ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਧਰ੍ਮ੍ਯੌ ਤੌ ਮਾ ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਿਥਾਃ। ਪृਥਗ੍ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਮਿਸ਼੍ਰੌ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੌ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਗਾਂਧਰਵ ਅਤੇ ਰਾਖਸ ਰੂਪ ਕਸ਼ਤਰੀ ਲਈ ਧਰਮਕ ਹਨ, ਇਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਕਰ। ਚਾਹੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਂ ਮਿਲਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸਾ ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਸਕਾਮਸ੍ਯ ਸਕਾਮਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ। ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਵਿਵਾਹੇਨ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀਏ, ਗਾਂਧਰਵ ਵਿਵਾਹ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈਂ।
ਯਦਿ ਧਰ੍ਮਪਥਸ੍ਤ੍ਵੇਵ ਯਦਿ ਚਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਮਮ। ਪ੍ਰਦਾਨੇ ਪੌਰਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਸਮਯਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਜੇ ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਹ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਜੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੇਰਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਪੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਤ ਸੁਣ, ਜਦੋਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਗੱਲ ਆਵੇ।
ਸਤ੍ਯਂ ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨੀਹਿ ਯਥਾ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਰਹਃ। ਮਯਿ ਜਾਯੇਤ ਯਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ ਭਵੇਤ੍ਤ੍ਵਦਨਨ੍ਤਰਃ
ਮੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ ਦੱਸਾਂਗਾ: ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਤੁਰੰਤ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਹੋਵੇ।
ਯੁਵਰਾਜੋ ਮਹਾਰਾਜ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ। ਯਦ੍ਯੇਤਦੇਵਂ ਦੁष੍ਯਨ੍ਤ ਅਸ੍ਤੁ ਮੇ ਸਙ੍ਗਮਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਉਹ ਯੁਵਰਾਜ ਹੋਵੇਗਾ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਇਹ ਗੱਲ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਯੰਤ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਤੇਰਾ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਸ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤਿਃ। ਦੁष੍ਯਨ੍ਤਃ ਪੁਨਰੇਵਾਹ ਯਦ੍ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ ਤਦ੍ਵਦ
ਉਸ ਦੇ ਸਭ ਸ਼ਬਦ ਮੰਨ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਜੋ ਹੋਰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਦੱਸ।'
ਖ੍ਯਾਤੋ ਲੋਕਪ੍ਰਵਾਦੋਯਂ ਵਿਵਾਹ ਇਤਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਤਃ। ਵੈਵਾਹਿਕੀਂ ਕ੍ਰਿਯਾਂ ਸਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਜਾਹਿਤਾਮ੍
ਇਹ ਵਿਵਾਹ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਵਾਹ ਦੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਲੋਕਪ੍ਰਵਾਦਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਿਵਾਹਂ ਵਿਧਿਨਾ ਕੁਰੁ। ਸਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਯਜ੍ਞਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਦਰ੍ਭਾਃ ਸੁਮਨਸੋऽਕ੍ਸ਼ਤਾਃ
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚਰਚਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਵਿਵਾਹ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ। ਇੱਥੇ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਅਖੰਡ ਦਾਣੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਿਵਾਹਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰਜਾ ਭਵੇਤ੍। ਤਸ੍ਮਾਦਾਜ੍ਯਂ ਹਵਿਰ੍ਲਾਜਾਃ ਸਿਕਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਵ
ਜਿਵੇਂ ਵਿਵਾਹ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸੰਤਾਨ ਵੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਸ ਲਈ, ਘੀ, ਹਵਿ, ਲਾਜਾ ਤੇ ਰੇਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ।
ਵੈਵਾਹਿਕਾਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸਮਸ੍ਤਾਨੀਹ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਦੁਰੁਕ੍ਤਮਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਕਾਰਣਾਤ੍
ਵਿਵਾਹ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਇੱਥੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ। ਧਰਮ ਲਈ, ਜੇ ਕੋਈ ਕਠੋਰ ਬਾਤ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਾਫ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਵਿਚਾਰਯਨ੍। ਅਪਿ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਹਿ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਨਗਰਂ ਸ੍ਵਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
‘ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ,’ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ-ਵਿਚਾਰੇ ਕਿਹਾ। ਪਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਯਥਾ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਾ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਮਨ੍ਯਸੇ ਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜਰ੍षਿਸ੍ਤਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਗਾਮਿਨੀਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਸਮਾਹੂਯ ਵਚਨਂ ਯੁਕ੍ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਵੈ ਨ ਵृਥਾ ਕਰ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ: 'ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਜੋ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਅਣਸੁਣੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।'
ਕ੍ਰਿਯਾਹੀਨੋ ਹਿ ਨ ਭਵੇਨ੍ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਤਥਾ ਕੁਰੁष੍ਵ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵਿਵਾਹਂ ਮਾ ਚਿਰਂਕੁਰੁ
ਮੇਰਾ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਵਿਧੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਵਾਹ ਕਰ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਨृਪਤਿਨਾ ਦ੍ਵਿਜਃ ਪਰਮਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ। ਸ਼ੋਭਨਂ ਰਾਜਰਾਜੇਤਿ ਵਿਧਿਨਾ ਕृਤਵਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਬਹੁਤ ਮਜਬੂਰੀ ਨਾਲ, ਰਾਜ-ਰਸਮ ਸੁਚੱਜੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਾਸਨਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਕृਤਕੌਤੁਕਮਙ੍ਗਲਃ।' ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪਾਣਾਵੁਵਾਸ ਚ ਤਯਾ ਸਹ
ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਚੈਨਾਂ ਸ ਪ੍ਰਾਯਾਦਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਪ੍ਰੇषਯਿष੍ਯੇ ਤਵਾਰ੍ਥਾਯ ਵਾਹਿਨੀਂ ਚਤੁਰਙ੍ਗਿਣੀਮ੍
ਉਸ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚਲ ਪਿਆ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਦਾ ਰਿਹਾ, 'ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਭੇਜਾਂਗਾ।'
ਤ੍ਰੈਵਿਦ੍ਯਵृਦ੍ਧੈਃ ਸਹਿਤਾਂ ਨਾਨਾਰਾਜਜਨੈਃ ਸਹ। ਸ਼ਿਬਿਕਾਸਹਸ੍ਰੈਃ ਸਹਿਤਾ ਵਯਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਵੱਡੇ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜ-ਘਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਲੰਗੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਆਵਾਂਗੇ।
ਮੂਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕਿਰਾਤਾਸ਼੍ਚ ਕੁਬ੍ਜਾ ਵਾਮਨਕੈਃ ਸਹ। ਸਹਿਤਾਃ ਕਞ੍ਚੁਕਿਵਰੈਰ੍ਵਾਹਿਨੀ ਸੂਤਮਾਗਧੈਃ
ਗੂੰਗੇ, ਕਿਰਾਤ, ਕੁਬੜੇ ਤੇ ਨੱਟੇ, ਚੰਗੀ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਫੌਜ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇਗੀ, ਰਥ-ਚਾਲਕ ਤੇ ਭਟਾਂ ਦੇ ਨਾਲ।
ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषੈਰ੍ਵਨਂ ਚ ਸਮੁਪੈष੍ਯਤਿ। ਤਥਾ ਤ੍ਵਾਮਾਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨਗਰਂ ਸ੍ਵਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਸੰਖ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਥਾ ਜੰਗਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇਗਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਨਿਵੇਸ਼ਮਸਤ੍ਕृਤਾਮ੍। ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਸਤ੍ਕਾਰੈਃ ਸੁਭ੍ਰੁ ਸਤ੍ਯਂ ਕਰੋਮਿ ਤੇ
ਜੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ; ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਭ੍ਰੂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜਰ੍षਿਸ੍ਤਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਗਾਮਿਨੀਮ੍। ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਲ ਚੱਲਦੀ ਸੀ, ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਪੁਨਸ੍ਤਾਂ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ। ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾ ਸਾ ਸੁਮੁਖੀ ਪਪਾਤ ਨृਪਪਾਦਯੋਃ
ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ; ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਾ ਸ਼ੁਚੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਸ਼ਪੇਯਂ ਸੁਕृਤੇਨੈਵ ਪ੍ਰਾਪਯਿष੍ਯੇ ਨृਪਾਤ੍ਮਜੇ
ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਫਿਰ ਉਠਾ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਿਆ, 'ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ'; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ, ਰਾਜ-ਪੁਤਰੀ, ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਆਵਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਸ ਨृਪੋ ਜਨਮੇਜਯ। ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਕਾਸ਼੍ਯਪਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਾਸ਼ਯਪ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਿਂ ਨੁ ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਤਂ ਨ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯਾਗਤੋऽਹਂ ਪ੍ਰਸੀਦੇਤਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਏਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨੇਵ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸ੍ਵਕਂ ਪੁਰਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਜੋ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੇਗਾ; 'ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਆਇਆ ਹਾਂ—ਕੀ ਵੱਡਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਾਜੀ ਹੋਵੇਗਾ?' ਐਸਾ ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਯਾਤੇ ਤੁ ਕਣ੍ਵੋऽਪ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਮਾਗਮਤ੍। ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾ ਚ ਪਿਤਰਂ ਹ੍ਰਿਯਾ ਨੋਪਜਗਾਮ ਤਮ੍
ਇਕ ਪਲ ਬਾਅਦ, ਕਣਵ ਵੀ ਆਸ਼ਰਮ ਆ ਗਿਆ; ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਗਈ।
ਸ਼ਙ੍ਕਿਤੇਵ ਚ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਮੁਪਚਕ੍ਰਾਮ ਸਾ ਸ਼ਨੈਃ। ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਭਾਰਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਆਸਨਂ ਚਾਪ੍ਯਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਡਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਆਈ; ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਭਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਲਈ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਲਯਚ੍ਚ ਸਾ ਪਾਦੌ ਕਾਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਨ ਚੈਨਂ ਲਜ੍ਜਯਾऽਸ਼ਕ੍ਨੋਦਕ੍ਸ਼ਿਭ੍ਯਾਮਭਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਾਸ਼ਯਪ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਪਰ ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੀ।
ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਲਾ ਚ ਸਵ੍ਰੀਡਾ ਤਮृषਿਂ ਨਾਭ੍ਯਭਾषਤ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਖਲਿਤਾ ਭੀਤਾ ਸਾ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਲੱਜਾ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ; ਡਰਦੀ ਹੋਈ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਰੀਤ ਤੋਂ ਹਟ ਗਈ ਸੀ।