ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮੇਤਲ੍ਲੋਕਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਭਾਮਿਨਿ । ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਯਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕृਤਂ ਵੈ ਪੌਰੁषਂ ਪਰਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਰਿਆਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਸੋਹਣੀਏ, ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ ਹੈ ਤੇ ਵਧੀਆ ਬਹਾਦਰੀ ਦਿਖਾਈ ਹੈ।
ਨ ਚੈਵਮਪਿ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਮ੍ । ਵਿਸ਼ੇषਯਿਤੁਮਤ੍ਯਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦਿਖਾ ਕੇ ਵੀ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਏषਾ ਮੇ ਪਰਮਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰੇਤਨ੍ਮੇ ਪਰਮਂ ਬਲਮ੍ । ਯਥੇष੍ਟਂ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕਿਮਨ੍ਯਦ੍ਵਾ ਕਰੋਮਿ ਤੇ
ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬਲ ਸੀ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੀ ਜਾ, ਭਲੀਏ—ਮੈਂ ਹੋਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਭੀष੍ਮਮੇਵ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਨ ਤੇऽਨ੍ਯਾ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਗਤਿਃ । ਨਿਰ੍ਜਿਤੋ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿ ਭੀष੍ਮੇਣ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਮੁਞ੍ਚਤਾ
ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਹੀ ਜਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲੋਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਰਤੀਆਂ, ਹਾਰ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਤੂष੍ਮੀਮਾਸੀਤ੍ਤਤਃ ਕਨਕ੍ਯਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਭਰੀ ਤੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਕੁੜੀ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਭਗਵਨ੍ਨੇਵਮੇਵੈਤਦ੍ਯਥਾऽऽਹ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਅਜੇਯੋ ਯੁਧਿ ਭੀष੍ਮੋऽਯਮਪਿ ਦੇਵੈਰੁਦਾਰਧੀਃ
ਭਗਵਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਓਹੀ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ। ਭੀਸ਼ਮ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਅਜੇਤ ਹੈ।
ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਯਥੋਤ੍ਸਾਹਂ ਮਮ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਅਨਿਵਾਰ੍ਯਂ ਰਣੇ ਵੀਰ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸੀ, ਜੋ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਸਭ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਬਹਾਦਰੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਰੋਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਹੀਂ।
ਨੇ ਚੈਵ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਿਸ਼ੇषਯਿਤੁਮਨ੍ਤਤਃ । ਨ ਚਾਹਮੇਨਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪੁਨਰ੍ਭੀष੍ਮਂ ਕਥਂਚਨ
ਉਹ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਹੁਣ ਕਦੇ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤੁ ਤਤ੍ਰਾਹਂ ਯਤ੍ਰ ਭੀष੍ਮਂ ਤਪੋਧਨ । ਸਮਰੇ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਭृਗੂਦ੍ਵਹ
ਪਰ ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਜਿੱਥੇ ਭੀਸ਼ਮ ਹੈ; ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਢਾਹਾਂਗੀ, ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਕਨ੍ਯਾ ਰੋषਵ੍ਯਾਕੁਲਲੋਚਨਾ । ਤਾਪਸ੍ਯੇ ਧृਤਸਂਕਲ੍ਪਾ ਸਾ ਮੇ ਚਿਨ੍ਤਯਤੀ ਵਧਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਉੱਥੋਂ ਚਲੀ ਗਈ; ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਡਿੱਠੀ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਤਤੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਹਿਤੈਰਮੁਨਿਭਿਰ੍ਭृਗੁਸਤ੍ਤਮਃ । ਯਥਾऽऽਗਤਂ ਤਥਾ ਸੋऽਗਨ੍ਮਾਮੁਪਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਹਿੰਦਰ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਰਥਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਨਗਰਂ ਮਾਤ੍ਰੇ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਮ੍
ਫਿਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਿਫ਼ਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਸਤਯਵਤੀ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ।
ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸਾ ਚ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਨਨ੍ਦਤ। ਪੁਰੁषਾਂਸ਼੍ਚਾਦਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਨ੍ਕਨ੍ਯਾਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਕਰ੍ਮਣਿ
ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ; ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਬਾਰੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਦਿਵਸੇ ਦਿਵਸੇ ਹ੍ਯਸ੍ਯਾ ਗਤਿਜਲ੍ਪਿਤਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹਰਂਸ਼੍ਚ ਮੇ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੇ ਸਦਾ
ਹਰ ਰੋਜ਼, ਜੋ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਲਣਾਂ, ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਦਿੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਯਦੈਵ ਹਿ ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਸਾ ਕਨ੍ਯਾ ਤਪਸੇ ਧृਤਾ। ਤਦੈਵ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਦੀਨੋ ਗਤਚੇਤਾ ਇਵਾਭਵਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੁੜੀ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਨ ਹਿ ਮਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਵ੍ਯਜਯਦ੍ਯੁਧਿ । ऋਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਸ੍ਤਾਤ ਤਪਸਾ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਤ੍
ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਖ਼ਤਰੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹਰਾਇਆ, ਸਿਵਾਏ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਵਚਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਸੀ।
ਅਪਿ ਚੈਤਨ੍ਮਯਾ ਰਾਜਨ੍ਨਾਰਦੇऽਪਿ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸੇ ਚੈਵ ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤੌ ਚੋਭੌ ਮਾਮਵੋਚਤਾਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਨਾਰਦ ਤੇ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸੀ ਸੀ; ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਵਿषਾਦਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯੋ ਭੀष੍ਮ ਕਾਸ਼ਿਸੁਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਦੈਵਂ ਪੁਰੁषਕਾਰੇਣ ਕੋ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇਤ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਤੂੰ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ; ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜਤਨ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਦਾ ਨਸੀਬ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਸਾ ਕਨ੍ਯਾ ਤੁ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਯਮੁਨਾਤੀਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇऽਤਿਮਾਨੁषਮ੍
ਉਹ ਕੁੜੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਈ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਇਨਸਾਨੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ।
ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਕृਸ਼ਾ ਰੂਕ੍ਸ਼ਾ ਜਟਿਲਾ ਮਲਪਙ੍ਕਿਨੀ । षਣ੍ਮਾਸਾਨ੍ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਾ ਚ ਸ੍ਥਾਣੁਭੂਤਾ ਤਪੋਧਨਾ
ਉਹ ਭੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦੀ, ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਰੁੱਖੀ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਮੈਲ ਨਾਲ ਲਿਪਟੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਉਹ ਸਿਰਫ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੀ, ਇਕ ਥਾਂ ਖੜੀ ਰਹਿੰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਲੱਕੜ ਦਾ ਥੰਮ੍ਹ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡਾ ਤਪ ਸੀ।
ਯਮੁਨਾਜਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਂਵਤ੍ਸਰਮਥਾऽਪਰਮ੍ । ਉਦਵਾਸਂ ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਪਾਰਯਾਮਾਸ ਭਾਮਿਨੀ
ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਉਹ ਯਮੁਨਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਹੀ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੀ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਖਾਧਾ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਨਾਰੀ ਭੁੱਖੀ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੀ।
ਸ਼ੀਰ੍ਣਪਰ੍ਣੇਨ ਚੈਕੇਨ ਪਾਰਯਾਮਾਸ ਸਾ ਪਰਮ੍ । ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਤੀਵ੍ਰਕੋਪਾ ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠਾਗ੍ਰਧਿष੍ਠਿਤਾ
ਉਹ ਇਕ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਲ ਭਰ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਗੁੱਸਾ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਏਵਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਤਾਪਯਾਮਾਸ ਰੋਦਸੀ । ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨਾਪਿ ਚ ਸਾ ਜ੍ਞਾਤਿਭਿਰ੍ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਤਪ ਨਾਲ ਤਪਾਇਆ। ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਮਝਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਮੰਨਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਤੋऽਗਮਦ੍ਵਤ੍ਸਭੂਮਿਂ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਸੇਵਿਤਾਮ੍ । ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਸ਼ੀਲਾਨਾਂ ਤਾਪਸਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਗਊਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਰਨਵਾਸੀ ਆਉਂਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਉੱਚੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਤਪੱਸੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੀ।
ਤਤ੍ਰ ਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸਾऽऽਪ੍ਲੁਤਾਙ੍ਗੀ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ । ਵ੍ਯਚਰਤ੍ਕਾਸ਼ਿਕਨ੍ਯਾ ਸਾ ਯਥਾਕਾਮਵਿਚਾਰਿਣੀ
ਉਥੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਨਾਨ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਉਹ ਦਿਨ ਰਾਤ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਨ੍ਹਾਉਂਦੀ ਰਹੀ। ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਕੁੜੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦੀ ਰਹੀ।
ਨਨ੍ਦਾਸ਼੍ਰਮੇ ਮਹਾਰਾਜ ਤਥੋਲੂਕਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਚੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ੍ਥਾਨ ਏਵ ਚ
ਨੰਦਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਓਲੂਕ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਚਯਵਨ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਵੀ।
ਤ੍ਰਯਾਗੇ ਦੇਵਯਜਨੇ ਦੇਵਾਰਣ੍ਯੇषੁ ਚੈਵ ਹ । ਭੋਗਵਤ੍ਯਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਕੌਸ਼ਿਕਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤਥਾ
ਤਿੰਨ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਹਵਨਾਂ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਭੋਗਵਤੀ ਵਿਚ ਕਉਸ਼ਿਕ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਵੀ।
ਮਾਣ੍ਡਵ੍ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਰਾਜਨ੍ਦਿਲੀਪਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤਥਾ । ਰਾਮਹ੍ਰਦੇ ਚ ਕੌਰਵ੍ਯ ਪੈਲਗਰ੍ਗਸ੍ਯ ਚਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਮਾਂਡਵਿਆ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਦਿਲੀਪ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਰਾਮ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਤੇ, ਤੇ ਪੈਲ ਤੇ ਗਰਗ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਵੀ।
ਏਤੇषੁ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਤਦਾ ਕਾਸ਼ਿਕਨ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਆਪ੍ਲਾਵਯਤ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਵ੍ਰਤਮਾਸ੍ਥਾਯ ਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਨ੍ਹਾਇਆ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਵਰਤ ਰੱਖਿਆ।
ਤਾਮਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਕੌਰਵ੍ਯ ਮਮ ਮਾਤਾ ਜਲੇ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਸੇ ਭਦ੍ਰੇ ਤਥ੍ਯਮੇਵ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਫਿਰ, ਹੇ ਕੌਰਵ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਤਕਲੀਫ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ? ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ।'