ਤਤੋ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਮਃ ਸ੍ਮਯਮਾਨੋ ਰਣਾਜਿਰੇ । ਰਥੋ ਮੇ ਮੇਦਿਨੀ ਭੀष੍ਮ ਵਾਹਾ ਵੇਦਾਃ ਸਦਸ਼੍ਵਵਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: 'ਮੇਰੀ ਧਰਤੀ ਹੀ ਰਥ ਹੈ, ਭੀਸ਼ਮ, ਤੇ ਵੇਦ ਮੇਰੇ ਉੱਤਮ ਘੋੜੇ ਹਨ।'
ਸੂਤਸ਼੍ਚ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ ਵੈ ਕਵਚਂ ਵੇਦਮਾਤਰਃ । ਸੁਸਂਵੀਤੋ ਰਣੇ ਤਾਭਿਰ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇऽਹਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
'ਹਵਾ ਮੇਰਾ ਸਾਰਥੀ ਹੈ, ਵੇਦਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਮੇਰਾ ਕਵਚ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਕੁਰੁਕੁਲ ਦੀ ਸ਼ਾਨ।'
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣੋ ਗਾਨ੍ਧਾਰੇ ਰਾਮੋ ਮਾਂ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤੇਨ ਮਹਤਾ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਂਧਾਰ ਦੇ ਰਾਮ ਨੇ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਬਹਾਦੁਰ ਸਨ, ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤੋऽਪਸ਼੍ਯਂ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਂ ਰਥਮਧ੍ਯੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਵਰੇ ਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤੋਪਮਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਰਥ ਵਿਚ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਨਸਾ ਵਿਹਿਤੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਨਗਰੋਪਭੇ । ਦਿਵ੍ਯਾਸ਼੍ਵਯੁਜਿ ਸਨ੍ਨਦ੍ਵੇ ਕਾਞ੍ਚਨੇਨ ਵਿਭੂषਿਤੇ
ਉਸਦਾ ਰਥ ਮਨ ਵਿਚ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵੱਡਾ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਹਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਥ ਦਿਵਵੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕਵਚੇਨ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸੋਮਾਰ੍ਕਕृਤਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾ। ਧਨੁਰ੍ਧਰੋ ਬਦ੍ਧਤੂਣੋ ਬਦ੍ਧਗੋਧਾਙ੍ਗੁਲਿਤ੍ਰਵਾਨ੍
ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ, ਸੋਮ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਕਵਚ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਧਨੁਸ਼, ਤਰਕਸ਼ ਕਸਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਗੋਹ ਦੇ ਚਮੜੇ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਸਾਰਥ੍ਯਂ ਕृਤਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੁਯੁਤ੍ਸੋਰਕੁਤਵ੍ਰਣਃ । ਸਖਾ ਵੇਦਵਿਦਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਦਯਿਤੋ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਹ
ਉਸਦੇ ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਨਿਡਰ ਸੀ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਭਾਰਗਵ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ।
ਆਹ੍ਵਯਾਨਃ ਸ ਮਾਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਨੋ ਹਰ੍षਯਤੀਵ ਮੇ । ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਭਿਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਨਭਿਯਾਹੀਤਿ ਭਾਰ੍ਗਵਃ
ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, 'ਆ, ਆਗੇ ਆ!'—ਉਸਦੀ ਚੁਣੌਤੀ ਨੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮਾਦਿਤ੍ਯਮਿਵੋਦ੍ਯਨ੍ਤਮਨਾਧृष੍ਯਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਤਕਰਂ ਰਾਮਮੇਕਮੇਕਃ ਸਮਾਸਦੂਮ੍
ਮੈਂ ਰਾਮ, ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਪਰਾਧੀ ਜਿਹਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਸਾਹਮਣੇ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਹਂ ਬਾਣਪਾਤੇषੁ ਤ੍ਰਿषੁ ਵਾਹਾਨ੍ਨਿਗृਹ੍ਯ ਵੈ । ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਧਨੁਰ੍ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪਦਾਤਿਰ੍ऋषਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ, ਧਨੁਸ਼ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਪੈਦਲ ਹੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਅਭ੍ਯਾਗਚ੍ਛਂ ਤਦਾ ਰਾਮਮਰ੍ਚਿष੍ਯਨ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚੈਨਂ ਵਿਧਿਵਦਬ੍ਰੁਵਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਰਾਮ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਚੰਗੇ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ।
ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਰਣੇ ਰਾਮ ਸਦृਸ਼ੇਨਾਧਿਕੇਨ ਵਾ । ਗੁਰੁਣਾ ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲੇਨ ਜਯਮਾਸ਼ਾਸ੍ਵ ਮੇ ਵਿਭੋ
ਰਾਮ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ, ਵਧੇਰੇ ਹੋ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹੋ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਪੱਕੇ ਹੋ—ਮੇਰੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਅਸੀਸ ਦਿਓ।
ਏਵਮੇਤਤ੍ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭੂਤਿਮਿਚ੍ਛਤਾ। ਧਰ੍ਮੋ ਹ੍ਯੇष ਮਹਾਬਾਹੋ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੈਃ ਸਹ ਯੁਧ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਹੀ ਢੰਗ ਹੈ, ਹੇ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ; ਜੋ ਇੱਜ਼ਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਝ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਹੀ ਧਰਮ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ।
ਸ਼ਪੇਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨਚੇਦੇਵਮਾਗਚ੍ਛੇਥਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਰਣੇ ਯਤ੍ਤੋ ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਕੌਰਵ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਆਉਂਦੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੰਦਾ। ਹੁਣ, ਹੇ ਕੌਰਵ, ਹੌਸਲਾ ਫੜ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਤਰੋ।
ਨ ਤੁ ਤੇ ਜਯਮਾਸ਼ਾਸੇ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਜੇਤੁਮਹਂ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਗਚ੍ਛ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਚਰਿਤੇਨ ਤੇ
ਪਰ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਲੜ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚੰਗੇ ਵਰਤਾਵ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।
ਤਤੋऽਹਂ ਤਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਃ । ਪ੍ਰਾਧ੍ਮਾਪਯਂ ਰਣੇ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਪੁਨਰ੍ਹੇਮਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸ਼ੰਖ ਫੇਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਜਾਈ।
ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਭਵਨ੍ਮਮ ਤਸ੍ਯ ਚ ਭਾਰਤ । ਦਿਵਸਾਨ੍ਸੁਬਹੂਨ੍ਰਾਜਨ੍ਪਰਸ੍ਪਰਜਿਗੀषਯਾ
ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਸ ਮੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਣੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਹਰਤ੍ਕਙ੍ਖਪਤ੍ਰਿਭਿਃ । ਵष੍ਟ੍ਯਾ ਸ਼ਤੈਸ਼੍ਚ ਨਵਭਿਃ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਨਤषਰ੍ਵਣਾਮ੍
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਿੱਧ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਨੌ ਸੌ ਵੱਕਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਚਤ੍ਵਾਰਸ੍ਤੇਨ ਮੇ ਵਾਹਾਃ ਸੂਤਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਪ੍ਰਤਿਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤਥੈਵਾਹਂ ਸਮਰੇ ਦਂਸ਼ਿਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਘਾਇਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਟਿਆ ਰਿਹਾ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਚ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਤਮਹਂ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ ਰਣੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਆਚਾਰ੍ਯਤਾ ਮਾਨਿਤਾ ਮੇ ਨਿਰ੍ਮਰ੍ਯਾਦੇ ਹ੍ਯਪਿ ਤ੍ਵਯਿ । ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸਂਪਦਂ ਧਰ੍ਮਸਂਗ੍ਰਹੇ
ਤੂੰ ਨਿਯਮਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵਰਤਿਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਵਜੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੀ ਧਰਮ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਰ ਸੁਣ।
ਯੇ ਤੇ ਵੇਦਾਃ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਥਾ .... ਯਚ੍ਚ ਤੇ ਮਹਤ੍ । ਤਪਸ਼੍ਚ ਤੇ ਮਹਤ੍ਤਪ੍ਤਂ ਨ ਤੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਹਰਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਵੇਦ ਹਨ, ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਤਪ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।
ਪ੍ਰਹਰੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਰਾਮ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਤ੍ਵਂ ਹਿ ਯਾਤਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਮੁਦ੍ਯਮਾਤ੍
ਹੇ ਰਾਮ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਫਰਜ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹਮਲਾ ਕਰ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਦੋਂ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਧਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਧਨੁषੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯ ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਬਲਂ ਮਮ। ਏष ਤੇ ਕਾਰ੍ਮੁਕ ਵੀਰ ਛਿਨਦ੍ਮਿ ਨਿਸ਼ਿਤੇषੁਣਾ
ਮੇਰੇ ਧਨੁ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ, ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ। ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਧਨੁ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿਆਂਗਾ।
ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਭਲ੍ਲਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਤੇਨਾਸ੍ਯ ਧਨੁषਃ ਕੋਟਿਂ ਛਿਤ੍ਵਾ ਭੂਮਾਵਪਾਤਯਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਧਨੁ ਦੀ ਨੋਕ ਕੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਤਥੈਵ ਚ ਪृषਤ੍ਕਾਨਾਂ ਸ਼ਤਾਨਿ ਨਤਪਰ੍ਵਣਾਮ੍ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰਾਣਾਂ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਗਿੱਧ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਕਰੇ ਜੋੜ ਵਾਲੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰ ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਚਲਾਏ।
ਕਾਯੇ ਵਿषਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਵਾਯੁਨਾ ਸਮੁਦੀਰਿਤਾਃ। ਚੇਲੁਃ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤੋ ਰੁਧਿਰਂ ਨਾਗਾ ਇਵ ਚ ਤੇ ਸ਼ਰਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਜ ਗਏ, ਖੂਨ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਮੂਵਦੇ ਰਹੇ।
ਕ੍ਸ਼ਤਜੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਃ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਸ ਰੁਧਿਰਂ ਰਣੇ। ਬਭੌ ਰਾਮਸ੍ਤਥਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲ ਇਵ ਕਿਂਸ਼ੁਕਃ
ਰਾਮ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਤਪਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਖੂਨ ਵਗਦਾ ਸੀ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਹੇਮਨ੍ਤਾਨ੍ਤੇऽਸ਼ੋਕ ਇਵ ਰਕ੍ਤਸ੍ਤਬਕਮਣ੍ਡਿਤਃ। ਬਭੌ ਰਾਮਸ੍ਤਥਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲ ਇਵ ਕਿਂਸ਼ੁਕਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਰਾਮ ਠੰਡੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਅਸ਼ੋਕ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਤੋऽਨ੍ਯਦ੍ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਰਾਮਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਹੇਮਪੁਙ੍ਖਾਨ੍ਸੁਨਿਸ਼ਿਤਾਞ੍ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਹਿ ਵਵਰ੍ष ਸਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੋਰ ਧਨੁ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।