ਕृਪਣਂ ਤ੍ਵਾਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਸੇਵਿਤਾ । ਮਯਾ ਵਿਨਿਹਤਂ ਦੇਵੀ ਰੋਦਤਾਮਦ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਜਦੋਂ ਤੈਨੂੰ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਤੇਰੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਹੋਣਗੇ, ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇਗੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇਵੀ ਅੱਜ ਰੋਵੇਗੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਅਤਦਰ੍ਹਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਭਗੀਰਥਸੁਤਾऽਨਘਾ । ਯਾ ਤ੍ਵਾਮਜੀਜਨਨ੍ਮਨ੍ਦਂ ਯੁਦ੍ਧਕਾਮੁਕਮਾਤੁਰਮ੍
ਉਹ ਭਾਗੀਰਥ ਦੀ ਧੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਜੋ ਐਸਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਅਕਲ ਵਾਲਾ ਤੇ ਲੜਾਈ ਦਾ ਸ਼ੌਕੀਨ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਏਹਿ ਗਚ੍ਛ ਮਯਾ ਭੀष੍ਮ ਯੁਦ੍ਧਕਾਮੁਕ ਦੁਰ੍ਮਦ । ਗृਹਾਣ ਸਰ੍ਵਂ ਕੌਰਵ੍ਯ ਰਥਾਦਿ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਆ, ਚੱਲ ਭੀਸ਼ਮ, ਹੰਕਾਰੀਆਂ ਤੇ ਲੜਾਈ ਦੇ ਸ਼ੌਕੀਨ। ਹੇ ਕੌਰਵ, ਰਥ ਆਦਿਕ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਲੈ ਲੈ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਤਮਹਂ ਰਾਮਂ ਪਰਪੁਰਂਜਯਮਕ੍ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਕ ਸ਼ਿਰਸਾ ਰਾਮਮੇਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤ੍ਯਥਾਬ੍ਰਵਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਮ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਹੁਕਮ, ਰਾਮ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਰਾਮਃ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਯੁਯੁਤ੍ਸਯਾ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਨਗਰਂ ਚਾਹਂ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਮ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ।
ਤਤਃ ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨੋ ਮਾਤ੍ਰਾ ਚ ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦਿਤਃ। ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨ੍ਵਾਚ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਾਹਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਚੈਵ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
ਫਿਰ, ਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਅਸੀਸ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਬੋਲ ਪੜ੍ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ।
ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਰੁਚਿਰਂ ਰਾਜਤਂ ਪਾਣ੍ਡੁਰੈਰ੍ਹਯੈਃ। ਸੂਪਸ੍ਕਰਂ ਸ੍ਵਧਿष੍ਠਾਨਂ ਵੈਯਾਘ੍ਰਪਰਿਵਾਰਣਮ੍
ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਬਾਘਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਨਿਕਲਿਆ।
ਉਪਪਨ੍ਨਂ ਮਹਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸਰ੍ਵੋਪਕਰਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਕੁਲੀਨੇਨ ਵੀਰੇਣ ਹਯਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾ ਰਣੇ
ਉਹ ਰਥ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਇਕ ਵੱਡੇ ਘਰਾਣੇ ਦੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਵੀਰ ਨੇ ਚਲਾਇਆ।
ਯਤ੍ਤਂ ਸੂਤੇਨ ਸ਼ਿष੍ਟੇਨ ਬਹੁਸ਼ੋ ਦृष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ । ਦਂਸ਼ਿਤਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰੇਣਾਹਂ ਕਵਚੇਨ ਵਪੁष੍ਮਤਾ
ਉਹ ਰਥੀ, ਜੋ ਕਈ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੀ। ਮੈਂ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਕਵਚ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਾਣ੍ਡੁਰਂ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਗृਹ੍ਯ ਪ੍ਰਾਯਾਂ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ । ਪਾਣ੍ਡੁਰੇਣਾਤਪਤ੍ਰੇਣ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣੇਨ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਚਿੱਟਾ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਚੱਲ ਪਿਆ, ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰਾ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਾਣ੍ਡੁਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵ੍ਯਜਨੈਰ੍ਵੀਜ੍ਯਮਾਨੋ ਨਰਾਧਿਪ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਾਸਾਃ ਸਿਤੋष੍ਣੀषਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੁਕ੍ਲਵਿਭੂषਣਃ
ਚਿੱਟੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ, ਚਿੱਟਾ ਪੱਗ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ ਵੀ ਚਿੱਟੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਜਯਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰ੍ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਗਜਸਾਹ੍ਵਯਾਤ੍। ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਰਣਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮੁਪਾਯਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਵਿਜੈ ਦੀ ਅਸੀਸਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਹਾਥੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਤੇ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਤੇ ਹਯਾਸ਼੍ਚੋਦਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਸੂਤੇਨ ਪਰਮਾਹਵੇ । ਅਵਹਨ੍ਮਾਂ ਭृਸ਼ਂ ਰਾਜਨ੍ਮਨੋਮਾਰੁਤਰਂਹਸਃ
ਉਹ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਰਥੀ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਮਨ ਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਗਤ੍ਵਾऽਹਂ ਤਤ੍ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸ ਚ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਹਸਾ ਰਾਜਨ੍ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਮੈਂ ਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਰਾਮ, ਦੋਵੇਂ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਜੰਗ ਲਈ ਵਧੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਤਤਃ ਸਦਰ੍ਸ਼ਨੇऽਤਿष੍ਠਂ ਰਾਮਸ੍ਯਾਤਿਤਪਸ੍ਵਿਨਃ । ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਪ੍ਰਵਰਂਕ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਧਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਬੜੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ੰਖ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਜਾ ਕੇ ਸੁਰੀਲਾ ਤੇ ਉੱਤਮ ਧੁਨ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਜਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤਾਪਸਾਸ਼੍ਚ ਵਨੌਕਸਃ। ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਰਣਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦੇਵਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਗਣਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਨ, ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਤਪੱਸਵੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਉਹ ਅਸਮਾਨੀ ਜੰਗ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤੋ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸਂਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਵਾਦਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਮੇਘਵृਨ੍ਦਾਨਿ ਚੈਵ ਹ
ਫਿਰ ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਅਸਮਾਨੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ, ਵਜਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਾਜ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਤਾਪਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯਾਨੁਯਾਯਿਨਃ । ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਾਃ ਸਮਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਰਣਾਜਿਰਮ੍
ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਤਪੱਸਵੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਦਰਸ਼ਕ ਬਣ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੈषਿਣੀ । ਮਾਤਾ ਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ ਰਾਜਨ੍ਕਿਮਿਦਂ ਤੇ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: 'ਰਾਜਨ, ਇਹ ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਹੈਂ?'
ਗਤ੍ਵਾऽਹਂ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਂ ਤੁ ਪ੍ਰਯਾਚਿष੍ਯੇ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ । ਭੂष੍ਮੇਣ ਸਹ ਮਾ ਯੋਤ੍ਸੀਃ ਸ਼ਿष੍ਯੇਣੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
'ਮੈਂ ਜਾਮਦਗਨਯ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਭੀਸ਼ਮ, ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨਾਲ, ਲੜਾਈ ਨਾ ਕਰੇ।'
ਮਾ ਮੈਵਂ ਪੁਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧਂ ਕੁਰੁ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੇਨ ਸਮਰੇ ਯੋਦ੍ਧੁਮਿਤ੍ਯੇਵ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਤ੍
'ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਇਹ ਜਿੱਦ ਨਾ ਕਰ, ਰਾਜਨ, ਕਿ ਜਾਮਦਗਨਯ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨੀ ਹੈ,' ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਡਾਂਟਣ ਲੱਗੀ।
ਕਿਂ ਨ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਹਣੋ ਹਰਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ । ਵਿਦਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰ ਰਾਮਸ੍ਤੇ ਯਤਸ੍ਤਂ ਯੋਦ੍ਧੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
'ਪੁੱਤਰ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੇਰਾ ਰਾਮ, ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹਰੀ ਵਰਗਾ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਲੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?'
ਤਤੋऽਹਮਬ੍ਰਵਂ ਦੇਵੀਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ। ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਯਥਾ ਚ ਰਾਮੋ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ । ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸੁਤਾਯਾਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਕਰ੍ਮ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਤੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਉਕਸਾਇਆ ਸੀ ਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਪੁਰਾਣੀ ਘਟਨਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਉਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ।
ਤਤਃ ਸਾ ਰਾਮਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਜਨਨੀ ਮੇ ਮਹਾਨਦੀ। ਮਦਰ੍ਥਂ ਤਮृषਿਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾਮਾਸ ਭਾਰ੍ਗਵਮ੍
ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ, ਰਾਮ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਭੀष੍ਮੇਣ ਸਹ ਮਾ ਯੋਤ੍ਸੀਃ ਸ਼ਿष੍ਯੇਣੇਤਿ ਵਚੋ।़ਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸ ਚ ਤਾਮਾਹ ਯਾਚਨ੍ਤੀਂ ਭੀष੍ਮਮੇਵ ਨਿਵਰ੍ਤਯ। ਨ ਚ ਮੇ ਕੁਰੁਤੇ ਕਾਮਮਿਤ੍ਯਹਂ ਤਮੁਪਾਗਮਮ੍
ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਭੀਸ਼ਮ, ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨਾਲ, ਲੜਾਈ ਨਾ ਕਰ।' ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਹੀ ਰੋਕ ਲੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।' ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਗਙ੍ਗਾ ਸੁਤਸ੍ਨੋਹਾਨ੍ਮਾਂ ਸਾ ਪੁਨਰੁਪਾਗਮਤ੍। ਨਾਸ੍ਯਾ ਅਕਰਵਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕ੍ਰੋਧਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਗੰਗਾ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨੀ।
ਅਥਾਦृਸ਼੍ਯਤ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭृਗੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਆਹ੍ਵਯਾਮਾਸ ਚ ਤਦਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਤਪੱਸਵੀ ਤੇ ਭਰਗੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਮ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਮਹਂ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ ਰਣੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਭੂਮਿष੍ਠਂ ਨੋਤ੍ਸਹੇ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਭਵਨ੍ਤਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੈਂ ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਖੜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਥ ਤੇ ਹਾਂ, ਲੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।'
ਆਰੋਹ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਂ ਵੀਰ ਕਵਚਂ ਚ ਮਹਾਭੁਜ । ਬਧਾਨ ਸਮਰੇ ਰਾਮ ਯਦਿ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਮਯੇਚ੍ਛਸਿ
'ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਵੀਰ, ਤੁਸੀਂ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ, ਕਵਚ ਪਹਿਨੋ ਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਓ।'