ਤਤੋ ਮਾਂ ਸਵ੍ਯਤੋ ਰਾਜਨ੍ਰਾਮਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ। ਉਰਸ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ੍ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਾਮ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕਰਿਆ।
ਤਤੋऽਹਂ ਭਾਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਂਨ੍ਯषੀਦਂ ਰਥੋਤ੍ਤਮੇ। ਤਤੋ ਮਾਂ ਕਸ਼੍ਮਲਾਵਿष੍ਟਂ ਸੂਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮੁਦਾਵਹਤ੍
ਫਿਰ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ ਥੱਕ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਸਾਰਥੀ ਮੈਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਲੈ ਗਿਆ।
ਗ੍ਲਾਯਨ੍ਤਂ ਭਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਰਾਮਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਮ੍ । ਤਤੋ ਮਾਮਪਯਾਤਂ ਵੈ ਭृਸ਼ਂ ਵਿਦ੍ਧਮਚੇਤਸਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਖਮੀ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ।
ਰਾਮਸ੍ਯਾਨੁਚਰਾ ਹृष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ । ਅਕृਤਵ੍ਰਣਪ੍ਰਭृਤਯਃ ਕਾਸ਼ਿਕਨ੍ਯਾ ਚ ਭਾਰਤ
ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਚੀਕ ਪਏ, ਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਅਜੇ ਜ਼ਖਮੀ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞੋऽਹਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸੂਤਮਥਾਬ੍ਰੁਵਮ੍ । ਯਾਹਿ ਸੂਤ ਯਤੋ ਰਾਮਃ ਸਜ੍ਜੋऽਹਂ ਗਤਵੇਦਨਃ
ਫਿਰ, ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਸਾਰਥੀ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ ਹੈ ਉਥੇ ਚਲੋ; ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਹਾਂ ਤੇ ਦਰਦ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਾਂ।'
ਤਤੋ ਮਾਮਵਹਤ੍ਸੂਤੋ ਹਯੈਃ ਪਰਮਸ਼ੋਭਿਤੈਃ । ਨृਤ੍ਯਦ੍ਭਿਰਿਵ ਕੌਰਵ੍ਯ ਮਾਰੁਤਪ੍ਰਤਿਮੈਰ੍ਗਤੌ
ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਸਾਰਥੀ ਮੈਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਚਲਦੇ ਤੇ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਕੌਰਵ।
ਤਤੋऽਹਂ ਰਾਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਬਾਣਵਰ੍षੈਸ਼੍ਚ ਕੌਰਵ । ਅਵਾਕਿਰਂ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਃ ਸਂਰਬ੍ਧਂ ਚ ਜਿਗੀषਯਾ
ਫਿਰ ਮੈਂ, ਹੇ ਕੌਰਵ, ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਤਲਪ ਵਿੱਚ ਤੇ ਬੜੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਾਨਾਪਤਤ ਏਵਾਸੌ ਰਾਮੋ ਬਾਣਾਨਜਿਹ੍ਮਗਾਨ੍। ਬਾਣੈਰੇਵਾਚ੍ਛਿਨਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮੇਕੈਕਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰਾਹਵੇ
ਜਦ ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰ ਇਕ ਤੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਸਿੱਧੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸੂਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਮ ਬਾਣਾਃ ਸੁਸਂਸ਼ਿਤਾਃ । ਰਾਮਬਾਣੈਰ੍ਦ੍ਵਿਧਾ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪੁਨਃ ਸ਼ਰਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਸੁਪ੍ਰਭਂ ਕਾਲਸਂਮਿਤਮ੍ । ਅਸृਜਂ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਾਯ ਰਾਮਾਯਾਹਂ ਜਿਘਾਂਸਯਾ
ਫਿਰ ਮੈਂ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਇਕ ਤੀਰ ਜਾਮਦਗਨ ਰਾਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤੇਨ ਤ੍ਵਭਿਹਤੋ ਗਾਢਂ ਬਾਣਵੇਗਵਸ਼ਂ ਗਤਃ। ਮੁਮੋਹ ਸਮਰੇ ਰਾਮੋ ਭੂਮੌ ਚ ਨਿਪਪਾਤ ਹ
ਉਸ ਤੀਰ ਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਚੋਟ ਨਾਲ ਰਾਮ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤਂ ਕਸਰ੍ਵਂ ਰਾਮੇ ਭੂਤਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤੇ । ਜਗਦ੍ਭਾਰਤ ਸਂਵਿਗ੍ਨਂ ਯਥਾਰ੍ਕਪਤਨੇ ਭਵੇਤ੍
ਜਦ ਰਾਮ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਹਾਹਾਕਾਰ ਮਚ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਡਿੱਗ ਪਵੇ ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਕੰਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ ਏਨਂ ਸਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵਾਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ । ਤਪੋਧਨਾਸ੍ਤੇ ਸਹਸਾ ਕਾਸ਼੍ਯਾ ਚ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਫਿਰ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਕੁਲ ਦੇ ਰਤਨ, ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਬੜੀ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਤਤ ਏਨਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸ਼ਨੈਰਾਸ਼੍ਵਾਸਯਂਸ੍ਤਦਾ । ਪਾਣਿਭਿਰ੍ਜਲਸ਼ੀਤੈਸ਼੍ਚ ਜਯਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਕੌਰਵ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੁੰਮ ਕੇ, ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦੇ ਕੇ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸ ਵਿਹ੍ਵਲਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਮ ਉਤ੍ਥਾਯ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤਿष੍ਠ ਭੀष੍ਮ ਹਤੋऽਸੀਤਿ ਬਾਣਂ ਸਂਧਾਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕੇ
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਉਠ ਕੇ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਖਣ ਲੱਗਾ: 'ਭੀਸ਼ਮ, ਖੜਾ ਰਹਿ, ਤੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈਂ!' ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਸ ਮੁਕ੍ਤੋ ਨ੍ਯਪਤਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਵ੍ਯੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਮਹਾਹਵੇ । ਯੇਨਾਹਂ ਭृਸ਼ਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਰੋ ਵ੍ਯਾਘੂਰ੍ਣਿਤ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹਿਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤ ਕੰਬਦਾ ਹੈ।
ਹਤ੍ਵਾ ਹਯਾਂਸ੍ਤਤੋ ਰਾਮਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮਹਾਹਵੇ । ਅਵਾਕਿਰਨ੍ਮਾਂ ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧੋ ਬਾਣੈਸ੍ਤੈਰ੍ਲੋਮਵਾਹਿਭਿਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤੀਰ ਸੁੱਟੇ ਜੋ ਮੇਰੇ ਰੋਆਂ ਖੜੇ ਕਰਦੇ ਗਏ।
ਤਤੋऽਹਮਪਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਰਪ੍ਰਤਿਵਾਰਣਮ੍ । ਅਵਾਸृਜਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤੇਨ੍ਤਰਾਧਿष੍ਠਿਤਾਃ ਸ਼ਰਾਃ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਵੀ, ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਰੋਕ ਲਈ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਮਮ ਚੈਵਾਸ਼ੁ ਵ੍ਯੋਮਾਵृਤ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਨ ਸ੍ਮ ਸੂਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਪਤਿ ਸ਼ਰਜਾਲਸਮਾਵृਤਃ
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਇੰਨਾ ਕਿ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕੀ।
ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮੇਘਰੁਦ੍ਧ ਇਵਾਭਵਤ੍ । ਤਤੋ ਵਾਯੋਃ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਾਚ੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਗਭਸ੍ਤਿਭਿਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹਵਾ ਅਜਿਹੀ ਹੋ ਗਈ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਹਵਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਦੇ ਹਿਲਣ ਨਾਲ—
ਅਭਿਘਾਤਪ੍ਰਭਾਵਾਚ੍ਚ ਪਾਵਕਃ ਸਮਜਾਯਤ । ਤੇ ਸ਼ਰਾਃ ਸ੍ਵਸਮੁਤ੍ਥੇਨ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੁਨਾ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਨਾਲ ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਤੀਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਘਿਸਾਈ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਸੜਦੇ ਹੋਏ ਲਪਕ ਪਏ।
ਭੂਮੌ ਸਰ੍ਵੇ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਭਸ੍ਮਭੂਤਾਃ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ । ਤਦਾ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਯੁਤਾਨ੍ਯਰ੍ਬੁਦਾਨਿ ਚ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਏ—ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਦਸ ਲੱਖਾਂ, ਤੇ ਕਰੋੜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ।
ਅਯੁਤਾਨ੍ਯਥ ਖਰ੍ਵਾਣਿ ਨਿਖਰ੍ਵਾਣਿ ਚ ਕੌਰਵ । ਰਾਮਃ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਯਿ ਤੂਰ੍ਣਂ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਕੌਰਵ, ਰਾਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲੱਖਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰ ਤੁਰੰਤ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤੋऽਹਂ ਤਾਨਪਿ ਰਣੇ ਸ਼ਰੈਰਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮੈਃ । ਸਂਛਿਦ੍ਯ ਭੂਮੌ ਨृਪਤੇ ਪਾਤਯੇਯਂ ਨਗਾਨਿਵ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਹ ਤੀਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੱਪ ਵਰਗੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਏਵਂ ਤਦਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਵਂ ਤਦਾ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ । ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਕਾਲੇ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਤੁ ਵ੍ਯਪਾਯਾਤ੍ਸ ਚ ਮੇ ਗੁਰੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਜੰਗ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੋਈ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਮ ਲੰਘ ਗਈ, ਮੇਰਾ ਅਧਿਆਪਕ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਮਾਗਤਸ੍ਯ ਰਾਮੇਣ ਪੁਨਰੇਵਾਤਿਦਾਰੁਣਮ੍। ਅਨ੍ਯੇਦ੍ਯੁਸ੍ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਦਾ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਮੁੜ ਆਇਆ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਫਿਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਤਤੋ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਚ੍ਛੂਰੋ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃਕ । ਅਯੋਜਯਤ੍ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਦਿਵਸੇ ਦਿਵਸੇ ਵਿਭੁਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਬਲਵਾਨ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਈ ਕਈ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਾਨ੍ਯਹਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤੀਘਾਤੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਭਾਰਤ। ਵ੍ਯਧਮਂ ਤੁਮੁਲੇਯੁਦ੍ਧੇਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਸੁਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜਾਨ੍
ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੱਕ ਦਾਅ ਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਛੱਡਣੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੈਰਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਬਹੁਧਾ ਹਤੇष੍ਵੇਵ ਚ ਭਾਰਤ । ਅਕ੍ਰੁਧ੍ਯਤ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਪ੍ਰਾਣਃ ਸ ਸਂਯੁਗੇ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਵਾਰੀ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਪਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਧੋਰਰੂਪਾ- ਮਸ੍ਤ੍ਰੇ ਰੁਦ੍ਧੇ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ। ਕਾਲੋਤ੍ਸृष੍ਟਾਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਾਮਿਵੋਲ੍ਕਾਂ ਸਂਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਰਾਂ ਤੇਜਸਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਲੋਕਮ੍
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਜਮਦਗਨੀ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਭਾਲਾ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਆਪ ਹੀ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਨੋਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।