ਯਥਾ ਰਾਮੋ ਬਾਣਜਾਲਾਭਿਤਪ੍ਤ- ਸ੍ਤਥੈਵਾਹਂ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਗਾਢਵਿਦ੍ਧਃ । ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵ੍ਯਰਮਚ੍ਚਾਪਰਾਹ੍ਣੇ ਭਾਨਾਵਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਯਾਤੇ ਮਹੀਧ੍ਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਘਾਟ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਫਿਰ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ, ਜਦ ਸੂਰਜ over ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਵਧਣ ਲੱਗਾ, ਜੰਗ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯੇ ਵਿਮਲਤਾਂ ਗਤੇ। ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪੁਨਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਵਰ੍ਤਤ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਵੇਰੇ ਜਦ ਸੂਰਜ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ, ਮੇਰੀ ਤੇ ਭਾਰਗਵ ਨਾਲ ਫਿਰ ਇਕ ਹੋਰ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ।
ਤਤੋऽਭ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਰਥੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਵਰਃ। ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਮਯਿ ਮੇਧ ਇਵਾਚਲੇ
ਫਿਰ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮਾ ਜੋ ਸੂਰਮਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵਰਗਾ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਸੂਤੋ ਮਮ ਸੁਹृਚ੍ਛਰਵਰ੍षੇਣ ਤਾਡਿਤਃ। ਅਪਯਾਤੋ ਰਥੋਪਸ੍ਥਾਨ੍ਮਨੋ ਮਮ ਵਿषਾਦਯਨ੍
ਉਸ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਰਥੀ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸੂਤੋ ਮਮਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕਸ਼੍ਮਲਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍ਮਹਤ੍ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਚ ਸ਼ਰਾਘਾਤਾਨ੍ਨਿਪਪਾਤ ਮੁਮੋਹ ਚ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੇਰਾ ਰਥੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਵਾਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸੂਤੋ ਜਹਾਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਰਾਮਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦਿਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਾਂ ਚ ਭੀਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ਤਦਾ
ਰਾਮਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਕਲੀਫ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਰਥੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਡਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸੂਤੇ ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੇ ਸ਼ਰਾਨ੍ । ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਮਨਸੋ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਸਂਮਿਤਮ੍
ਜਦ ਮੇਰਾ ਰਥੀ ਮਰ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਬੇਧਿਆ ਹੋਇਆ ਤੀਰ ਵਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਰਾਮਾ ਨੇ ਮੇਰੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਦੇਖ ਕੇ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮਾਨ ਇਕ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤਤਃ ਸੂਤਵ੍ਯਸਨਿਨਂ ਵਿਪ੍ਲੁਤਂ ਮਾਂ ਸ ਭਾਰ੍ਗਵਃ । ਸ਼ਰੇਣਾਭ੍ਯਹਨਦ੍ਗਾਢਂ ਵਿਕृष੍ਯ ਬਲਵਦ੍ਧਨੁਃ
ਫਿਰ ਭਰਗੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਮੈਨੂੰ ਰਥੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਹਲਾਕ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਤਗੜਾ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਗਹਿਰੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਸ ਮੇ ਭੁਜਾਨ੍ਤਰੇ ਰਾਜਨ੍ਨਿਪਤ੍ਯ ਰੁਧਿਰਾਸ਼ਨਃ। ਮਯੈਵ ਸਹ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਜਗਾਮ ਵਸੁਧਾਤਲਮ੍
ਉਹ ਲਹੂ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਤੀਰ, ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਲੱਗਿਆ ਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਮਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਿਹਤਂ ਰਾਮਸ੍ਤਤੋ ਮਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਮੇਘਵਦ੍ਵਿਨਨਾਦੋਚ੍ਚੈਰ੍ਜਹृषੇ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਮੈਨੂੰ ਮਰਿਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਮਾ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਤਥਾ ਤੁ ਪਤਿਤੇ ਰਾਜਨ੍ਮਯਿ ਰਾਮੋ ਮੁਦਾ ਯੁਤਃ। ਉਦਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਮਹਾਨਾਦਂ ਸਹ ਤੈਰਨੁਯਾਯਿਭਿਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ, ਰਾਮਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਚੀਕਿਆ।
ਮਮ ਤਤ੍ਰਾਭਵਨ੍ਯੇ ਤੁ ਕੁਰਵਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਆਗਤਾ ਅਪਿ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਞ੍ਜਨਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ । ਆਰ੍ਤਿਂ ਪਰਮਿਕਾਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਤਦਾ ਪਤਿਤੇ ਮਯਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ, ਕੁਰੁ ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਖੜੇ ਸਨ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇਖਣ ਆਏ ਸਨ, ਮੇਰੇ ਡਿੱਗਣ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ।
ਤਤੋऽਪਸ਼੍ਯਂ ਪਤਿਤੋ ਰਾਜਸਿਂਹ ਦ੍ਵਿਜਾਨष੍ਟੌ ਸੂਰ੍ਯਹੁਤਾਸ਼ਨਾਭਾਨ੍ । ਤੇ ਮਾਂ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰਿਰ੍ਵਾਯ ਤਸ੍ਥੁਃ ਸ੍ਵਬਾਹੁਭਿਃ ਪਰਿਧਾਰ੍ਯਾਜਿਮਧ੍ਯੇ
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਾਜ ਸਿੰਘ, ਮੈਂ ਅੱਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਸ਼੍ਚ ਤੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਰ੍ਨਾਹਂ ਭੂਮਿਮੁਪਾਸ੍ਪृਸ਼ਮ੍ । ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਧृਤੋ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿ ਤੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਰ੍ਬਾਨ੍ਧਵੈਰਿਵ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਠਾ ਕੇ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ।
ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਨਿਵਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਜਲਬਿਨ੍ਦੁਭਿਰੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਤਤਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਰਾਜਨ੍ਨਬ੍ਰੁਵਨ੍ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਮਾਮ੍
ਹਵਾ ਵਿਚ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਜਲ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਮਾ ਭੈਰਿਤਿ ਸਮਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਚਾਸਕृਤ੍। ਤਤਸ੍ਤੇषਾਮਹਂ ਵਾਗ੍ਭਿਸ੍ਤਰ੍ਪਿਤਃ ਸਹਸੋਤ੍ਥਿਤਃ । ਮਾਤਰਂ ਸਰਿਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਮਪਸ਼੍ਯਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
‘ਡਰੋ ਨਾ,’ ਉਹ ਸਭ ਇਕਠੇ ਆਖਦੇ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ‘ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।’ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਰੱਜ ਗਿਆ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਉਠ ਗਿਆ, ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਵੇਖਿਆ।
ਹਯਾਸ਼੍ਚ ਮੇ ਸਂਗृਹੀਤਾਸ੍ਤਯਾऽऽਸ- ਨ੍ਮਹਾਨਦ੍ਯਾ ਸਂਯਤਿ ਕੌਰਵੇਨ੍ਦ੍ਰ। ਪਾਦੌ ਜਨਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਚਾਹਂ ਤਥਾ ਪਿਤॄਣਾਂ ਰਥਮਭ੍ਯਰੋਹਮ੍
ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ, ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਵੱਡੀ ਨਦੀ, ਮੇਰੇ ਘੋੜੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ; ਮੈਂ ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਫਿਰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਰਰਕ੍ਸ਼ ਸਾ ਮਾਂ ਸਰਥਂ ਹਯਾਂਸ਼੍ਚੋਪਸ੍ਕਾਰਾਣਿ ਚ। ਤਾਮਹਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰੇਵ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਮ੍
ਉਹ ਮਾਂ ਨੇ ਮੇਰਾ ਰਥ, ਮੇਰੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ; ਮੈਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋऽਹਂ ਸ੍ਵਯਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਹਯਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਵਾਤਰਂਹਸਃ। ਅਯੁਧ੍ਯਂ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੇਨ ਨਿਵृਤ੍ਤੇऽਹਨਿ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਜਾਮਦਗਨਿਆ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤਾ, ਭਾਰਤਾ, ਜਦ ਦਿਨ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਤੋऽਹਂ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵੇਗਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਅਮੁਞ੍ਚਂ ਸਮਰੇ ਬਾਣਂ ਰਾਮਾਯ ਹृਦਯਚ੍ਛਿਦਮ੍
ਫਿਰ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਰਾਮਾ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਗੜਾ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਚੀਰ ਦੇਵੇ।
ਤਤੋ ਜਗਾਮ ਵਸੁਧਾਂ ਮਮ ਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ । ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਂ ਧਨੁਰੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਰਾਮੋ ਮੋਹਵਸ਼ਂ ਗਤਃ
ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਘਾਤ ਹੋਣ ਤੇ, ਰਾਮ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ ਗੁਟਣਿਆਂ ਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਭੁੱਲ-ਭੁੱਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤੇ ਰਾਮੇ ਭੂਰਿਸਹਸ੍ਰਦੇ । ਆਵਵ੍ਰੁਰ੍ਜਲਦਾ ਵ੍ਯੋਮ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤੋ ਰੁਧਿਰਂ ਬਹੁ
ਜਦ ਰਾਮ ਡਿੱਗਿਆ, ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਅਣਗਿਣਤ ਬੱਦਲ ਛਾ ਗਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਰਸਾਇਆ।
ਉਲ੍ਕਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਪੇਤੁਃ ਸਨਿਰ੍ਘਾਤਾਃ ਸਕਮ੍ਪਨਾਃ। ਅਰ੍ਕਂ ਚ ਸਹਸਾ ਦੀਪ੍ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਰਭਿਸਂਵृਣੋਤ੍
ਸੈਂਕੜੇ ਉਲਕਾਵਾਂ ਗਰਜ ਤੇ ਕੰਬਣ ਨਾਲ ਡਿੱਗੀਆਂ; ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਸਵਰਭਾਨੂ ਨੇ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਵਵੁਸ਼੍ਚ ਵਾਤਾਃ ਪਰੁषਾਸ਼੍ਚਲਿਤਾ ਚ ਵਸੁਂਧਰਾ । ਗृਧ੍ਰਾ ਬਲਾਸ਼੍ਚ ਕਙ੍ਕਾਸ਼੍ਚ ਪਰਿਪੇਤੁਰ੍ਗੁਦਾ ਯੁਤਾਃ
ਕੜੇ ਹਵਾ ਵਗੀਆਂ, ਧਰਤੀ ਹਿਲੀ, ਤੇ ਗਿੱਧ, ਬਲਾਏ ਤੇ ਕਾਂਵਾਂ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿਚ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਆ ਡਿੱਗੇ।
ਦੀਪ੍ਤਾਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਗੋਮਾਯੁਰ੍ਦਾਰੁਣਂ ਮੁਹੁਰੁਨ੍ਨਦਤ੍ । ਅਨਾਹਤਾ ਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਵਿਨੇਦੁਰ੍ਭृਸ਼ਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ
ਚਮਕਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਚ ਗੋਮਾਯਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਤੇ ਬਿਨਾ ਵੱਜੇ ਨਗਾਰੇ ਤੇਜ਼ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਵੱਜੇ।
ਏਤਦੌਤ੍ਪਾਤਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਘੋਰਮਾਸੀਦ੍ਭਯਂਕਰਮ੍ । ਵਿਸਂਜ੍ਞਕਲ੍ਪੇ ਧਰਣੀਂ ਗਤੇ ਰਾਮੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭੈੜੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਹੋਏ, ਜਦ ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਿਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ਵੈ ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਰਾਮੋ ਮਾਮਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ । ਪੁਨਰ੍ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਕੌਰਵ੍ਯ ਵਿਹ੍ਵਲਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਛਿਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਅਚਾਨਕ ਉਠ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਹੇ ਕੌਰਵ, ਮੁੜ ਲੜਾਈ ਲਈ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਬੇਚੈਨ।
ਆਦਦਾਨੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਤਾਲਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਤਤੋ ਮਯ੍ਯਾਦਦਾਨਂ ਤਂ ਰਾਮਮੇਵ ਨ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਚੁੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਮਹਰ੍षਯਃ ਕृਪਾਯੁਕ੍ਤਾਃ ਕ੍ਰੋਧਾਵਿष੍ਟੋऽਪਿ ਭਾਰ੍ਗਵਃ । ਸਮਾਹਰਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਰਂ ਕਾਲਾਨਲੋਪਮਮ੍
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਭਾਰਗਵ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਸੀ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ; ਤੇ ਅਜੈਯ ਰਾਮ ਨੇ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਸਤੋ ਰਵਿਰ੍ਮਨ੍ਦਮਰੀਚਿਮਣ੍ਡਲੋ ਜਗਾਮਾਸ੍ਤਂ ਪਾਂਸੁਪੁਞ੍ਜਾਵਗੂਢਃ ਨਿਸ਼ਾ ਵ੍ਯਗਾਹਤ੍ਸੁਖਸ਼ੀਤਮਾਰੁਤਾ ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਹਾਰਯਾਵ-
ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਧੂੜ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ 'ਚ ਢੱਕ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ; ਰਾਤ ਆ ਗਈ, ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਠੰਡੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਲੜਾਈ ਰੋਕ ਦਿੱਤੀ।