ਤਤੋऽਹਂ ਤਾਮਿषੁਭਿਰ੍ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਂ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤੀਮਨ੍ਤਕਾਲਾਰ੍ਕਦੀਪ੍ਤਾਮ੍ । ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਧਾ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਮੌ ਤਤੋ ਵਵੌ ਪਵਨਃ ਪੁਣ੍ਯਗਨ੍ਧਿਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਅੰਤ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਭਾਲਾ ਆਈ, ਮੈਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਇੱਕ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਵਹਿਣ ਲੱਗੀ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਛਿਨ੍ਨਾਯਾਂ ਕ੍ਰੋਧਦੀਪ੍ਤੋऽਥ ਰਾਮਃ ਸ਼ਕ੍ਤੀਰ੍ਘੋਰਾਃ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਨ੍ਯਾਃ । ਤਾਸਾਂ ਰੂਪਂ ਭਾਰਤ ਨੋਤ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਤੇਜਸ੍ਵਿਤ੍ਵਾਲ੍ਲਾਘਵਾਚ੍ਚੈਵ ਵਕ੍ਤੁਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਭਾਲਾ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੋਰ ਬਾਰਾਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਭਾਲਾਂ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰੂਪ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਕਰਕੇ, ਵਿਆਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਕਿਨ੍ਤ੍ਵੇਵਾਹਂ ਵਿਹ੍ਵਲਃ ਸਂਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯ ਦਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾ ਮਹੋਤ੍ਕਾ ਇਵਾਗ੍ਨੇਃ । ਨਾਨਾਰੂਪਾਸ੍ਤੇਜਸੋਗ੍ਰੇਣ ਦੀਪ੍ਤਾ ਯਥਾऽऽਦਿਤ੍ਯਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਲੋਕਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਪਰ ਮੈਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਹ ਭਾਲਾਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵੇਲੇ ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਣ।
ਤਤੋ ਜਾਲਂ ਬਾਣਮਯਂ ਵਿਵृਤ੍ਤਂ ਸਂਦृਸ਼੍ਯ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਰਾਜਨ੍। ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੇषੂਨ੍ਪ੍ਰਾਹਿਣਵਂ ਰਣੇऽਹਂ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤੀਰਪ੍ਯਧਮਂ ਘੋਰਰੂਪਾਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਲੱਗਾ ਦੇਖਿਆ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਭਾਲਾਂ ਵੱਲ ਬਾਰਾਂ ਤੀਰ ਚਲਾਏ, ਤੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਭਾਲਾਂ ਵੀ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤਤੋ ਰਾਜਞ੍ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਕ੍ਤੀਰ੍ਘੋਰਾ ਵ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਧੇਮਦਣ੍ਡਾਃ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਪਟ੍ਟਨਂਦ੍ਧਾ ਯਥਾ ਮਹੋਲ੍ਕਾ ਜ੍ਵਲਿਤਾਸ੍ਤਥਾ ਤਾਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਮਦਗਨੀ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਉਲਕਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਭਾਲਾਂ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ।
ਤਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯੁਗ੍ਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਮਣਾ ਵਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਖਙ੍ਗੇਨਾਜੌ ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ। ਬਾਣੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਦਿਵ੍ਯਾਨਸ਼੍ਵਾਨਭ੍ਯਵਰ੍षਂ ਸਸੂਤਾਨ੍
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਭਾਲਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਢਾਲ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਈਆਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਫਿਰ ਦਿਵ੍ਯ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਉੱਤੇ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਨਿਰ੍ਮਿਕ੍ਤਾਨਾਂ ਪਨ੍ਨਗਾਨਾਂ ਸਰੂਪਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤੀਰ੍ਹੇਮਚਿਤ੍ਰਾ ਨਿਕृਤ੍ਤਾਃ । ਪ੍ਰਾਦੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਰੋਧਾਵਿष੍ਟੋ ਹੈਹਯੇਸ਼ਮਮਾਥੀ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਭਾਲਾਂ ਕੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੈਹਯਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੇਣ੍ਯਃ ਸ਼ਲਭਾਨਾਮਿਵੋਗ੍ਰਾਃ ਸਮਾਪੇਤੁਰ੍ਵਿਸ਼ਿਖਾਨਾਂ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਃ । ਸਮਾਚਿਨੋਚ੍ਚਾਪਿ ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਹਯਾਨ੍ਸੂਤਂ ਸਰਥਂ ਚੈਵ ਮਹ੍ਯਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਥੇ, ਜਿਵੇਂ ਟिड਼ੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਪਏ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ, ਮੇਰੇ ਘੋੜੇ, ਸਾਰਥੀ ਤੇ ਰਥ ਸਾਰੇ ਢੱਕ ਗਏ।
ਰਥਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਮੇ ਨਿਚਿਤਃ ਸਰ੍ਵਤੋऽਭੂ- ਤ੍ਤਥਾ ਵਾਹਾਃ ਸਾਰਥਿਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਜਨ੍। ਯੁਗਂ ਰਥੇषਾਂ ਚ ਤਥੈਵ ਚਕ੍ਰੇ ਤਥੈਵਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਰਕृਤ੍ਤੋऽਥ ਭਗ੍ਨਃ
ਮੇਰਾ ਰਥ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਵੀ, ਰਥ ਦਾ ਜੋੜ ਤੇ ਪਹੀਏ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਬਾਣਵਰ੍षੇ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਸ਼ਰੌਘੇਣ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਰ੍षਂ ਗੁਰੁਂ ਤਮ੍। ਸ ਵਿਕ੍ਸ਼ਤੋ ਮਾਰ੍ਗਣੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਸ਼ਿ- ਰ੍ਦੇਹਾਦਸਕ੍ਤਂ ਮੁਮੁਚੇ ਭੂਰਿ ਰਕ੍ਤਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਮੁੱਕੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ; ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਮੂਰਤ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਗਾ ਬੈਠਾ।
ਯਥਾ ਰਾਮੋ ਬਾਣਜਾਲਾਭਿਤਪ੍ਤ- ਸ੍ਤਥੈਵਾਹਂ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਗਾਢਵਿਦ੍ਧਃ । ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵ੍ਯਰਮਚ੍ਚਾਪਰਾਹ੍ਣੇ ਭਾਨਾਵਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਯਾਤੇ ਮਹੀਧ੍ਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਘਾਟ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਫਿਰ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ, ਜਦ ਸੂਰਜ over ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਵਧਣ ਲੱਗਾ, ਜੰਗ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯੇ ਵਿਮਲਤਾਂ ਗਤੇ। ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪੁਨਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਵਰ੍ਤਤ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਵੇਰੇ ਜਦ ਸੂਰਜ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ, ਮੇਰੀ ਤੇ ਭਾਰਗਵ ਨਾਲ ਫਿਰ ਇਕ ਹੋਰ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ।
ਤਤੋऽਭ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਰਥੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਵਰਃ। ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਮਯਿ ਮੇਧ ਇਵਾਚਲੇ
ਫਿਰ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮਾ ਜੋ ਸੂਰਮਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵਰਗਾ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਸੂਤੋ ਮਮ ਸੁਹृਚ੍ਛਰਵਰ੍षੇਣ ਤਾਡਿਤਃ। ਅਪਯਾਤੋ ਰਥੋਪਸ੍ਥਾਨ੍ਮਨੋ ਮਮ ਵਿषਾਦਯਨ੍
ਉਸ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਰਥੀ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸੂਤੋ ਮਮਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕਸ਼੍ਮਲਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍ਮਹਤ੍ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਚ ਸ਼ਰਾਘਾਤਾਨ੍ਨਿਪਪਾਤ ਮੁਮੋਹ ਚ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੇਰਾ ਰਥੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਵਾਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸੂਤੋ ਜਹਾਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਰਾਮਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦਿਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਾਂ ਚ ਭੀਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ਤਦਾ
ਰਾਮਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਕਲੀਫ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਰਥੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਡਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸੂਤੇ ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੇ ਸ਼ਰਾਨ੍ । ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਮਨਸੋ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਸਂਮਿਤਮ੍
ਜਦ ਮੇਰਾ ਰਥੀ ਮਰ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਬੇਧਿਆ ਹੋਇਆ ਤੀਰ ਵਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਰਾਮਾ ਨੇ ਮੇਰੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਦੇਖ ਕੇ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮਾਨ ਇਕ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤਤਃ ਸੂਤਵ੍ਯਸਨਿਨਂ ਵਿਪ੍ਲੁਤਂ ਮਾਂ ਸ ਭਾਰ੍ਗਵਃ । ਸ਼ਰੇਣਾਭ੍ਯਹਨਦ੍ਗਾਢਂ ਵਿਕृष੍ਯ ਬਲਵਦ੍ਧਨੁਃ
ਫਿਰ ਭਰਗੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਮੈਨੂੰ ਰਥੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਹਲਾਕ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਤਗੜਾ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਗਹਿਰੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਸ ਮੇ ਭੁਜਾਨ੍ਤਰੇ ਰਾਜਨ੍ਨਿਪਤ੍ਯ ਰੁਧਿਰਾਸ਼ਨਃ। ਮਯੈਵ ਸਹ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਜਗਾਮ ਵਸੁਧਾਤਲਮ੍
ਉਹ ਲਹੂ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਤੀਰ, ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਲੱਗਿਆ ਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਮਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਿਹਤਂ ਰਾਮਸ੍ਤਤੋ ਮਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਮੇਘਵਦ੍ਵਿਨਨਾਦੋਚ੍ਚੈਰ੍ਜਹृषੇ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਮੈਨੂੰ ਮਰਿਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਮਾ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਤਥਾ ਤੁ ਪਤਿਤੇ ਰਾਜਨ੍ਮਯਿ ਰਾਮੋ ਮੁਦਾ ਯੁਤਃ। ਉਦਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਮਹਾਨਾਦਂ ਸਹ ਤੈਰਨੁਯਾਯਿਭਿਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ, ਰਾਮਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਚੀਕਿਆ।
ਮਮ ਤਤ੍ਰਾਭਵਨ੍ਯੇ ਤੁ ਕੁਰਵਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਆਗਤਾ ਅਪਿ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਞ੍ਜਨਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ । ਆਰ੍ਤਿਂ ਪਰਮਿਕਾਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਤਦਾ ਪਤਿਤੇ ਮਯਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ, ਕੁਰੁ ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਖੜੇ ਸਨ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇਖਣ ਆਏ ਸਨ, ਮੇਰੇ ਡਿੱਗਣ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ।
ਤਤੋऽਪਸ਼੍ਯਂ ਪਤਿਤੋ ਰਾਜਸਿਂਹ ਦ੍ਵਿਜਾਨष੍ਟੌ ਸੂਰ੍ਯਹੁਤਾਸ਼ਨਾਭਾਨ੍ । ਤੇ ਮਾਂ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰਿਰ੍ਵਾਯ ਤਸ੍ਥੁਃ ਸ੍ਵਬਾਹੁਭਿਃ ਪਰਿਧਾਰ੍ਯਾਜਿਮਧ੍ਯੇ
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਾਜ ਸਿੰਘ, ਮੈਂ ਅੱਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਸ਼੍ਚ ਤੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਰ੍ਨਾਹਂ ਭੂਮਿਮੁਪਾਸ੍ਪृਸ਼ਮ੍ । ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਧृਤੋ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿ ਤੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਰ੍ਬਾਨ੍ਧਵੈਰਿਵ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਠਾ ਕੇ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ।
ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਨਿਵਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਜਲਬਿਨ੍ਦੁਭਿਰੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਤਤਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਰਾਜਨ੍ਨਬ੍ਰੁਵਨ੍ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਮਾਮ੍
ਹਵਾ ਵਿਚ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਜਲ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਮਾ ਭੈਰਿਤਿ ਸਮਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਚਾਸਕृਤ੍। ਤਤਸ੍ਤੇषਾਮਹਂ ਵਾਗ੍ਭਿਸ੍ਤਰ੍ਪਿਤਃ ਸਹਸੋਤ੍ਥਿਤਃ । ਮਾਤਰਂ ਸਰਿਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਮਪਸ਼੍ਯਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
‘ਡਰੋ ਨਾ,’ ਉਹ ਸਭ ਇਕਠੇ ਆਖਦੇ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ‘ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।’ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਰੱਜ ਗਿਆ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਉਠ ਗਿਆ, ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਵੇਖਿਆ।
ਹਯਾਸ਼੍ਚ ਮੇ ਸਂਗृਹੀਤਾਸ੍ਤਯਾऽऽਸ- ਨ੍ਮਹਾਨਦ੍ਯਾ ਸਂਯਤਿ ਕੌਰਵੇਨ੍ਦ੍ਰ। ਪਾਦੌ ਜਨਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਚਾਹਂ ਤਥਾ ਪਿਤॄਣਾਂ ਰਥਮਭ੍ਯਰੋਹਮ੍
ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ, ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਵੱਡੀ ਨਦੀ, ਮੇਰੇ ਘੋੜੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ; ਮੈਂ ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਫਿਰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਰਰਕ੍ਸ਼ ਸਾ ਮਾਂ ਸਰਥਂ ਹਯਾਂਸ਼੍ਚੋਪਸ੍ਕਾਰਾਣਿ ਚ। ਤਾਮਹਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰੇਵ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਮ੍
ਉਹ ਮਾਂ ਨੇ ਮੇਰਾ ਰਥ, ਮੇਰੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ; ਮੈਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋऽਹਂ ਸ੍ਵਯਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਹਯਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਵਾਤਰਂਹਸਃ। ਅਯੁਧ੍ਯਂ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੇਨ ਨਿਵृਤ੍ਤੇऽਹਨਿ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਜਾਮਦਗਨਿਆ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤਾ, ਭਾਰਤਾ, ਜਦ ਦਿਨ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਤੋऽਹਂ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵੇਗਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਅਮੁਞ੍ਚਂ ਸਮਰੇ ਬਾਣਂ ਰਾਮਾਯ ਹृਦਯਚ੍ਛਿਦਮ੍
ਫਿਰ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਰਾਮਾ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਗੜਾ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਚੀਰ ਦੇਵੇ।