ਸੈਨਾਮਥਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਨ੍ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰਨਿਨ੍ਦਿਤਾ ਭੀष੍ਮੇਣ ਸਮਰੇ ਰਾਮੋ ਨਿਰ੍ਜਿਤਸ਼੍ਚਾਰੁਲੋਚਨਿ
ਸੈਨਾ ਨੇ ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਰਾਮ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ।'
ਕੋऽਨ੍ਯਸ੍ਤਮੁਤ੍ਸਹੇਞ੍ਜੇਤੁਮੁਦ੍ਯਤੇषੁਂ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਸਾਹਂ ਭੀष੍ਮਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਸ੍ਯੇ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਰਾਜਾ ਹੈ ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਉਸਨੂੰ ਹਰਾ ਸਕੇ? ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਬੜੀ ਸਖਤ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਾਂਗੀ।
ਵਿਚਰਾਮਿ ਮਹੀਂ ਦੇਵਿ ਯਥਾ ਹਨ੍ਯਾਮਹਂ ਨृਪਮ੍ । ਏਤਦ੍ਵ੍ਰਤਫਲਂ ਦੇਵਿ ਪਰਮਸ੍ਮਿਨ੍ਯਥਾ ਹਿ ਮੇ
ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਸ ਲਈ ਫਿਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਦੇਵੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਾਂ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਵਰਤ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਦੇਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਾਗਰਗਾ ਜਿਹ੍ਮਂ ਚਰਸਿ ਭਾਮਿਨਿ। ਨੈष ਕਾਮੋऽਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗਿ ਸ਼ਕ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਯਾऽਬਲੇ
ਫਿਰ ਦਰਿਆ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਠੱਗੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਨਾਰੀ। ਇਹ ਇੱਛਾ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਕਮਜ਼ੋਰਏ।'
ਯਦਿ ਭੀष੍ਮਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਕਾਸ਼੍ਯੇ ਚਰਸਿ ਵੈ ਵ੍ਰਤਮ੍। ਵ੍ਰਤਸ੍ਥਾ ਚ ਸ਼ਰੀਰਂ ਤ੍ਵਂ ਯਦਿ ਨਾਮ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਜੇ ਤੂੰ ਵਰਤ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਂ—
ਨਦੀ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਸ਼ੁਭੇ ਕੁਟਿਲਾ ਵਾਰ੍षਿਕੋਦਕਾ। ਦੁਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾ ਨ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਵਾਰ੍षਿਕੀ ਨਾष੍ਟਮਾਸਿਕੀ
ਤਾਂ ਤੂੰ, ਸੋਭਾਵਤੀਏ, ਇਕ ਐਸੀ ਦਰਿਆ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗੀ ਜੋ ਮੋੜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇਗੀ, ਜਿਸਦਾ ਪਾਣੀ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਵਣ ਵਿਚ ਆਵੇਗਾ, ਤੇ ਜਿਸਨੂੰ ਲੰਘਣਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਮੌਸਮੀ ਦਰਿਆ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਭੀਮਗ੍ਰਾਹਵਤੀ ਘੋਰਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਭਯਂਕਰੀ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਕਾਸ਼ਿਕਨ੍ਯਾਂ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਭੀਮ ਗਰਾਹ ਵਾਲੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਕੁੜੀ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਈ।
ਮਾਤਾ ਮਮ ਮਹਾਭਾਗਾ ਸ੍ਮਯਮਾਨੇਵ ਭਾਮਿਨੀ । ਕਦਾਚਿਦष੍ਟਮੇ ਮਾਸਿ ਕਦਾਚਿਦ੍ਦਸ਼ਮੇ ਤਥਾ। ਨ ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਨੀਤੋਦਕਮਪਿ ਪੁਨਃ ਸਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸਦੀ ਰਹਿੰਦੀ, ਕਦੇ ਅਠਵੇਂ ਮਹੀਨੇ, ਕਦੇ ਦਸਵੇਂ ਮਹੀਨੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਪਾਣੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪੀਤੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ।
ਸਾ ਵਤ੍ਸਭੂਮਿਂ ਕੌਰਵ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਲੋਭਾਤ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ । ਪਤਿਤਾ ਪਰਿਧਾਵਨ੍ਤੀ ਪੁਨਃ ਕਾਸ਼ਿਪਤੇਃ ਸੁਤਾ
ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਵਤਸਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਦੇ ਇੱਥੇ, ਕਦੇ ਉੱਥੇ ਦੌੜਦੀ ਫਿਰਦੀ।
ਸਾ ਨਦੀ ਵਤ੍ਸਭੂਮ੍ਯਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਥਿਤਾਮ੍ਬੇਤਿ ਭਾਰਤ । ਵਾਰ੍षਿਕੀ ਗ੍ਰਾਹਬਹੁਲਾ ਦੁਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾ ਕੁਟਿਲਾ ਤਥਾ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਵਤਸਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਚ ਉਹ ਦਰਿਆ ਅੰਬਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਈ—ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ, ਘਣੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਵਕਰੀ।
ਸਾ ਕਨ੍ਯਾ ਤਪਸਾ ਤੇਨ ਦੇਹਾਰ੍ਧੇਨ ਵ੍ਯਜਾਯਤ । ਨਦੀ ਚ ਰਾਜਨ੍ਵਤ੍ਸੇषੁ ਕਨ੍ਯਾ ਚੈਵਾਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਸਰੀਰ ਕੁੜੀ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਅੱਧਾ ਵਤਸਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਿਆ ਬਣਿਆ, ਰਾਜਾ ਜੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਰਿਆ ਵੀ ਸੀ ਤੇ ਕੁੜੀ ਵੀ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਤਾਪਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਪਸੇ ਧृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਯਂਸ੍ਤਾਤ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹਟ ਗਏ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ?'
ਤਾਨੁਵਾਚ ਤਤਃ ਕਨ੍ਯਾ ਤਪੋਵृਦ੍ਧਾਨृषੀਂਸ੍ਤਦਾ । ਨਿਰਾਕृਤਾਸ੍ਮਿ ਭੀष੍ਮੇਣ ਭ੍ਰਂਸ਼ਿਤਾ ਪਤਿਧਰ੍ਮਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਵਧੀਕ ਸੀ, ਤਪਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪਤੀ ਦੇ ਫਰਜ਼ ਤੋਂ ਵੰਞਾ ਦਿੱਤਾ।'
ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਮੇ ਨ ਲੋਕਾਰ੍ਥਂ ਤਪੋਧਨਾਃ । ਨਿਹਤ੍ਯ ਭੀष੍ਮਂ ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਿਤ੍ਯੇਵ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
'ਮੇਰੀ ਤਪਸਿਆ ਦਾ ਵਚਨ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲਿਆਂ। ਮੇਰਾ ਨਿਸਚਾ ਏਹੀ ਹੈ: ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾਵਾਂ।'
ਯਤ੍ਕृਤੇ ਦੁਃਖਵਸਤਿਮਿਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਮ੍ । ਪਤਿਲੋਕਾਦ੍ਵਿਹੀਨਾ ਚ ਨੈਵ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਨ ਪੁਮਾਨਿਹ
'ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਸਦਾ ਦੀ ਦੁੱਖ ਦੀ ਥਾਂ ਪਾਈ ਹੈ—ਪਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਹੋਈ, ਇੱਥੇ ਨਾ ਔਰਤ ਹਾਂ, ਨਾ ਮਰਦ।'
ਨਾਹਤ੍ਵਾ ਯੁਧਿ ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਨਿਵਰ੍ਤਿष੍ਯੇ ਤਪੋਧਨਾਃ । ਏष ਮੇ ਹृਦਿ ਸਂਕਲ੍ਪੋ ਯਦਿਦਂ ਕਥਿਤਂ ਮਯਾ
'ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦੀ, ਮੈਂ ਹਟਾਂਗੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲਿਆਂ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਮਨ ਦਾ ਨਿਸਚਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਖਿਆ।'
ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਾਵੇ ਪਰਿਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣਾ ਪੁਂਸ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਥੇ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾ । ਭੀष੍ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਚਿਕੀਰ੍षਾਮਿ ਨਾਸ੍ਮਿ ਵਾਰ੍ਯੇਤਿ ਵੈ ਪੁਨਃ
'ਔਰਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਉਕਤਾ ਗਈ ਹਾਂ, ਮਰਦ ਬਣਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਨਿਸਚਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।'
ਤਾਂ ਦੇਵੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਰੁਮਾਪਤਿਃ । ਮਧ੍ਯੇ ਤੇषਾਂ ਮਹਾਰ੍षੀਣਾਂ ਸ੍ਵੇਨ ਰੂਪੇਣ ਤਾਪਸੀਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਤਾ ਸ਼ਿਵ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਸ਼ਕਲ 'ਚ ਉਸ ਤਪਸਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।
ਛਨ੍ਦ੍ਯਮਾਨਾ ਵਰੇਣਾਥ ਸਾ ਵਵ੍ਰੇ ਮਤ੍ਪਰਾਜਯਮ੍ । ਹਨਿष੍ਯਸੀਤਿ ਤਾਂ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਹਾਰ ਮੰਗੀ; ਤੇ ਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸਚਾ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗੀ।'
ਤਤਃ ਸਾ ਪੁਨਰੇਵਾਥ ਕਨ੍ਯਾ ਰੁਦ੍ਰਮੁਵਾਚ ਹ। ਉਪਪਦ੍ਯੇਤ੍ਕਥਂ ਦੇਵ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਯੁਧਿ ਜਯੋ ਮਮ
ਫਿਰ ਉਹ ਕੁੜੀ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, 'ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਔਰਤ ਹੋ ਕੇ ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?'
ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਾਵੇਨ ਚ ਮੇ ਗਾਢਂ ਮਨਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮੁਮਾਪਤੇ । ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਸ਼੍ਚ ਭੂਤੇਸ਼ ਤ੍ਵਯਾ ਭੀष੍ਮਪਰਾਜਯਃ
'ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਔਰਤ ਹੋਣ 'ਚ ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ; ਪਰ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਹਾਰ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਯਥਾ ਸ ਸਤ੍ਯੋ ਭਵਤਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਵृषਧ੍ਵਜ । ਯਥਾ ਹਨ੍ਯਾਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਯੁਧਿ
'ਹੇ ਵੱਢੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਯੁੱਧ 'ਚ ਮਾਰ ਸਕਾਂ।'
ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਹਾਦੇਵਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਕਿਲ ਵृषਧ੍ਵਜਃ । ਨ ਮੇ ਵਾਗਮृਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਤ੍ਯਂ ਭਦ੍ਰੇ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਮਹਾਦੇਵ, ਵੱਢੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ, ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਬਾਤ ਕਦੇ ਝੂਠੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਤੂੰ ਜਰੂਰ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਵੇਂਗੀ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ।'
ਹਨਿष੍ਯਸਿ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਂ ਪੁਰੁषਤ੍ਵਂ ਚ ਲਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ।। ਸ੍ਮਰਿष੍ਯਸਿ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦੇਹਮਨ੍ਯਂ ਗਤਾ ਸਤੀ
'ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗੀ, ਤੇ ਮਰਦ ਹੋਣ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾਵੇਂਗੀ। ਜਦ ਤੂੰ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਆਵੇਂਗੀ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਯਾਦ ਰਹੇਗਾ।'
ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਕੁਲੇ ਜਾਤਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਮਹਾਰਥਃ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਯੋਧੀ ਚ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਸੁਸਂਮਤਃ
ਤੂੰ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਬਣੇਗਾ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਇਜ਼ਤਦਾਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਯਥੋਕ੍ਤਮੇਵ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਪੁਮਾਨ੍ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚਿਤ੍ਕਾਲਪਰ੍ਯਯਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਵੇਗਾ; ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਤੂੰ ਮਰਦ ਬਣੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਃ ਕਪਰ੍ਦੀ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ। ਪਸ਼੍ਯਤਾਮੇਵ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਤੇ ਵੱਛ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਉਥੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਾ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਮਹਰ੍षੀਣਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾ । ਸਮਾਹृਤ੍ਯ ਵਨਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾष੍ਠਾਨਿ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਫਿਰ ਉਹ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਲੱਕੜੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰੀ।
ਚਿਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਮਹਤੀਂ ਪ੍ਰਦਾਯ ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍ । ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੇऽਗ੍ਨੌ ਮਹਾਰਾਜ ਰੋषਦੀਪ੍ਤੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਚਿਤਾ ਬਣਾਈ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਰੋਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਲੈ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਵਧਾਯੇਤਿ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍ । ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਕਾਸ਼ਿਸੁਤਾ ਰਾਜਨ੍ਯਮੁਨਾਮਭਿਤੋ ਨਦੀਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਵਧ ਲਈ ਇਹ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ' ਕਹਿ ਕੇ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਧੀ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਰਾਜਾ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ।