ਤਤੋ ਰਾਤ੍ਰੌ ਵ੍ਯਤੀਤਾਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧੋऽਸ੍ਮਿ ਭਾਰਤ । ਤਤਃ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਵੈ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮਵਾਪਂ ਹਰ੍षਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਤ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਜਾਗਿਆ, ਭਾਰਤ। ਸੁਪਨੇ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਤਤਃ ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਮ ਤਸ੍ਯ ਚ ਭਾਰਤ । ਤੁਮੁਲਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਭਾਰਤ, ਮੇਰੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਹੋਈ—ਬੜੀ ਹਲਚਲ ਵਾਲੀ, ਅਜੀਬ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ।
ਤਤੋ ਬਾਣਮਯਂ ਵਰ੍षਂ ਵਵਰ੍ष ਮਯਿ ਭਾਰ੍ਗਵਃ। ਨ੍ਯਵਾਰਯਮਹਂ ਤਚ੍ਚ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਮੈਂ, ਭਾਰਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਪਰਮਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪੁਨਰੇਵ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਹ੍ਯਸ੍ਤਨੇਨ ਚ ਕੋਪੇਨ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵੈ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਨ੍ਮਯਿ
ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਂ ਤਪਸਵੀ ਨੇ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਂ ਯਮਦਣ੍ਡਸਮਪ੍ਰਭਾਮ੍ । ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਮਗ੍ਨਿਵਤ੍ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਲੇਲਿਹਾਨਾਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵੱਜਰ ਵਾਂਗ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀ, ਯਮ ਦੇ ਦੰਡ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦੀ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਚਟਦੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤੋ ਭਰਤਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਧਿष੍ਣ੍ਯਮਾਕਾਸ਼ਗਂ ਯਥਾ। ਸਾ ਮਮਾਭ੍ਯਵਧੀਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਜਤ੍ਰੁਦੇਸ਼ੇ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ
ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਫਿਰ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਉਂਦੇ ਧਮਾਕੇ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਜਤ੍ਰੂ ਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਜੀ।
ਅਥਾਸ੍ਰਮਸ੍ਰਵਦ੍ਧੋਰਂ ਗਿਰੇਰ੍ਗੈਰਿਕਧਾਤੁਵਾਤ੍ । ਰਾਮੇਣ ਸੁਮਹਾਬਾਹੋ ਕ੍ਸ਼ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਤਜੇਕ੍ਸ਼ਣ
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਦੇ ਘਾਵ ਤੋਂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਲਾਲ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਤੋऽਹਂ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਾਯ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮृਤ੍ਯੁਸਂਕਾਸ਼ਂ ਬਾਣਂ ਸਰ੍ਪਵਿषੋਪਮਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ, ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਸੱਪ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ ਮੌਤ ਦਾ ਤੀਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਸ ਤੇਨਾਭਿਹਤੋ ਵੀਰੋ ਲਲਾਟੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ । ਅਸ਼ੋਭਤ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਸ਼੍ਰृਙ੍ਗ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਸ ਸਂਰਬ੍ਧਃ ਸਮਾਵृਤ੍ਯ ਸ਼ਰਂ ਕਾਲਾਨ੍ਤਕੋਪਮਮ੍ । ਸਂਦਧੇ ਬਲਵਤ੍ਕृष੍ਯ ਘੋਰਂ ਸ਼ਤ੍ਰਨਿਬਰ੍ਹਣਮ੍
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਤੀਰ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਧਨੁ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਸ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਪਾਪਤੋਗ੍ਰਃ ਸ਼ਰੋ ਵ੍ਯਾਲ ਇਵ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ । ਮਹੀਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚਾਹਮਗਮਂ ਰੁਧਿਰਾਵਿਲਃ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ, ਸੱਪ ਦੀ ਫੁਫਕਾਰ ਵਾਂਗ, ਮੇਰੇ ਛਾਤੀ 'ਚ ਲੱਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਤਪਤ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੁ ਪੁਨਃ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਜਾਮਦਘ੍ਨ੍ਯਾਯ ਧੀਮਤੇ । ਪ੍ਰਾਹਿਣ੍ਵਂ ਵਿਮਲਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਮਸ਼ਨੀਮਿਵ
ਜਦ ਮੈਂ ਮੁੜ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟਿਆ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਪਪਾਤ ਭੁਜਾਨ੍ਤਰੇ । ਵਿਹ੍ਵਲਸ਼੍ਚਾਭਵਦ੍ਰਾਜਨ੍ਵੇਪਥੁਸ਼੍ਚੈਨਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗਿਆ; ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤ ਏਨਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸਖਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਅਕृਤਵ੍ਰਣਃ ਸ਼ੁਭੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰਾਸ਼੍ਵਾਸਯਦਨੇਕਧਾ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਦੋਸਤ, ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਘਾਊਂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸੁਭਾਅ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਰਾਮਃ ਕ੍ਰੋਧਾਮਰ੍षਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਪ੍ਰਾਦੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਤਦਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਵ੍ਰਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੀਰਜ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਵਚਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਘਾਤਾਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮੇਵਾਸ੍ਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਮਯਾ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਂ ਜਜ੍ਵਾਲ ਯੁਗਾਨ੍ਤਮਿਵ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਿਆ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ।
ਤਯੋਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋਰਾਸੀਦਨ੍ਤਰਾ ਵੈ ਸਮਾਗਮਃ । ਅਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯੈਵ ਰਾਮਂ ਚ ਮਾਂ ਚ ਭਾਰਤਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਦੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਿਚਕਾਰ ਹੀ ਟਕਰ ਹੋਈ, ਪਰ ਨਾ ਉਹ ਰਾਮ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਨਾ ਮੇਰੇ ਤੱਕ।
ਤਤੋ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਪ੍ਰਾਦੁਰਭੂਤ੍ਤੇਜ ਏਵ ਹਿ ਕੇਵਲਮ੍ । ਭੂਤਾਨਿ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਜਗ੍ਮੁਰਾਰ੍ਤਿਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਫਿਰ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਸਿਰਫ਼ ਚਮਕ ਹੀ ਨਜ਼ਰ ਆਈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਤੇ ਪੀੜਾ ਵਿਚ ਆ ਗਏ।
ऋषਯਸ਼੍ਚ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਦੇਵਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਭਾਰਤ। ਸਂਤਾਪਂ ਪਰਮਂ ਜਗ੍ਮੁਰਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜੋਭਿਪੀਡਿਤਾਃ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਹੋਈ।
ਤਤਸ਼੍ਚਚਾਲ ਪृਥਿਵੀ ਸਪਰ੍ਵਤਵਨਦ੍ਰੁਮਾ। ਸਂਤਪ੍ਤਾਨਿ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਵਿषਾਦਂਕ ਜਗ੍ਮੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਸਮੇਤ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ; ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਤਪਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ।
ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਨਭੋ ਰਾਜਨ੍ਧੂਮਾਯਨ੍ਤੇ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼। ਨ ਸ੍ਥਾਤੁਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਸ਼ੇਕੁਰਾਕਾਸ਼ਗਾਸ੍ਤਦਾ
ਅਸਮਾਨ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ; ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਉਥੇ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤੇ ਲੋਕੇ ਸਦੇਵਾਸੁਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ । ਇਦਮਨ੍ਤਰਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਮੋਕ੍ਤੁਕਾਮੋऽਸ੍ਮਿ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਜਦ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਸਮੇਤ, ਡਰ ਨਾਲ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੈਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਸ੍ਵਾਪਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਵਚਨਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਾਮ੍ । ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਚ ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੇ ਮਨਸਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾਤ੍ਤਦਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁੱਤ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਨਾਲ, ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਹਲਹਲਾਸ਼ਬ੍ਦੋ ਦਿਵਿ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਨਭੂਤ੍। ਪ੍ਰਸ੍ਵਾਪਂ ਭੀष੍ਮ ਮਾ ਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਰਿਤਿ ਕੌਰਵਨਨ੍ਦਨ
ਫਿਰ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ: 'ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸੁੱਤ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਿਆ!'
ਅਯੁਞ੍ਜਮੇਵ ਚੈਵਾਹਂ ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨੇ । ਪ੍ਰਸ੍ਵਾਪਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਜਾਨਂ ਨਾਰਦੋ ਵਾਕਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਣ ਲੱਗਾ ਸੀ ਤੇ ਨੀਂਦ ਪੈਣ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਉਚਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਏਤੇ ਵਿਯਤਿ ਕਰਵ੍ਯ ਦਿਵਿ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਤੇ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਵਾਰਯਨ੍ਤ੍ਯਦ੍ਯ ਪ੍ਰਸ੍ਵਾਪਂ ਮਾ ਪ੍ਰਯੋਜਯ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ; ਉਹ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕ ਰਹੇ ਹਨ—ਨੀਂਦ ਪੈਣ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਨਾ ਵਰਤ।
ਰਾਮਸ੍ਤਪਸ੍ਵੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਗੁਰੁਸ਼੍ਚ ਤੇ। ਤਸ੍ਯਵਮਾਨਂ ਕੌਰਵ੍ਯ ਮਾਸ੍ਮ ਕਾਰ੍षੀਃ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਰਾਮ ਤਪਸੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਤੇਰਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ; ਕੌਰਵ, ਉਸ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਕਰੀਂ।
ਤਤੋऽਪਸ਼੍ਯਂ ਦਿਵਿष੍ਠਾਨ੍ਵੈ ਤਾਨष੍ਟੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ । ਤੇ ਮਾਂ ਸ੍ਮਯਨ੍ਤੋ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਨਕੈਰਿਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅੱਠ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਰਾਜਾ, ਉਹ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਯਥਾऽऽਹ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨਾਰਦਸ੍ਤਤ੍ਤਥਾ ਕੁਰੁ । ਏਤਦ੍ਧਿ ਪਰਮਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਲੋਕਾਨਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਜੋ ਆਖਿਆ, ਉਹੀ ਕਰ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਸਂਹृਤ੍ਯ ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵਾਪਨਂ ਮਹਤ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦੀਪਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਧਿ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਨੀਂਦ ਪੈਣ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।