ਆਚਾਰ੍ਯਤਾ ਮਾਨਿਤਾ ਮੇ ਨਿਰ੍ਮਰ੍ਯਾਦੇ ਹ੍ਯਪਿ ਤ੍ਵਯਿ । ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸਂਪਦਂ ਧਰ੍ਮਸਂਗ੍ਰਹੇ
ਤੂੰ ਨਿਯਮਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵਰਤਿਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਵਜੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੀ ਧਰਮ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਰ ਸੁਣ।
ਯੇ ਤੇ ਵੇਦਾਃ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਥਾ .... ਯਚ੍ਚ ਤੇ ਮਹਤ੍ । ਤਪਸ਼੍ਚ ਤੇ ਮਹਤ੍ਤਪ੍ਤਂ ਨ ਤੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਹਰਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਵੇਦ ਹਨ, ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਤਪ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।
ਪ੍ਰਹਰੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਰਾਮ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਤ੍ਵਂ ਹਿ ਯਾਤਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਮੁਦ੍ਯਮਾਤ੍
ਹੇ ਰਾਮ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਫਰਜ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹਮਲਾ ਕਰ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਦੋਂ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਧਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਧਨੁषੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯ ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਬਲਂ ਮਮ। ਏष ਤੇ ਕਾਰ੍ਮੁਕ ਵੀਰ ਛਿਨਦ੍ਮਿ ਨਿਸ਼ਿਤੇषੁਣਾ
ਮੇਰੇ ਧਨੁ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ, ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ। ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਧਨੁ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿਆਂਗਾ।
ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਭਲ੍ਲਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਤੇਨਾਸ੍ਯ ਧਨੁषਃ ਕੋਟਿਂ ਛਿਤ੍ਵਾ ਭੂਮਾਵਪਾਤਯਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਧਨੁ ਦੀ ਨੋਕ ਕੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਤਥੈਵ ਚ ਪृषਤ੍ਕਾਨਾਂ ਸ਼ਤਾਨਿ ਨਤਪਰ੍ਵਣਾਮ੍ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰਾਣਾਂ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਗਿੱਧ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਕਰੇ ਜੋੜ ਵਾਲੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰ ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਚਲਾਏ।
ਕਾਯੇ ਵਿषਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਵਾਯੁਨਾ ਸਮੁਦੀਰਿਤਾਃ। ਚੇਲੁਃ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤੋ ਰੁਧਿਰਂ ਨਾਗਾ ਇਵ ਚ ਤੇ ਸ਼ਰਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਜ ਗਏ, ਖੂਨ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਮੂਵਦੇ ਰਹੇ।
ਕ੍ਸ਼ਤਜੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਃ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਸ ਰੁਧਿਰਂ ਰਣੇ। ਬਭੌ ਰਾਮਸ੍ਤਥਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲ ਇਵ ਕਿਂਸ਼ੁਕਃ
ਰਾਮ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਤਪਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਖੂਨ ਵਗਦਾ ਸੀ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਹੇਮਨ੍ਤਾਨ੍ਤੇऽਸ਼ੋਕ ਇਵ ਰਕ੍ਤਸ੍ਤਬਕਮਣ੍ਡਿਤਃ। ਬਭੌ ਰਾਮਸ੍ਤਥਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲ ਇਵ ਕਿਂਸ਼ੁਕਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਰਾਮ ਠੰਡੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਅਸ਼ੋਕ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਤੋऽਨ੍ਯਦ੍ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਰਾਮਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਹੇਮਪੁਙ੍ਖਾਨ੍ਸੁਨਿਸ਼ਿਤਾਞ੍ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਹਿ ਵਵਰ੍ष ਸਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੋਰ ਧਨੁ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਾਂ ਰੌਦ੍ਰਾ ਬਹੁਧਾ ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਨਃ । ਅਕਮ੍ਪਯਨ੍ਮਹਾਵੇਗਾਃ ਸਰ੍ਪਾਨਲਵਿषੋਪਮਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਕਈ ਤੇ ਮਰਮ-ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਜੇ। ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਤਮਹਂ ਸਮਵष੍ਟਭ੍ਯ ਪੁਨਰਾਤ੍ਮਾਨਮਾਹਵੇ । ਸ਼ਤਸਂਖ੍ਯੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਦਾ ਰਾਮਮਵਾਕਿਰਮ੍
ਜੰਗ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਸ ਤੈਰਗ੍ਨ੍ਯਰ੍ਕਸਙ੍ਕਾਸ਼ੈਃ ਸ਼ਰੈਰਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮੈਃ । ਸ਼ਿਤੈਰਭ੍ਯਰ੍ਦਿਤੋ ਰਾਮੋ ਮਨ੍ਦਚੇਤਾ ਇਵਾਭਵਤ੍
ਰਾਮ, ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੱਤ ਮੰਦ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤੋऽਹਂ ਕृਪਯਾऽऽਵਿष੍ਟੋ ਵਿਨਿਨ੍ਦ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ । ਧਿਗ੍ਧਿਗਿਤ੍ਯਬ੍ਰੁਵਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਹਾਏ ਹਾਏ!' ਜੰਗ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਫਰਜ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਅਸਕृਚ੍ਚਾਬ੍ਰੁਵਂ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ੋਕਵੇਗਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ । ਅਹੋ ਬਤ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਮਯੇਦਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਿਹਾ, 'ਹਾਏ! ਮੈਂ ਪਾਪ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਫਰਜ, ਹੇ ਭਾਰਤ।'
ਗੁਰੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਰ੍ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਯਦੇਵਂ ਪੀਡਿਤਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਤਤੋ ਨ ਪ੍ਰਾਹਰਂ ਭੂਯੋ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਾਯ ਭਾਰਤ
ਜਦ ਅਧਿਆਪਕ, ਦੁਜਾਤੀ, ਧਰਮਵਾਨ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਅਥਾਵਤਾਪ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਪੂषਾ ਦਿਵਸਮਂਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਜਗਾਮਾਸ੍ਤਂ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੁਸ੍ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਮੁਪਾਰਮਤ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਧਰਤੀ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ ਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਲ ਗਿਆ, ਹਜ਼ਾਰ ਰਸ਼ਮੀਆਂ ਵਾਲਾ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਆਤ੍ਮਨਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਸੂਤੋ ਹਯਾਨਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਮਮ ਚਾਪਨਯਾਮਾਸ ਸ਼ਲ੍ਯਾਨ੍ਕੁਸ਼ਲਸਂਮਤਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸੂਤ ਨੇ, ਜੋ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਤੀਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤੇ।
ਸ੍ਨਾਤਾਪਵृਤ੍ਤੈਸ੍ਤੁਰਗੈਰ੍ਲਬ੍ਧਤੋਯੈਰਵਿਹ੍ਵਲੈਃ। ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਚੋਦਿਤੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਮਵਰ੍ਤਤ
ਸਵੇਰੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਘੋੜੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਤਾਜ਼ਾ ਤੇ ਸੁਚੇਤ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਫਿਰ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਾਂ ਤੂਰ੍ਣਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਦਂਸ਼ਿਤਂ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਅਕਰੋਦ੍ਰਥਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਰਾਮਃ ਸਜ੍ਜਂ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤੋऽਹਂ ਰਾਮਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਰਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਧਨੁਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਮਿਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸਹਸਾਵਤਰਂ ਰਥਾਤ੍
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ ਰਥ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਉਤਰ ਗਿਆ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਤਥੈਵਾਹਂ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਭਾਰਤ । ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਰ੍ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਵੀਤਭੀਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੈਂ ਵੀ ਸਲਾਮ ਕਰਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਜਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਲੜਨ ਲਈ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਭਾਰਤ।
ਤਤੋऽਹਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਸਮਵਾਕਿਰਮ੍ । ਸ ਚ ਮਾਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਵਰ੍षਨ੍ਤਂ ਸਮਵਾਕਿਰਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪੁਨਰੇਵ ਸੁਤੇਜਿਤਾਨ੍ । ਸਂਪ੍ਰੈषੀਨ੍ਮੇ ਸ਼ਰਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਦੀਪ੍ਤਾਸ੍ਯਾਨੁਰਗਾਨਿਵ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜਮਦਗਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹੋਣ।
ਤਤੋऽਹਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਭਲ੍ਲੈਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਅਚ੍ਛਿਦਂ ਸਹਸਾ ਰਾਜਨ੍ਨਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੁਕਤੇਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਮਯਿ ਪ੍ਰਯੋਜਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯषੇਧਯਮ੍
ਫਿਰ ਜਮਦਗਨੀ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤੇ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੈਰੇਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਚਿਕੀਰ੍षਨ੍ਨਧਿਕਾਂ ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍। ਤਤੋ ਵਿਦਿ ਮਹਾਨ੍ਨਾਦਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਸਿਰਫ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਧੀਕ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਓ ਬਲਵਾਨ, ਫਿਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋऽਹਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਾਯਵ੍ਯਂ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਜਘ੍ਨੇ ਚ ਤਦ੍ਰਾਮੋ ਗੁਹ੍ਯਕਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਜਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਉੱਤੇ ਹਵਾ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਿਆ, ਪਰ ਰਾਮ ਨੇ, ਭਾਰਤ, ਇਕ ਗੁਪਤ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤੋऽਹਮਸ੍ਤ੍ਰਮਾਗ੍ਨੇਯਮਨੁਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ । ਵਾਰੁਣੇਨੈਵ ਤਦ੍ਰਾਮੋ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਮੇ ਵਿਭੁਃ
ਫਿਰ, ਉਚਿਤ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਪਰ ਰਾਮ ਨੇ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਰਾਮਸ੍ਯਾਹਮਵਾਰਯਮ੍ । ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਮਮ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਰਾਮ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਰੋਕ ਲਏ, ਤੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਹਥਿਆਰ ਰੋਕ ਲਿਆ।