ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਰਾਮੋ ਰਣੇ ਜੇਤਾ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਃ ਕਥਂਚਨ । ਤ੍ਵਮੇਵ ਸਮਰੇ ਰਾਮਂ ਵਿਜੇਤਾ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜਾਮਦਗਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਹੀ ਜਿੱਤੇਂਗਾ।
ਇਦਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸੁਦਯਿਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਜ੍ਞਾਸ੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍ । ਵਿਦਿਤਂ ਹਿ ਤਵਾਪ੍ਯੇਤਤ੍ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਹਧਾਰਣੇ
ਇਹ ਪਿਆਰਾ ਅਸਤਰ ਤੂੰ ਪਛਾਣ ਲਵੇਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ।
ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕृਤਂ ਪ੍ਰਸ੍ਵਾਪਂ ਨਾਮ ਭਾਰਤ । ਨ ਹੀਦਂ ਵੇਦ ਰਾਮੋऽਪਿ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵਾ ਪੁਮਾਨ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਦਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ 'ਸੁੱਤੀ' ਨਾਮਕ ਅਸਤਰ ਹੈ, ਭਾਰਤ। ਇਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ।
ਤਤ੍ਸ੍ਮਰਸ੍ਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਭृਸ਼ਂ ਸਂਯੋਜਯਸ੍ਵ ਚ। ਉਪਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਤਵਾਨਘ
ਇਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਮਹਾਬਲੀ, ਤੇ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਵਰਤ। ਰਾਜੇ, ਇਹ ਅਸਤਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਯੇਨ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਿष੍ਯਸਿ ਕੌਰਵ । ਨ ਚ ਰਾਮਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਨ੍ਤਾ ਤੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਰਾਧਿਪ
ਇਸ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਕੌਰਵ, ਤੂੰ ਸਭ ਮਹਾਂਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ। ਪਰ ਰਾਜੇ, ਰਾਮ ਇਸ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਏਨਸਾ ਨ ਤੁ ਸਂਯੋਗਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਜਾਤੁ ਮਾਨਦ । ਸ੍ਵਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੋऽਸੌ ਤ੍ਵਦ੍ਬਾਣਬਲਪੀਡਿਤਃ
ਇਸ ਨੂੰ ਵਰਤ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ। ਜਾਮਦਗਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਤ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਤੋ ਜਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਮੇਵੈਨਂ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਾਪਯਿष੍ਯਸਿ। ਅਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਦਯਿਤੇਨਾਜੌ ਭੀष੍ਮ ਸਂਬੋਧਨੇਨ ਵੈ
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਸ ਪਿਆਰੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਗਾਏਂਗਾ।
ਏਵਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਕੌਰਵ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਰਥਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਵਾ ਮृਤਂ ਵੇਤਿ ਤੁਲ੍ਯਂ ਮਨ੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਕੌਰਵ, ਸਵੇਰੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਇਹੀ ਕਰ। ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਿਆ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ।
ਨ ਚ ਰਾਮੇਣ ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਤਤਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਮਿਦਂ ਪ੍ਰਸ੍ਵਾਪਂ ਯੁਜ੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਰਾਜੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਇਹ 'ਸੁੱਤੀ' ਅਸਤਰ ਵਰਤ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਅष੍ਟੌ ਸਦृਸ਼ਰੂਪਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਭਾਸੁਰਮੂਰ੍ਤਯਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲੁਕ ਗਏ। ਉਹ ਅੱਠੇ, ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਰਾਤ੍ਰੌ ਵ੍ਯਤੀਤਾਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧੋऽਸ੍ਮਿ ਭਾਰਤ । ਤਤਃ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਵੈ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮਵਾਪਂ ਹਰ੍षਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਤ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਜਾਗਿਆ, ਭਾਰਤ। ਸੁਪਨੇ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਤਤਃ ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਮ ਤਸ੍ਯ ਚ ਭਾਰਤ । ਤੁਮੁਲਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਭਾਰਤ, ਮੇਰੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਹੋਈ—ਬੜੀ ਹਲਚਲ ਵਾਲੀ, ਅਜੀਬ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ।
ਤਤੋ ਬਾਣਮਯਂ ਵਰ੍षਂ ਵਵਰ੍ष ਮਯਿ ਭਾਰ੍ਗਵਃ। ਨ੍ਯਵਾਰਯਮਹਂ ਤਚ੍ਚ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਮੈਂ, ਭਾਰਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਪਰਮਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪੁਨਰੇਵ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਹ੍ਯਸ੍ਤਨੇਨ ਚ ਕੋਪੇਨ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵੈ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਨ੍ਮਯਿ
ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਂ ਤਪਸਵੀ ਨੇ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਂ ਯਮਦਣ੍ਡਸਮਪ੍ਰਭਾਮ੍ । ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਮਗ੍ਨਿਵਤ੍ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਲੇਲਿਹਾਨਾਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵੱਜਰ ਵਾਂਗ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀ, ਯਮ ਦੇ ਦੰਡ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦੀ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਚਟਦੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤੋ ਭਰਤਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਧਿष੍ਣ੍ਯਮਾਕਾਸ਼ਗਂ ਯਥਾ। ਸਾ ਮਮਾਭ੍ਯਵਧੀਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਜਤ੍ਰੁਦੇਸ਼ੇ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ
ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਫਿਰ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਉਂਦੇ ਧਮਾਕੇ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਜਤ੍ਰੂ ਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਜੀ।
ਅਥਾਸ੍ਰਮਸ੍ਰਵਦ੍ਧੋਰਂ ਗਿਰੇਰ੍ਗੈਰਿਕਧਾਤੁਵਾਤ੍ । ਰਾਮੇਣ ਸੁਮਹਾਬਾਹੋ ਕ੍ਸ਼ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਤਜੇਕ੍ਸ਼ਣ
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਦੇ ਘਾਵ ਤੋਂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਲਾਲ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਤੋऽਹਂ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਾਯ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮृਤ੍ਯੁਸਂਕਾਸ਼ਂ ਬਾਣਂ ਸਰ੍ਪਵਿषੋਪਮਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ, ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਸੱਪ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ ਮੌਤ ਦਾ ਤੀਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਸ ਤੇਨਾਭਿਹਤੋ ਵੀਰੋ ਲਲਾਟੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ । ਅਸ਼ੋਭਤ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਸ਼੍ਰृਙ੍ਗ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਸ ਸਂਰਬ੍ਧਃ ਸਮਾਵृਤ੍ਯ ਸ਼ਰਂ ਕਾਲਾਨ੍ਤਕੋਪਮਮ੍ । ਸਂਦਧੇ ਬਲਵਤ੍ਕृष੍ਯ ਘੋਰਂ ਸ਼ਤ੍ਰਨਿਬਰ੍ਹਣਮ੍
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਤੀਰ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਧਨੁ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਸ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਪਾਪਤੋਗ੍ਰਃ ਸ਼ਰੋ ਵ੍ਯਾਲ ਇਵ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ । ਮਹੀਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚਾਹਮਗਮਂ ਰੁਧਿਰਾਵਿਲਃ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ, ਸੱਪ ਦੀ ਫੁਫਕਾਰ ਵਾਂਗ, ਮੇਰੇ ਛਾਤੀ 'ਚ ਲੱਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਤਪਤ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੁ ਪੁਨਃ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਜਾਮਦਘ੍ਨ੍ਯਾਯ ਧੀਮਤੇ । ਪ੍ਰਾਹਿਣ੍ਵਂ ਵਿਮਲਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਮਸ਼ਨੀਮਿਵ
ਜਦ ਮੈਂ ਮੁੜ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟਿਆ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਪਪਾਤ ਭੁਜਾਨ੍ਤਰੇ । ਵਿਹ੍ਵਲਸ਼੍ਚਾਭਵਦ੍ਰਾਜਨ੍ਵੇਪਥੁਸ਼੍ਚੈਨਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗਿਆ; ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤ ਏਨਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸਖਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਅਕृਤਵ੍ਰਣਃ ਸ਼ੁਭੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰਾਸ਼੍ਵਾਸਯਦਨੇਕਧਾ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਦੋਸਤ, ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਘਾਊਂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸੁਭਾਅ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਰਾਮਃ ਕ੍ਰੋਧਾਮਰ੍षਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਪ੍ਰਾਦੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਤਦਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਵ੍ਰਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੀਰਜ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਵਚਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਘਾਤਾਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮੇਵਾਸ੍ਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਮਯਾ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਂ ਜਜ੍ਵਾਲ ਯੁਗਾਨ੍ਤਮਿਵ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਿਆ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ।
ਤਯੋਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋਰਾਸੀਦਨ੍ਤਰਾ ਵੈ ਸਮਾਗਮਃ । ਅਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯੈਵ ਰਾਮਂ ਚ ਮਾਂ ਚ ਭਾਰਤਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਦੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਿਚਕਾਰ ਹੀ ਟਕਰ ਹੋਈ, ਪਰ ਨਾ ਉਹ ਰਾਮ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਨਾ ਮੇਰੇ ਤੱਕ।
ਤਤੋ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਪ੍ਰਾਦੁਰਭੂਤ੍ਤੇਜ ਏਵ ਹਿ ਕੇਵਲਮ੍ । ਭੂਤਾਨਿ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਜਗ੍ਮੁਰਾਰ੍ਤਿਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਫਿਰ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਸਿਰਫ਼ ਚਮਕ ਹੀ ਨਜ਼ਰ ਆਈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਤੇ ਪੀੜਾ ਵਿਚ ਆ ਗਏ।
ऋषਯਸ਼੍ਚ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਦੇਵਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਭਾਰਤ। ਸਂਤਾਪਂ ਪਰਮਂ ਜਗ੍ਮੁਰਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜੋਭਿਪੀਡਿਤਾਃ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਹੋਈ।
ਤਤਸ਼੍ਚਚਾਲ ਪृਥਿਵੀ ਸਪਰ੍ਵਤਵਨਦ੍ਰੁਮਾ। ਸਂਤਪ੍ਤਾਨਿ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਵਿषਾਦਂਕ ਜਗ੍ਮੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਸਮੇਤ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ; ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਤਪਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ।