ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਨਭੋ ਰਾਜਨ੍ਧੂਮਾਯਨ੍ਤੇ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼। ਨ ਸ੍ਥਾਤੁਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਸ਼ੇਕੁਰਾਕਾਸ਼ਗਾਸ੍ਤਦਾ
ਅਸਮਾਨ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ; ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਉਥੇ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤੇ ਲੋਕੇ ਸਦੇਵਾਸੁਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ । ਇਦਮਨ੍ਤਰਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਮੋਕ੍ਤੁਕਾਮੋऽਸ੍ਮਿ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਜਦ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਸਮੇਤ, ਡਰ ਨਾਲ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੈਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਸ੍ਵਾਪਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਵਚਨਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਾਮ੍ । ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਚ ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੇ ਮਨਸਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾਤ੍ਤਦਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁੱਤ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਨਾਲ, ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਹਲਹਲਾਸ਼ਬ੍ਦੋ ਦਿਵਿ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਨਭੂਤ੍। ਪ੍ਰਸ੍ਵਾਪਂ ਭੀष੍ਮ ਮਾ ਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਰਿਤਿ ਕੌਰਵਨਨ੍ਦਨ
ਫਿਰ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ: 'ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸੁੱਤ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਿਆ!'
ਅਯੁਞ੍ਜਮੇਵ ਚੈਵਾਹਂ ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨੇ । ਪ੍ਰਸ੍ਵਾਪਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਜਾਨਂ ਨਾਰਦੋ ਵਾਕਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਣ ਲੱਗਾ ਸੀ ਤੇ ਨੀਂਦ ਪੈਣ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਉਚਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਏਤੇ ਵਿਯਤਿ ਕਰਵ੍ਯ ਦਿਵਿ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਤੇ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਵਾਰਯਨ੍ਤ੍ਯਦ੍ਯ ਪ੍ਰਸ੍ਵਾਪਂ ਮਾ ਪ੍ਰਯੋਜਯ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ; ਉਹ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕ ਰਹੇ ਹਨ—ਨੀਂਦ ਪੈਣ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਨਾ ਵਰਤ।
ਰਾਮਸ੍ਤਪਸ੍ਵੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਗੁਰੁਸ਼੍ਚ ਤੇ। ਤਸ੍ਯਵਮਾਨਂ ਕੌਰਵ੍ਯ ਮਾਸ੍ਮ ਕਾਰ੍षੀਃ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਰਾਮ ਤਪਸੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਤੇਰਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ; ਕੌਰਵ, ਉਸ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਕਰੀਂ।
ਤਤੋऽਪਸ਼੍ਯਂ ਦਿਵਿष੍ਠਾਨ੍ਵੈ ਤਾਨष੍ਟੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ । ਤੇ ਮਾਂ ਸ੍ਮਯਨ੍ਤੋ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਨਕੈਰਿਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅੱਠ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਰਾਜਾ, ਉਹ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਯਥਾऽऽਹ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨਾਰਦਸ੍ਤਤ੍ਤਥਾ ਕੁਰੁ । ਏਤਦ੍ਧਿ ਪਰਮਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਲੋਕਾਨਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਜੋ ਆਖਿਆ, ਉਹੀ ਕਰ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਸਂਹृਤ੍ਯ ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵਾਪਨਂ ਮਹਤ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦੀਪਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਧਿ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਨੀਂਦ ਪੈਣ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਹृषਿਤੋ ਰਾਜਸਿਂਹ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਿਤਂ ਵੈ। ਜਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਭੀष੍ਮੇਣ ਸੁਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧਿ- ਰਿਤ੍ਯੇਵ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਹਸਾ ਵ੍ਯਮੁਞ੍ਚਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਰਾਮ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਅਸਤਰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੇਖਿਆ; ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਭੀਸ਼ਮ ਤੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਮਝ ਬਹੁਤ ਥੋੜੀ ਹੈ।'
ਤਤੋऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪਿਤਰਂ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਃ ਪਿਤੁਸ੍ਤਥਾ ਪਿਤਰਂ ਚਾਸ੍ਯ ਮਾਨ੍ਯਮ੍। ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਚੈਨਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਤਸ੍ਥੁ- ਰੂਚੁਸ਼੍ਚੈਨਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵਂ ਤਦਨੀਮ੍
ਫਿਰ ਜਾਮਦਗਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਉਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਮਾ ਸ੍ਮੈਵਂ ਸਾਹਸਂ ਤਾਤ ਪੁਨਃ ਕਾਰ੍षੀਃ ਕਥਞ੍ਚਨ । ਭੀष੍ਮੇਣ ਸਂਯੁਗਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇਣ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਪਿਆਰੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਮੁੜ ਐਸਾ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੀਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨਾਲ, ਜੋ ਇੱਕ ਸ਼ਤਰੀਆ ਹੈ, ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਤੁ ਧਰ੍ਮੋऽਯਂ ਯਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨ । ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯੋ ਵ੍ਰਤਚਰ੍ਯਾऽਥ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਪਰਂ ਧਨਮ੍
ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਤਰੀਆ ਦਾ ਧਰਮ ਯੁੱਧ ਕਰਨਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਪਾਠ-ਪੜ੍ਹਾਈ ਤੇ ਵ੍ਰਤ ਨਿਭਾਉਣਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਨਿਮਿਤ੍ਤੇ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਦਸ੍ਮਾਭਿਃ ਪ੍ਰਾਗੁਦਾਹृਤਮ੍ । ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਧਾਰਣਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਤਚ੍ਚਾਕਾਰ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਣਾ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਕੰਮ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਇਹ ਗਲਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਤ੍ਸ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਮੇਤਾਵਦ੍ਭੀष੍ਮੇਣ ਸਹ ਸਂਯੁਗੇ । ਵਿਮਰ੍ਦਸ੍ਤੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਵ੍ਯਪਯਾਹਿ ਰਣਾਦਿਤਃ
ਪੁੱਤਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਕਾਫੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ, ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ।
ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਮੇਤਦ੍ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤਵ ਕਾਰ੍ਮੁਕਧਾਰਣਮ੍ । ਵਿਸਰ੍ਜਯੈਤਦ੍ਦੁਰ੍ਧਰ੍ष ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਯਸ੍ਵ ਭਾਰ੍ਗਵ
ਇਹ ਕਾਫੀ ਹੈ, ਭਾਗਵਾਨ, ਤੇਰੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਣ ਦਾ; ਇਹ ਜਿੱਤਣ ਯੋਗ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਦੇ, ਭਾਰਗਵ, ਤੇ ਤਪ ਕਰ।
ਏष ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਦੇਵੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨਿਵਾਰਿਤਃ। ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਰਣਾਦਸ੍ਮਾਦਿਤਿ ਚੈਵ ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਃ
ਇਹ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ।
ਰਾਮੇਣ ਸਹ ਮਾਯੋਤ੍ਸੀਰ੍ਗੁਰੁਣੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਨ ਹਿ ਰਾਮੋ ਰਣੇ ਜੇਤੁਂ ਤ੍ਵਯਾ ਨ੍ਯਾਯ੍ਯਃ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ
ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਰਾਮ ਨਾਲ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਟਕਰਾਉਣਾ ਨਾ ਕਰ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ; ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਮਾਨਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਗਾਙ੍ਗੇਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਰਣਾਜਿਰੇ। ਵਯਂ ਤੁ ਗੁਰਵਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਾਰਯਾਮਹੇ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਯੁੱਧ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹਾਂ।
ਭੀष੍ਮੋ ਵਸੂਨਾਮਨ੍ਯਤਮੋ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਜੀਵਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ । ਗਾਙ੍ਗੇਯਃ ਸ਼ਨ੍ਤਨੋਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਸੁਰੇष ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਵਸੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ—ਸੌਭਾਗ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜੀਵਦਾ ਹੈਂ, ਪਿਆਰੇ; ਗੰਗਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਵਸੂ ਹੈ।
ਕਥਂ ਸ਼ਕ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਜੇਤੁਂ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵੇਹ ਭਾਰ੍ਗਵ । ਅਰ੍ਜੁਨਃ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪੁਰਨ੍ਦਰਸੁਤੋ ਬਲੀ
ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਹਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ? ਇੱਥੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ, ਭਾਰਗਵ; ਅਰਜੁਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਪੁਰੰਦਰ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਪੁੱਤਰ ਹੈ।
ਨਰਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ਵੀਰਃ ਪੂਰ੍ਵਦੇਵਃ ਸਨਾਤਨਃ। ਸਵ੍ਯਸਾਚੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਭੀष੍ਮਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਯਥਾਕਾਲਂ ਵਿਹਿਤੋ ਵੈ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ
ਉਹ ਮਰਦ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵੀਰ ਹੈ, ਪੁਰਾਣਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵਿਆਸਾਚੀ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਆਪ ਹੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਮੌਤ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਪਿਤृਭਿਃ ਪਿਤॄਨ੍ਰਾਮੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍। ਨਾਹਂ ਯੁਧਿ ਨਿਵਰ੍ਤੇਯਮਿਤਿ ਮੇ ਵ੍ਰਤਮਾਹਿਤਮ੍। ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤਪੂਰ੍ਵਸ਼੍ਚ ਕਦਾਚਿਦ੍ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਜਦ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਾਂਗਾ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਿਆ।'
ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯਤਾਮਾਪਗੇਯਃ ਕਾਮਂ ਯੁਦ੍ਧਾਤ੍ਪਿਤਾਮਹਾਃ। ਨ ਤ੍ਵਹਂ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਿष੍ਯੇ ਯੁਦ੍ਧਾਦਸ੍ਮਾਤ੍ਕਥਂਚਨ
ਜੋ ਚਾਹੋ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਿਤਾਮਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਓ, ਪਰ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਸ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਾਂਗਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਮੁਨਯੋ ਰਾਜਨ੍ਨृਚੀਕਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਦਾ । ਨਾਰਦੇਨੈਵ ਸਹਿਤਾਃ ਸਮਾਗਮ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਰੀਚੀਕ ਆਦਿ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਨਾਰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਰਣਾਤ੍ਤਾਤ ਮਾਨਯਸ੍ਵ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਇਤ੍ਯਵੋਚਮਹਂ ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਵ੍ਯਪੇਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਪੁੱਤਰ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰ,' ਇਹ ਮੈਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਫਰਜ਼ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਆਖਿਆ।
ਮਮ ਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਲੋਕੇ ਨਾਹਂ ਯੁਦ੍ਧਾਤ੍ਕਦਾਚਨ। ਵਿਮੁਖੋ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤੇਯਂ ਪृष੍ਠਤੋऽਭ੍ਯਾਹਤਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਮੇਰਾ ਇਹ ਵਚਨ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਪਿੱਠੋਂ ਤੀਰ ਲੱਗਣ।
ਨਾਹਂ ਲੋਭਾਨ੍ਨ ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਾਨ੍ਨ ਭਯਾਨ੍ਨਾਰ੍ਥਕਾਰਣਾਤ੍। ਤ੍ਯਜੇਯਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਧਰ੍ਮਮਿਤਿ ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ ਮਤਿਃ
ਨਾ ਤਾਂ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਲਾਭ ਲਈ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਸਦੀਵੀ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਰਦਪ੍ਰਮੁਖਾ ਨृਪ। ਭਾਗੀਰਥੀ ਚ ਮੇ ਮਾਤਾ ਰਣਮਧ੍ਯਂ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ, ਨਾਰਦ ਦੇ ਆਗੂਪਨ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਭਾਗੀਰਥੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਗਏ।