ਏਵਂ ਰਾਜਨ੍ਨਵਹਾਰੋ ਬਭੂਵ ਤਤਃ ਪੁਨਰ੍ਵਿਮਲੇऽਭੂਤ੍ਸੁਘੋਰਮ੍। ਕਲ੍ਯਂਕਲ੍ਯਂ ਵਿਂਸ਼ਤਿਂ ਵੈ ਦਿਨਾਨਿ ਤਥੈਵ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਦਿਨਾਨਿ ਤ੍ਰੀਣਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਲੜਾਈ ਰੋਕੀ ਗਈ; ਫਿਰ ਜਦ ਰਾਤ ਸਾਫ਼ ਹੋਈ, ਭੈੜੀ ਲੜਾਈ ਮੁੜ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਵੀਹ ਦਿਨ, ਤੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਤਿੰਨ ਦਿਨ, ਇਹ ਲੜਾਈ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ।
ਤਤੋऽਹਂ ਨਿਸ਼ਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਤਦਾ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਫਿਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਪੂਰਵਜਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨਕ੍ਤਂਚਰਾਣਾਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਰਾਜਨ੍ਯਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਸ਼ਯਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਹਿਤੇ ਮਨਸਾ ਸਮਚਿਨ੍ਤਯਮ੍
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਆਪਣੇ ਵਿਛੋਣੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ, ਭੂਤਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੇਨ ਮੇ ਯੁਦ੍ਧਮਿਦਂ ਪਰਮਦਾਰੁਣਮ੍ । ਅਹਾਨਿ ਚ ਬਹੂਨ੍ਯਦ੍ਯ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸੁਮਹਾਤ੍ਯਯਮ੍
ਜਾਮਦਗਨਿ ਦੇ ਪੁੱਤ ਰਾਮ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਲੜਾਈ ਬਹੁਤ ਭੈੜੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਈ ਦਿਨ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ।
ਨ ਚ ਰਾਮਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ । ਵਿਜੇਤੁਂ ਸਮਰੇ ਵਿਪ੍ਰਂ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਮੈਂ ਮਹਾਂਵੀਰ ਰਾਮ, ਮਹਾਂਬਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਾਮਦਗਨਿ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਮਯਾ ਜੇਤੁਂ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਦੈਵਤਾਨਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਨਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੁ ਨਿਸ਼ਾਂ ਮਮ
ਜੇ ਮੈਂ ਜਾਮਦਗਨਿ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਸੰਕੇਤ ਦਿਖਾਉਣ।
ਤਤੋ ਨਿਸ਼ਿ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਃ ਸ਼ਰਵਿਕ੍ਸ਼ਤਃ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨੇਹ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇਨ ਪ੍ਰਭਾਤਸਮਯੇ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੌ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਲਿਆ ਪਿਆ ਰਿਹਾ।
ਤਤੋऽਹਂ ਵਿਪ੍ਰਮੁਖ੍ਯੈਸ੍ਤੈਰ੍ਯੈਰਸ੍ਮਿ ਪਤਿਤੋ ਰਥਾਤ੍। ਉਤ੍ਥਾਪਿਤੋ ਧृਤਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾ ਭੈਰਿਤਿ ਚ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੈਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚੁੱਕ ਲਏ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਤੇ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤਾ, 'ਡਰ ਨਾ'।
ਤ ਏਵ ਮਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮੇਤ੍ਯ ਵੈ । ਪਰਿਵਾਰ੍ਯਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ
ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹੀ ਜੀਵ ਮੇਰੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਮੈਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ। ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਸੁਣ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਮਾ ਭੈਰ੍ਗਾਙ੍ਗੇਯ ਨ ਭਯਂ ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਨ। ਰਕ੍ਸ਼ਾਮਹੇ ਤ੍ਵਾਂ ਕੌਰਵ੍ਯ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਂ ਹਿ ਨੋ ਭਵਾਨ੍
ਉਠੋ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਡਰੋ ਨਾ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗੇ, ਕੌਰਵ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਆਪਣਾ ਹੀ ਸਰੀਰ ਹੈ।
ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਰਾਮੋ ਰਣੇ ਜੇਤਾ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਃ ਕਥਂਚਨ । ਤ੍ਵਮੇਵ ਸਮਰੇ ਰਾਮਂ ਵਿਜੇਤਾ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜਾਮਦਗਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਹੀ ਜਿੱਤੇਂਗਾ।
ਇਦਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸੁਦਯਿਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਜ੍ਞਾਸ੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍ । ਵਿਦਿਤਂ ਹਿ ਤਵਾਪ੍ਯੇਤਤ੍ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਹਧਾਰਣੇ
ਇਹ ਪਿਆਰਾ ਅਸਤਰ ਤੂੰ ਪਛਾਣ ਲਵੇਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ।
ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕृਤਂ ਪ੍ਰਸ੍ਵਾਪਂ ਨਾਮ ਭਾਰਤ । ਨ ਹੀਦਂ ਵੇਦ ਰਾਮੋऽਪਿ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵਾ ਪੁਮਾਨ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਦਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ 'ਸੁੱਤੀ' ਨਾਮਕ ਅਸਤਰ ਹੈ, ਭਾਰਤ। ਇਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ।
ਤਤ੍ਸ੍ਮਰਸ੍ਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਭृਸ਼ਂ ਸਂਯੋਜਯਸ੍ਵ ਚ। ਉਪਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਤਵਾਨਘ
ਇਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਮਹਾਬਲੀ, ਤੇ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਵਰਤ। ਰਾਜੇ, ਇਹ ਅਸਤਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਯੇਨ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਿष੍ਯਸਿ ਕੌਰਵ । ਨ ਚ ਰਾਮਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਨ੍ਤਾ ਤੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਰਾਧਿਪ
ਇਸ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਕੌਰਵ, ਤੂੰ ਸਭ ਮਹਾਂਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ। ਪਰ ਰਾਜੇ, ਰਾਮ ਇਸ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਏਨਸਾ ਨ ਤੁ ਸਂਯੋਗਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਜਾਤੁ ਮਾਨਦ । ਸ੍ਵਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੋऽਸੌ ਤ੍ਵਦ੍ਬਾਣਬਲਪੀਡਿਤਃ
ਇਸ ਨੂੰ ਵਰਤ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ। ਜਾਮਦਗਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਤ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਤੋ ਜਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਮੇਵੈਨਂ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਾਪਯਿष੍ਯਸਿ। ਅਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਦਯਿਤੇਨਾਜੌ ਭੀष੍ਮ ਸਂਬੋਧਨੇਨ ਵੈ
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਸ ਪਿਆਰੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਗਾਏਂਗਾ।
ਏਵਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਕੌਰਵ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਰਥਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਵਾ ਮृਤਂ ਵੇਤਿ ਤੁਲ੍ਯਂ ਮਨ੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਕੌਰਵ, ਸਵੇਰੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਇਹੀ ਕਰ। ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਿਆ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ।
ਨ ਚ ਰਾਮੇਣ ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਤਤਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਮਿਦਂ ਪ੍ਰਸ੍ਵਾਪਂ ਯੁਜ੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਰਾਜੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਇਹ 'ਸੁੱਤੀ' ਅਸਤਰ ਵਰਤ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਅष੍ਟੌ ਸਦृਸ਼ਰੂਪਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਭਾਸੁਰਮੂਰ੍ਤਯਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲੁਕ ਗਏ। ਉਹ ਅੱਠੇ, ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਰਾਤ੍ਰੌ ਵ੍ਯਤੀਤਾਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧੋऽਸ੍ਮਿ ਭਾਰਤ । ਤਤਃ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਵੈ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮਵਾਪਂ ਹਰ੍षਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਤ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਜਾਗਿਆ, ਭਾਰਤ। ਸੁਪਨੇ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਤਤਃ ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਮ ਤਸ੍ਯ ਚ ਭਾਰਤ । ਤੁਮੁਲਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਭਾਰਤ, ਮੇਰੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਹੋਈ—ਬੜੀ ਹਲਚਲ ਵਾਲੀ, ਅਜੀਬ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ।
ਤਤੋ ਬਾਣਮਯਂ ਵਰ੍षਂ ਵਵਰ੍ष ਮਯਿ ਭਾਰ੍ਗਵਃ। ਨ੍ਯਵਾਰਯਮਹਂ ਤਚ੍ਚ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਮੈਂ, ਭਾਰਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਪਰਮਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪੁਨਰੇਵ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਹ੍ਯਸ੍ਤਨੇਨ ਚ ਕੋਪੇਨ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵੈ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਨ੍ਮਯਿ
ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਂ ਤਪਸਵੀ ਨੇ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਂ ਯਮਦਣ੍ਡਸਮਪ੍ਰਭਾਮ੍ । ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਮਗ੍ਨਿਵਤ੍ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਲੇਲਿਹਾਨਾਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵੱਜਰ ਵਾਂਗ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀ, ਯਮ ਦੇ ਦੰਡ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦੀ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਚਟਦੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤੋ ਭਰਤਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਧਿष੍ਣ੍ਯਮਾਕਾਸ਼ਗਂ ਯਥਾ। ਸਾ ਮਮਾਭ੍ਯਵਧੀਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਜਤ੍ਰੁਦੇਸ਼ੇ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ
ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਫਿਰ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਉਂਦੇ ਧਮਾਕੇ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਜਤ੍ਰੂ ਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਜੀ।
ਅਥਾਸ੍ਰਮਸ੍ਰਵਦ੍ਧੋਰਂ ਗਿਰੇਰ੍ਗੈਰਿਕਧਾਤੁਵਾਤ੍ । ਰਾਮੇਣ ਸੁਮਹਾਬਾਹੋ ਕ੍ਸ਼ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਤਜੇਕ੍ਸ਼ਣ
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਦੇ ਘਾਵ ਤੋਂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਲਾਲ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਤੋऽਹਂ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਾਯ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮृਤ੍ਯੁਸਂਕਾਸ਼ਂ ਬਾਣਂ ਸਰ੍ਪਵਿषੋਪਮਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ, ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਸੱਪ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ ਮੌਤ ਦਾ ਤੀਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਸ ਤੇਨਾਭਿਹਤੋ ਵੀਰੋ ਲਲਾਟੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ । ਅਸ਼ੋਭਤ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਸ਼੍ਰृਙ੍ਗ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਸ ਸਂਰਬ੍ਧਃ ਸਮਾਵृਤ੍ਯ ਸ਼ਰਂ ਕਾਲਾਨ੍ਤਕੋਪਮਮ੍ । ਸਂਦਧੇ ਬਲਵਤ੍ਕृष੍ਯ ਘੋਰਂ ਸ਼ਤ੍ਰਨਿਬਰ੍ਹਣਮ੍
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਤੀਰ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਧਨੁ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।