ਤਤੋ ਜਗਾਮ ਵਸੁਧਾਂ ਮਮ ਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ । ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਂ ਧਨੁਰੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਰਾਮੋ ਮੋਹਵਸ਼ਂ ਗਤਃ
ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਘਾਤ ਹੋਣ ਤੇ, ਰਾਮ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ ਗੁਟਣਿਆਂ ਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਭੁੱਲ-ਭੁੱਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤੇ ਰਾਮੇ ਭੂਰਿਸਹਸ੍ਰਦੇ । ਆਵਵ੍ਰੁਰ੍ਜਲਦਾ ਵ੍ਯੋਮ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤੋ ਰੁਧਿਰਂ ਬਹੁ
ਜਦ ਰਾਮ ਡਿੱਗਿਆ, ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਅਣਗਿਣਤ ਬੱਦਲ ਛਾ ਗਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਰਸਾਇਆ।
ਉਲ੍ਕਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਪੇਤੁਃ ਸਨਿਰ੍ਘਾਤਾਃ ਸਕਮ੍ਪਨਾਃ। ਅਰ੍ਕਂ ਚ ਸਹਸਾ ਦੀਪ੍ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਰਭਿਸਂਵृਣੋਤ੍
ਸੈਂਕੜੇ ਉਲਕਾਵਾਂ ਗਰਜ ਤੇ ਕੰਬਣ ਨਾਲ ਡਿੱਗੀਆਂ; ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਸਵਰਭਾਨੂ ਨੇ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਵਵੁਸ਼੍ਚ ਵਾਤਾਃ ਪਰੁषਾਸ਼੍ਚਲਿਤਾ ਚ ਵਸੁਂਧਰਾ । ਗृਧ੍ਰਾ ਬਲਾਸ਼੍ਚ ਕਙ੍ਕਾਸ਼੍ਚ ਪਰਿਪੇਤੁਰ੍ਗੁਦਾ ਯੁਤਾਃ
ਕੜੇ ਹਵਾ ਵਗੀਆਂ, ਧਰਤੀ ਹਿਲੀ, ਤੇ ਗਿੱਧ, ਬਲਾਏ ਤੇ ਕਾਂਵਾਂ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿਚ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਆ ਡਿੱਗੇ।
ਦੀਪ੍ਤਾਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਗੋਮਾਯੁਰ੍ਦਾਰੁਣਂ ਮੁਹੁਰੁਨ੍ਨਦਤ੍ । ਅਨਾਹਤਾ ਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਵਿਨੇਦੁਰ੍ਭृਸ਼ਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ
ਚਮਕਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਚ ਗੋਮਾਯਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਤੇ ਬਿਨਾ ਵੱਜੇ ਨਗਾਰੇ ਤੇਜ਼ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਵੱਜੇ।
ਏਤਦੌਤ੍ਪਾਤਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਘੋਰਮਾਸੀਦ੍ਭਯਂਕਰਮ੍ । ਵਿਸਂਜ੍ਞਕਲ੍ਪੇ ਧਰਣੀਂ ਗਤੇ ਰਾਮੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭੈੜੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਹੋਏ, ਜਦ ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਿਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ਵੈ ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਰਾਮੋ ਮਾਮਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ । ਪੁਨਰ੍ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਕੌਰਵ੍ਯ ਵਿਹ੍ਵਲਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਛਿਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਅਚਾਨਕ ਉਠ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਹੇ ਕੌਰਵ, ਮੁੜ ਲੜਾਈ ਲਈ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਬੇਚੈਨ।
ਆਦਦਾਨੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਤਾਲਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਤਤੋ ਮਯ੍ਯਾਦਦਾਨਂ ਤਂ ਰਾਮਮੇਵ ਨ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਚੁੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਮਹਰ੍षਯਃ ਕृਪਾਯੁਕ੍ਤਾਃ ਕ੍ਰੋਧਾਵਿष੍ਟੋऽਪਿ ਭਾਰ੍ਗਵਃ । ਸਮਾਹਰਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਰਂ ਕਾਲਾਨਲੋਪਮਮ੍
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਭਾਰਗਵ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਸੀ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ; ਤੇ ਅਜੈਯ ਰਾਮ ਨੇ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਸਤੋ ਰਵਿਰ੍ਮਨ੍ਦਮਰੀਚਿਮਣ੍ਡਲੋ ਜਗਾਮਾਸ੍ਤਂ ਪਾਂਸੁਪੁਞ੍ਜਾਵਗੂਢਃ ਨਿਸ਼ਾ ਵ੍ਯਗਾਹਤ੍ਸੁਖਸ਼ੀਤਮਾਰੁਤਾ ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਹਾਰਯਾਵ-
ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਧੂੜ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ 'ਚ ਢੱਕ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ; ਰਾਤ ਆ ਗਈ, ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਠੰਡੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਲੜਾਈ ਰੋਕ ਦਿੱਤੀ।
ਏਵਂ ਰਾਜਨ੍ਨਵਹਾਰੋ ਬਭੂਵ ਤਤਃ ਪੁਨਰ੍ਵਿਮਲੇऽਭੂਤ੍ਸੁਘੋਰਮ੍। ਕਲ੍ਯਂਕਲ੍ਯਂ ਵਿਂਸ਼ਤਿਂ ਵੈ ਦਿਨਾਨਿ ਤਥੈਵ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਦਿਨਾਨਿ ਤ੍ਰੀਣਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਲੜਾਈ ਰੋਕੀ ਗਈ; ਫਿਰ ਜਦ ਰਾਤ ਸਾਫ਼ ਹੋਈ, ਭੈੜੀ ਲੜਾਈ ਮੁੜ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਵੀਹ ਦਿਨ, ਤੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਤਿੰਨ ਦਿਨ, ਇਹ ਲੜਾਈ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ।
ਤਤੋऽਹਂ ਨਿਸ਼ਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਤਦਾ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਫਿਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਪੂਰਵਜਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨਕ੍ਤਂਚਰਾਣਾਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਰਾਜਨ੍ਯਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਸ਼ਯਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਹਿਤੇ ਮਨਸਾ ਸਮਚਿਨ੍ਤਯਮ੍
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਆਪਣੇ ਵਿਛੋਣੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ, ਭੂਤਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੇਨ ਮੇ ਯੁਦ੍ਧਮਿਦਂ ਪਰਮਦਾਰੁਣਮ੍ । ਅਹਾਨਿ ਚ ਬਹੂਨ੍ਯਦ੍ਯ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸੁਮਹਾਤ੍ਯਯਮ੍
ਜਾਮਦਗਨਿ ਦੇ ਪੁੱਤ ਰਾਮ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਲੜਾਈ ਬਹੁਤ ਭੈੜੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਈ ਦਿਨ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ।
ਨ ਚ ਰਾਮਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ । ਵਿਜੇਤੁਂ ਸਮਰੇ ਵਿਪ੍ਰਂ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਮੈਂ ਮਹਾਂਵੀਰ ਰਾਮ, ਮਹਾਂਬਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਾਮਦਗਨਿ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਮਯਾ ਜੇਤੁਂ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਦੈਵਤਾਨਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਨਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੁ ਨਿਸ਼ਾਂ ਮਮ
ਜੇ ਮੈਂ ਜਾਮਦਗਨਿ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਸੰਕੇਤ ਦਿਖਾਉਣ।
ਤਤੋ ਨਿਸ਼ਿ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਃ ਸ਼ਰਵਿਕ੍ਸ਼ਤਃ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨੇਹ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇਨ ਪ੍ਰਭਾਤਸਮਯੇ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੌ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਲਿਆ ਪਿਆ ਰਿਹਾ।
ਤਤੋऽਹਂ ਵਿਪ੍ਰਮੁਖ੍ਯੈਸ੍ਤੈਰ੍ਯੈਰਸ੍ਮਿ ਪਤਿਤੋ ਰਥਾਤ੍। ਉਤ੍ਥਾਪਿਤੋ ਧृਤਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾ ਭੈਰਿਤਿ ਚ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੈਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚੁੱਕ ਲਏ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਤੇ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤਾ, 'ਡਰ ਨਾ'।
ਤ ਏਵ ਮਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮੇਤ੍ਯ ਵੈ । ਪਰਿਵਾਰ੍ਯਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ
ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹੀ ਜੀਵ ਮੇਰੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਮੈਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ। ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਸੁਣ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਮਾ ਭੈਰ੍ਗਾਙ੍ਗੇਯ ਨ ਭਯਂ ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਨ। ਰਕ੍ਸ਼ਾਮਹੇ ਤ੍ਵਾਂ ਕੌਰਵ੍ਯ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਂ ਹਿ ਨੋ ਭਵਾਨ੍
ਉਠੋ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਡਰੋ ਨਾ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗੇ, ਕੌਰਵ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਆਪਣਾ ਹੀ ਸਰੀਰ ਹੈ।
ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਰਾਮੋ ਰਣੇ ਜੇਤਾ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਃ ਕਥਂਚਨ । ਤ੍ਵਮੇਵ ਸਮਰੇ ਰਾਮਂ ਵਿਜੇਤਾ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜਾਮਦਗਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਹੀ ਜਿੱਤੇਂਗਾ।
ਇਦਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸੁਦਯਿਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਜ੍ਞਾਸ੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍ । ਵਿਦਿਤਂ ਹਿ ਤਵਾਪ੍ਯੇਤਤ੍ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਹਧਾਰਣੇ
ਇਹ ਪਿਆਰਾ ਅਸਤਰ ਤੂੰ ਪਛਾਣ ਲਵੇਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ।
ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕृਤਂ ਪ੍ਰਸ੍ਵਾਪਂ ਨਾਮ ਭਾਰਤ । ਨ ਹੀਦਂ ਵੇਦ ਰਾਮੋऽਪਿ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵਾ ਪੁਮਾਨ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਦਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ 'ਸੁੱਤੀ' ਨਾਮਕ ਅਸਤਰ ਹੈ, ਭਾਰਤ। ਇਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ।
ਤਤ੍ਸ੍ਮਰਸ੍ਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਭृਸ਼ਂ ਸਂਯੋਜਯਸ੍ਵ ਚ। ਉਪਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਤਵਾਨਘ
ਇਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਮਹਾਬਲੀ, ਤੇ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਵਰਤ। ਰਾਜੇ, ਇਹ ਅਸਤਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਯੇਨ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਿष੍ਯਸਿ ਕੌਰਵ । ਨ ਚ ਰਾਮਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਨ੍ਤਾ ਤੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਰਾਧਿਪ
ਇਸ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਕੌਰਵ, ਤੂੰ ਸਭ ਮਹਾਂਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ। ਪਰ ਰਾਜੇ, ਰਾਮ ਇਸ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਏਨਸਾ ਨ ਤੁ ਸਂਯੋਗਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਜਾਤੁ ਮਾਨਦ । ਸ੍ਵਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੋऽਸੌ ਤ੍ਵਦ੍ਬਾਣਬਲਪੀਡਿਤਃ
ਇਸ ਨੂੰ ਵਰਤ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ। ਜਾਮਦਗਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਤ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਤੋ ਜਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਮੇਵੈਨਂ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਾਪਯਿष੍ਯਸਿ। ਅਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਦਯਿਤੇਨਾਜੌ ਭੀष੍ਮ ਸਂਬੋਧਨੇਨ ਵੈ
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਸ ਪਿਆਰੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਗਾਏਂਗਾ।
ਏਵਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਕੌਰਵ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਰਥਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਵਾ ਮृਤਂ ਵੇਤਿ ਤੁਲ੍ਯਂ ਮਨ੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਕੌਰਵ, ਸਵੇਰੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਇਹੀ ਕਰ। ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਿਆ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ।
ਨ ਚ ਰਾਮੇਣ ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਤਤਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਮਿਦਂ ਪ੍ਰਸ੍ਵਾਪਂ ਯੁਜ੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਰਾਜੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਇਹ 'ਸੁੱਤੀ' ਅਸਤਰ ਵਰਤ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਅष੍ਟੌ ਸਦृਸ਼ਰੂਪਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਭਾਸੁਰਮੂਰ੍ਤਯਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲੁਕ ਗਏ। ਉਹ ਅੱਠੇ, ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਸਨ।