ਪਾਣ੍ਡੁਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵ੍ਯਜਨੈਰ੍ਵੀਜ੍ਯਮਾਨੋ ਨਰਾਧਿਪ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਾਸਾਃ ਸਿਤੋष੍ਣੀषਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੁਕ੍ਲਵਿਭੂषਣਃ
ਚਿੱਟੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ, ਚਿੱਟਾ ਪੱਗ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ ਵੀ ਚਿੱਟੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਜਯਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰ੍ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਗਜਸਾਹ੍ਵਯਾਤ੍। ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਰਣਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮੁਪਾਯਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਵਿਜੈ ਦੀ ਅਸੀਸਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਹਾਥੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਤੇ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਤੇ ਹਯਾਸ਼੍ਚੋਦਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਸੂਤੇਨ ਪਰਮਾਹਵੇ । ਅਵਹਨ੍ਮਾਂ ਭृਸ਼ਂ ਰਾਜਨ੍ਮਨੋਮਾਰੁਤਰਂਹਸਃ
ਉਹ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਰਥੀ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਮਨ ਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਗਤ੍ਵਾऽਹਂ ਤਤ੍ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸ ਚ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਹਸਾ ਰਾਜਨ੍ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਮੈਂ ਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਰਾਮ, ਦੋਵੇਂ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਜੰਗ ਲਈ ਵਧੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਤਤਃ ਸਦਰ੍ਸ਼ਨੇऽਤਿष੍ਠਂ ਰਾਮਸ੍ਯਾਤਿਤਪਸ੍ਵਿਨਃ । ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਪ੍ਰਵਰਂਕ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਧਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਬੜੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ੰਖ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਜਾ ਕੇ ਸੁਰੀਲਾ ਤੇ ਉੱਤਮ ਧੁਨ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਜਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤਾਪਸਾਸ਼੍ਚ ਵਨੌਕਸਃ। ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਰਣਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦੇਵਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਗਣਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਨ, ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਤਪੱਸਵੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਉਹ ਅਸਮਾਨੀ ਜੰਗ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤੋ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸਂਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਵਾਦਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਮੇਘਵृਨ੍ਦਾਨਿ ਚੈਵ ਹ
ਫਿਰ ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਅਸਮਾਨੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ, ਵਜਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਾਜ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਤਾਪਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯਾਨੁਯਾਯਿਨਃ । ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਾਃ ਸਮਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਰਣਾਜਿਰਮ੍
ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਤਪੱਸਵੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਦਰਸ਼ਕ ਬਣ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੈषਿਣੀ । ਮਾਤਾ ਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ ਰਾਜਨ੍ਕਿਮਿਦਂ ਤੇ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: 'ਰਾਜਨ, ਇਹ ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਹੈਂ?'
ਗਤ੍ਵਾऽਹਂ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਂ ਤੁ ਪ੍ਰਯਾਚਿष੍ਯੇ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ । ਭੂष੍ਮੇਣ ਸਹ ਮਾ ਯੋਤ੍ਸੀਃ ਸ਼ਿष੍ਯੇਣੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
'ਮੈਂ ਜਾਮਦਗਨਯ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਭੀਸ਼ਮ, ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨਾਲ, ਲੜਾਈ ਨਾ ਕਰੇ।'
ਮਾ ਮੈਵਂ ਪੁਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧਂ ਕੁਰੁ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੇਨ ਸਮਰੇ ਯੋਦ੍ਧੁਮਿਤ੍ਯੇਵ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਤ੍
'ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਇਹ ਜਿੱਦ ਨਾ ਕਰ, ਰਾਜਨ, ਕਿ ਜਾਮਦਗਨਯ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨੀ ਹੈ,' ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਡਾਂਟਣ ਲੱਗੀ।
ਕਿਂ ਨ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਹਣੋ ਹਰਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ । ਵਿਦਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰ ਰਾਮਸ੍ਤੇ ਯਤਸ੍ਤਂ ਯੋਦ੍ਧੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
'ਪੁੱਤਰ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੇਰਾ ਰਾਮ, ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹਰੀ ਵਰਗਾ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਲੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?'
ਤਤੋऽਹਮਬ੍ਰਵਂ ਦੇਵੀਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ। ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਯਥਾ ਚ ਰਾਮੋ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ । ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸੁਤਾਯਾਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਕਰ੍ਮ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਤੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਉਕਸਾਇਆ ਸੀ ਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਪੁਰਾਣੀ ਘਟਨਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਉਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ।
ਤਤਃ ਸਾ ਰਾਮਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਜਨਨੀ ਮੇ ਮਹਾਨਦੀ। ਮਦਰ੍ਥਂ ਤਮृषਿਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾਮਾਸ ਭਾਰ੍ਗਵਮ੍
ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ, ਰਾਮ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਭੀष੍ਮੇਣ ਸਹ ਮਾ ਯੋਤ੍ਸੀਃ ਸ਼ਿष੍ਯੇਣੇਤਿ ਵਚੋ।़ਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸ ਚ ਤਾਮਾਹ ਯਾਚਨ੍ਤੀਂ ਭੀष੍ਮਮੇਵ ਨਿਵਰ੍ਤਯ। ਨ ਚ ਮੇ ਕੁਰੁਤੇ ਕਾਮਮਿਤ੍ਯਹਂ ਤਮੁਪਾਗਮਮ੍
ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਭੀਸ਼ਮ, ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨਾਲ, ਲੜਾਈ ਨਾ ਕਰ।' ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਹੀ ਰੋਕ ਲੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।' ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਗਙ੍ਗਾ ਸੁਤਸ੍ਨੋਹਾਨ੍ਮਾਂ ਸਾ ਪੁਨਰੁਪਾਗਮਤ੍। ਨਾਸ੍ਯਾ ਅਕਰਵਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕ੍ਰੋਧਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਗੰਗਾ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨੀ।
ਅਥਾਦृਸ਼੍ਯਤ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭृਗੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਆਹ੍ਵਯਾਮਾਸ ਚ ਤਦਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਤਪੱਸਵੀ ਤੇ ਭਰਗੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਮ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਮਹਂ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ ਰਣੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਭੂਮਿष੍ਠਂ ਨੋਤ੍ਸਹੇ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਭਵਨ੍ਤਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੈਂ ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਖੜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਥ ਤੇ ਹਾਂ, ਲੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।'
ਆਰੋਹ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਂ ਵੀਰ ਕਵਚਂ ਚ ਮਹਾਭੁਜ । ਬਧਾਨ ਸਮਰੇ ਰਾਮ ਯਦਿ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਮਯੇਚ੍ਛਸਿ
'ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਵੀਰ, ਤੁਸੀਂ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ, ਕਵਚ ਪਹਿਨੋ ਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਓ।'
ਤਤੋ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਮਃ ਸ੍ਮਯਮਾਨੋ ਰਣਾਜਿਰੇ । ਰਥੋ ਮੇ ਮੇਦਿਨੀ ਭੀष੍ਮ ਵਾਹਾ ਵੇਦਾਃ ਸਦਸ਼੍ਵਵਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: 'ਮੇਰੀ ਧਰਤੀ ਹੀ ਰਥ ਹੈ, ਭੀਸ਼ਮ, ਤੇ ਵੇਦ ਮੇਰੇ ਉੱਤਮ ਘੋੜੇ ਹਨ।'
ਸੂਤਸ਼੍ਚ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ ਵੈ ਕਵਚਂ ਵੇਦਮਾਤਰਃ । ਸੁਸਂਵੀਤੋ ਰਣੇ ਤਾਭਿਰ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇऽਹਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
'ਹਵਾ ਮੇਰਾ ਸਾਰਥੀ ਹੈ, ਵੇਦਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਮੇਰਾ ਕਵਚ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਕੁਰੁਕੁਲ ਦੀ ਸ਼ਾਨ।'
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣੋ ਗਾਨ੍ਧਾਰੇ ਰਾਮੋ ਮਾਂ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤੇਨ ਮਹਤਾ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਂਧਾਰ ਦੇ ਰਾਮ ਨੇ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਬਹਾਦੁਰ ਸਨ, ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤੋऽਪਸ਼੍ਯਂ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਂ ਰਥਮਧ੍ਯੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਵਰੇ ਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤੋਪਮਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਰਥ ਵਿਚ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਨਸਾ ਵਿਹਿਤੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਨਗਰੋਪਭੇ । ਦਿਵ੍ਯਾਸ਼੍ਵਯੁਜਿ ਸਨ੍ਨਦ੍ਵੇ ਕਾਞ੍ਚਨੇਨ ਵਿਭੂषਿਤੇ
ਉਸਦਾ ਰਥ ਮਨ ਵਿਚ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵੱਡਾ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਹਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਥ ਦਿਵਵੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕਵਚੇਨ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸੋਮਾਰ੍ਕਕृਤਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾ। ਧਨੁਰ੍ਧਰੋ ਬਦ੍ਧਤੂਣੋ ਬਦ੍ਧਗੋਧਾਙ੍ਗੁਲਿਤ੍ਰਵਾਨ੍
ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ, ਸੋਮ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਕਵਚ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਧਨੁਸ਼, ਤਰਕਸ਼ ਕਸਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਗੋਹ ਦੇ ਚਮੜੇ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਸਾਰਥ੍ਯਂ ਕृਤਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੁਯੁਤ੍ਸੋਰਕੁਤਵ੍ਰਣਃ । ਸਖਾ ਵੇਦਵਿਦਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਦਯਿਤੋ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਹ
ਉਸਦੇ ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਨਿਡਰ ਸੀ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਭਾਰਗਵ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ।
ਆਹ੍ਵਯਾਨਃ ਸ ਮਾਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਨੋ ਹਰ੍षਯਤੀਵ ਮੇ । ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਭਿਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਨਭਿਯਾਹੀਤਿ ਭਾਰ੍ਗਵਃ
ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, 'ਆ, ਆਗੇ ਆ!'—ਉਸਦੀ ਚੁਣੌਤੀ ਨੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮਾਦਿਤ੍ਯਮਿਵੋਦ੍ਯਨ੍ਤਮਨਾਧृष੍ਯਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਤਕਰਂ ਰਾਮਮੇਕਮੇਕਃ ਸਮਾਸਦੂਮ੍
ਮੈਂ ਰਾਮ, ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਪਰਾਧੀ ਜਿਹਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਸਾਹਮਣੇ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਹਂ ਬਾਣਪਾਤੇषੁ ਤ੍ਰਿषੁ ਵਾਹਾਨ੍ਨਿਗृਹ੍ਯ ਵੈ । ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਧਨੁਰ੍ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪਦਾਤਿਰ੍ऋषਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ, ਧਨੁਸ਼ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਪੈਦਲ ਹੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ।