਵਾਰ੍ਣਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਦਰ੍ਚਯਤਾਂ ਗੁਰੂਨ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਸੱਚੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹੈ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਲਈ; ਪਰ ਜੇ ਔਖਾ ਸਮੁੰਦਰ ਮਿਲ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੀ ਲਾਭ? ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਦੈਵਤਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪੂਜ੍ਯਨਾਂ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਅਗ੍ਨਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਹृਯਨ੍ਤਾਂ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਣਪ੍ਰਤਿषੇਧਨੇ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਧੀਆ ਦਾਨ-ਦੱਖਣ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਅੱਗਾਂ ਵੀ ਦਸ਼ਾਰਣ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਲਈ ਜਗਾਈਆਂ ਜਾਣ।
ਅਯੁਦ੍ਧੇਨ ਨਿਵृਤ੍ਤਿਂ ਚ ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯ ਪ੍ਰਭੋ। ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕਿ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਕਿਵੇਂ ਸੁਲਝ ਜਾਵੇ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਂ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪृਥੁਲਲੋਚਨ। ਪੁਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯਾਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਯਚ੍ਚ ਰਾਜਂਸ੍ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਦੈਵਂ ਹਿ ਮਾਨੁषੋਪੇਤਂ ਭृਸ਼ਂ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਪਰਮ੍ਪਰਵਿਰੋਧਾਦ੍ਧਿ ਸਿਦ੍ਧਿਰਸ੍ਤਿ ਨ ਚੈਤਯੋਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਰੱਬੀ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਬੜੀ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਸਿਰਫ ਵਿਰੋਧ ਜਾਂ ਰਿਵਾਇਤ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਸਫਲਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਧਾਯ ਨਗਰੇ ਵਿਧਾਨਂ ਸਚਿਵੈਃ ਸਹ। ਅਰ੍ਚਯਸ੍ਵ ਯਥਾਕਾਮਂ ਦੈਵਤਾਨਿ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਠੀਕ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਏਵਂ ਸਂਭਾषਮਾਣੌ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣੌ। ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨੀ ਤਦਾ ਕਨ੍ਯਾ ਵ੍ਰੀਡਿਤੇਵ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਵੇਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਖੰਡਿਨੀ, ਉਹ ਕੁੜੀ, ਲਜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਖੜੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਮਨ੍ਕृਤੇ ਦੁਃਖਿਤਾਵੁਭੌ । ਇਮਾਵਿਤਿ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਮਤਿਂ ਪ੍ਰਾਣਵਿਨਾਸ਼ਨੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦੇਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਏਵਂ ਸਾ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਾ। ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਗृਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਹਨਂ ਨਿਰ੍ਜਨਂ ਵਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਉਦੇਸੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਇਹ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਇਕ ਘਣੇ ਤੇ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਯਕ੍ਸ਼ੇਣਰ੍ਦ੍ਧਿਮਤਾ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਥੂਣਾਕਰ੍ਣੇਨ ਪਾਲਿਤਮ੍ । ਤਦ੍ਭਯਾਦੇਵ ਚ ਜਨੋ ਵਿਸਰ੍ਜਯਤਿ ਤਦ੍ਵਨਮ੍
ਉਹ ਜੰਗਲ, ਰਾਜਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯਕਸ਼ ਸਥੂਣਾਕਰਨ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰ ਚ ਸ੍ਥੂਣਭਵਨਂ ਸੁਧਾਮृਤ੍ਤਿਕਲੇਪਨਮ੍ । ਲਾਜੋਲ੍ਲਾਪਿਕਧੂਮਾਢ੍ਯਮੁਚ੍ਚਪ੍ਰਾਕਾਰਤੋਰਣਮ੍
ਉਥੇ ਸਥੂਣ ਦਾ ਘਰ ਸੀ, ਜੋ ਚੂਨਾ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਭੁੰਨੀਆਂ ਲਾਜਾਂ ਦੇ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਨ੍ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਸਾ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾ ਨृਪ । ਅਨਸ਼੍ਨਾਨਾ ਬਹੁਤਿਥਂ ਸ਼ਰੀਰਮੁਦਸ਼ੋਪਯਤ੍
ਉਸ ਘਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ, ਕਈ ਦਿਨ ਭੁੱਖੀ ਰਹੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕਸ਼ਟ ਦਿੰਦੀ ਰਹੀ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਥੂਣੋ ਮਾਰ੍ਦਵਸਂਯੁਤਃ । ਕਿਮਰ੍ਥੋऽਯਂ ਤਵਾਰਮ੍ਭਃ ਕਰਿष੍ਯੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਯਕਸ਼ ਸਥੂਣ, ਜੋ ਮਿੱਠਾ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਇਥੇ ਕਿਸ ਲਈ ਆਈ ਹੈਂ? ਜਲਦੀ ਦੱਸ ਕਿ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਕੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਅਸ਼ਕ੍ਯਯਿਤਿ ਸਾ ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰੁਵਾਚ ਹ। ਕਰਿष੍ਯਾਮੀਤਿ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਗੁਹ੍ਯਕਃ
ਉਹ ਯਕਸ਼ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਦੀ ਰਹੀ, 'ਇਹ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ,' ਪਰ ਗੁਹ੍ਯਕ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯਾਨੁਚਰੋ ਵਰਦੋऽਸ੍ਮਿ ਨृਪਾਤ੍ਮਜੇ। ਅਦੇਯਮਪਿ ਦਾਸ੍ਯਾਦਿ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤ੍ਤੇ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਤੇ ਵਰ ਦਿੰਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ; ਜਿਹੜਾ ਦੇਣਾ ਔਖਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ—ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸ।
ਤਤਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਖਿਲੇਨ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍। ਤਸ੍ਮੈ ਯਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਧਾਨਾਯ ਸ੍ਥੂਣਾਕਰ੍ਣਾਯ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸਥੂਣਾਕਰਨ ਨੂੰ, ਭਾਰਤ, ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਪੂਰਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਆਪਨ੍ਨੋ ਮੇ ਪਿਤਾ ਯਕ੍ਸ਼ ਨ ਚਿਰਾਨ੍ਨਾਸ਼ਮੇष੍ਯਤਿ। ਅਭਿਯਾਸ੍ਯਤਿ ਸਕ੍ਰੋਧੋ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਾਧਿਪਤਿਰ੍ਹਿ ਤਮ੍
ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਯਕਸ਼, ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਹੈ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਜੀਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ; ਦਸ਼ਾਰਣਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹਃ ਸਹੇਮਕਵਚੋ ਨृਪਃ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਮਾਂ ਯਕ੍ਸ਼ ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਚ ਮੇ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ ਤੇ ਵੱਡਾ ਜੋਸ਼ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਯਕਸ਼, ਮੇਰੀ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤੋ ਹਿ ਭਵਤਾ ਦੁਃਖਪ੍ਰਤਿਸ਼ਮੋ ਮਮ । ਭਵੇਯਂ ਪੁਰੁषੋ ਯਕ੍ਸ਼ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਨਿਨ੍ਦਿਤਃ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਯਕਸ਼, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪੁਰਖ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।
ਯਾਵਦੇਵ ਸ ਰਾਜਾ ਵੈ ਨੋਪਯਾਤਿ ਪੁਰਂ ਮਮ । ਤਾਵਦੇਵ ਮਹਾਯਕ੍ਸ਼ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਗੁਹ੍ਯਕ
ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਰਾਜਾ ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਵੱਡੇ ਯਕਸ਼, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਉਪਕਾਰ ਕਰ, ਗੁਹ੍ਯਕ।
ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਥ ਸ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਦੈਵੇਨੋਪਨਿਪੀਡਿਤਃ
ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਕਸ਼, ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਇਆ, ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਭਵਿਤਵ੍ਯਂ ਤਥਾ ਤਦ੍ਧਿ ਮਮ ਦੁਃਖਾਯ ਕੌਰਵ। ਭਦ੍ਰੇ ਕਾਮਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਮਯਂ ਤੁ ਨਿਬੋਧ ਮੇ
ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਕੌਰਵ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ; ਭਲੀਏ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਤ ਸੁਣ।
ਸ੍ਵਂ ਤੇ ਪੁਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਂ ਧਾਰਯਿਤਾऽਸ੍ਮਿ ਤੇ' ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਤੁ ਤੇ ਦਾਸ੍ਯੇ ਪੁਲ੍ਲਿਙ੍ਗਂ ਸ੍ਵਮਿਦਂ ਤਵ। ਆਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਲੇ ਸਤ੍ਯਂ ਚੈਵ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਪੁਰਖਤਵ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ ਤੇ ਤੇਰਾ ਸਤ੍ਰੀਤਵ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ; ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁਰਖ ਰੂਪ ਮਿਲੇਗਾ, ਪਰ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ ਤੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਨਾ—ਸੱਚ ਦੱਸ ਤੇ ਵਾਅਦਾ ਕਰ।