ਭੀष੍ਮੋ ਵਸੂਨਾਮਨ੍ਯਤਮੋ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਜੀਵਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ । ਗਾਙ੍ਗੇਯਃ ਸ਼ਨ੍ਤਨੋਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਸੁਰੇष ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਵਸੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ—ਸੌਭਾਗ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜੀਵਦਾ ਹੈਂ, ਪਿਆਰੇ; ਗੰਗਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਵਸੂ ਹੈ।
ਕਥਂ ਸ਼ਕ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਜੇਤੁਂ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵੇਹ ਭਾਰ੍ਗਵ । ਅਰ੍ਜੁਨਃ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪੁਰਨ੍ਦਰਸੁਤੋ ਬਲੀ
ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਹਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ? ਇੱਥੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ, ਭਾਰਗਵ; ਅਰਜੁਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਪੁਰੰਦਰ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਪੁੱਤਰ ਹੈ।
ਨਰਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ਵੀਰਃ ਪੂਰ੍ਵਦੇਵਃ ਸਨਾਤਨਃ। ਸਵ੍ਯਸਾਚੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਭੀष੍ਮਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਯਥਾਕਾਲਂ ਵਿਹਿਤੋ ਵੈ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ
ਉਹ ਮਰਦ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵੀਰ ਹੈ, ਪੁਰਾਣਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵਿਆਸਾਚੀ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਆਪ ਹੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਮੌਤ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਪਿਤृਭਿਃ ਪਿਤॄਨ੍ਰਾਮੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍। ਨਾਹਂ ਯੁਧਿ ਨਿਵਰ੍ਤੇਯਮਿਤਿ ਮੇ ਵ੍ਰਤਮਾਹਿਤਮ੍। ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤਪੂਰ੍ਵਸ਼੍ਚ ਕਦਾਚਿਦ੍ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਜਦ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਾਂਗਾ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਿਆ।'
ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯਤਾਮਾਪਗੇਯਃ ਕਾਮਂ ਯੁਦ੍ਧਾਤ੍ਪਿਤਾਮਹਾਃ। ਨ ਤ੍ਵਹਂ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਿष੍ਯੇ ਯੁਦ੍ਧਾਦਸ੍ਮਾਤ੍ਕਥਂਚਨ
ਜੋ ਚਾਹੋ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਿਤਾਮਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਓ, ਪਰ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਸ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਾਂਗਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਮੁਨਯੋ ਰਾਜਨ੍ਨृਚੀਕਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਦਾ । ਨਾਰਦੇਨੈਵ ਸਹਿਤਾਃ ਸਮਾਗਮ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਰੀਚੀਕ ਆਦਿ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਨਾਰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਰਣਾਤ੍ਤਾਤ ਮਾਨਯਸ੍ਵ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਇਤ੍ਯਵੋਚਮਹਂ ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਵ੍ਯਪੇਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਪੁੱਤਰ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰ,' ਇਹ ਮੈਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਫਰਜ਼ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਆਖਿਆ।
ਮਮ ਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਲੋਕੇ ਨਾਹਂ ਯੁਦ੍ਧਾਤ੍ਕਦਾਚਨ। ਵਿਮੁਖੋ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤੇਯਂ ਪृष੍ਠਤੋऽਭ੍ਯਾਹਤਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਮੇਰਾ ਇਹ ਵਚਨ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਪਿੱਠੋਂ ਤੀਰ ਲੱਗਣ।
ਨਾਹਂ ਲੋਭਾਨ੍ਨ ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਾਨ੍ਨ ਭਯਾਨ੍ਨਾਰ੍ਥਕਾਰਣਾਤ੍। ਤ੍ਯਜੇਯਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਧਰ੍ਮਮਿਤਿ ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ ਮਤਿਃ
ਨਾ ਤਾਂ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਲਾਭ ਲਈ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਸਦੀਵੀ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਰਦਪ੍ਰਮੁਖਾ ਨृਪ। ਭਾਗੀਰਥੀ ਚ ਮੇ ਮਾਤਾ ਰਣਮਧ੍ਯਂ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ, ਨਾਰਦ ਦੇ ਆਗੂਪਨ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਭਾਗੀਰਥੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਗਏ।
ਤਥੈਵਾਤ੍ਤਸ਼ਰੋ ਧਨ੍ਵੀ ਤਥੈਵ ਦृਢਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਸ੍ਥਿਤੋऽਹਮਾਹਵੇ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਾਮਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਮੈਂ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ; ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਸਮੇਤ੍ਯ ਸਹਿਤਾ ਭੂਯਃ ਸਮਰੇ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨਮ੍ । ਨਾਵਨੀਤਂ ਹਿ ਹृਦਯਂ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਾਮ੍ਯ ਭਾਰ੍ਗਵ
ਉਹ ਸਭ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕਰਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਰਗੂ ਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਕਦੇ ਕਠੋਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਭਾਰਗਵ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ।'
ਰਾਮ ਰਾਮ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਯੁਦ੍ਧਾਦਸ੍ਮਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਅਵਧ੍ਯੋ ਵੈ ਤ੍ਵਯਾ ਭੀष੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਗਵ
ਰਾਮ, ਰਾਮ, ਇਸ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਭਾਰਗਵ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਤਿਰੁਦ੍ਧ੍ਯ ਰਣਾਜਿਰਮ੍ । ਨ੍ਯਾਸਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਿਤਰੋ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਦਾ ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਲਿਆ ਤੇ ਭਰਗੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤੋऽਹਂ ਪੁਨਰੇਵਾਥ ਤਾਨष੍ਟੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ । ਅਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ਵੈ ਗ੍ਰਹਾਨष੍ਟਾਵਿਵੋਦਿਤਾਨ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਫੇਰ ਉਹ ਅੱਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਠ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੇ ਮਾਂ ਸਪ੍ਰਣਯਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ਸਮਰੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰੈਹਿ ਰਾਮਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਗੁਰੁਂ ਲੋਕਹਿਤਂ ਕੁਰੁ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਰਾਮ ਕੋਲ ਜਾ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰ, ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰ।'
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤਂ ਰਾਮਂ ਸੁਹृਦ੍ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਤੇਨ ਵੈ। ਲੋਕਾਨਾਂ ਚ ਹਿਤਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਹਮਪ੍ਯਾਦਦੇ ਵਚਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ।
ਤਤੋऽਹਂ ਰਾਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਵਨ੍ਦੇ ਭृਸ਼ਵਿਕ੍ਸ਼ਤਃ। ਰਾਮਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯੁਤ੍ਸ੍ਮਯਨ੍ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਮਾਮੁਵਾਚ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਰਾਮ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਰਾਮ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤਪਸਵੀ ਸੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ।
ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ ਪृਥਿਵੀਚਰਃ । ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਭੀष੍ਮ ਯੁਦ੍ਧੇऽਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੋषਿਤੋऽਹਂ ਭृਸ਼ਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਭੀਸ਼ਮ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਵੀ ਯੋਧਾ ਨਹੀਂ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।
ਮਮ ਚੈਵ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਮਾਹੂਯ ਭਾਰ੍ਗਵਃ। ਉਕ੍ਤਵਾਨ੍ਦੀਨਯਾ ਵਾਚਾ ਮਧ੍ਯੇ ਤੇषਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮੇਤਲ੍ਲੋਕਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਭਾਮਿਨਿ । ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਯਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕृਤਂ ਵੈ ਪੌਰੁषਂ ਪਰਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਰਿਆਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਸੋਹਣੀਏ, ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ ਹੈ ਤੇ ਵਧੀਆ ਬਹਾਦਰੀ ਦਿਖਾਈ ਹੈ।
ਨ ਚੈਵਮਪਿ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਮ੍ । ਵਿਸ਼ੇषਯਿਤੁਮਤ੍ਯਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦਿਖਾ ਕੇ ਵੀ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਏषਾ ਮੇ ਪਰਮਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰੇਤਨ੍ਮੇ ਪਰਮਂ ਬਲਮ੍ । ਯਥੇष੍ਟਂ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕਿਮਨ੍ਯਦ੍ਵਾ ਕਰੋਮਿ ਤੇ
ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬਲ ਸੀ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੀ ਜਾ, ਭਲੀਏ—ਮੈਂ ਹੋਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਭੀष੍ਮਮੇਵ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਨ ਤੇऽਨ੍ਯਾ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਗਤਿਃ । ਨਿਰ੍ਜਿਤੋ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿ ਭੀष੍ਮੇਣ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਮੁਞ੍ਚਤਾ
ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਹੀ ਜਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲੋਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਰਤੀਆਂ, ਹਾਰ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਤੂष੍ਮੀਮਾਸੀਤ੍ਤਤਃ ਕਨਕ੍ਯਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਭਰੀ ਤੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਕੁੜੀ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਭਗਵਨ੍ਨੇਵਮੇਵੈਤਦ੍ਯਥਾऽऽਹ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਅਜੇਯੋ ਯੁਧਿ ਭੀष੍ਮੋऽਯਮਪਿ ਦੇਵੈਰੁਦਾਰਧੀਃ
ਭਗਵਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਓਹੀ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ। ਭੀਸ਼ਮ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਅਜੇਤ ਹੈ।
ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਯਥੋਤ੍ਸਾਹਂ ਮਮ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਅਨਿਵਾਰ੍ਯਂ ਰਣੇ ਵੀਰ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸੀ, ਜੋ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਸਭ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਬਹਾਦਰੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਰੋਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਹੀਂ।
ਨੇ ਚੈਵ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਿਸ਼ੇषਯਿਤੁਮਨ੍ਤਤਃ । ਨ ਚਾਹਮੇਨਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪੁਨਰ੍ਭੀष੍ਮਂ ਕਥਂਚਨ
ਉਹ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਹੁਣ ਕਦੇ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤੁ ਤਤ੍ਰਾਹਂ ਯਤ੍ਰ ਭੀष੍ਮਂ ਤਪੋਧਨ । ਸਮਰੇ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਭृਗੂਦ੍ਵਹ
ਪਰ ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਜਿੱਥੇ ਭੀਸ਼ਮ ਹੈ; ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਢਾਹਾਂਗੀ, ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਕਨ੍ਯਾ ਰੋषਵ੍ਯਾਕੁਲਲੋਚਨਾ । ਤਾਪਸ੍ਯੇ ਧृਤਸਂਕਲ੍ਪਾ ਸਾ ਮੇ ਚਿਨ੍ਤਯਤੀ ਵਧਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਉੱਥੋਂ ਚਲੀ ਗਈ; ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਡਿੱਠੀ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ।