ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਨਿਹਤੋ ਰਾਮ ਮਯਾ ਸ਼ਰਸ਼ਤਾਰ੍ਦਿਤਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਁਲ੍ਲੋਕਾਞ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪੂਤੋ ਮਹਾਰਣੇ
ਉਥੇ, ਹੇ ਰਾਮ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਕਰਕੇ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸ ਗਚ੍ਛ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੋਤ੍ਰਂ ਰਣਪ੍ਰਿਯ । ਤਤ੍ਰੈष੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਤ੍ਵਾਂਤਪੋਧਨ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾ, ਹੇ ਜੰਗ ਪਿਆਰੇ, ਕੁਰੂਖੇਤਰ ਨੂੰ। ਉਥੇ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਤਪੱਸਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਨ ਆਵਾਂਗਾ।
ਅਪਿ ਯਤ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਮ ਕृਤਂ ਸ਼ੌਚਂ ਪੁਰਾ ਪਿਤੁਃ । ਤਤ੍ਰਾਹਮਪਿ ਹਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ੌਚਂ ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਭਾਰ੍ਗਵ
ਜਿਥੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਰਾਮ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਹੀ, ਹੇ ਭਾਰਗਵ, ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਮੈਂ ਵੀ ਉਹੀ ਕਰਮ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਤ੍ਰ ਰਾਮ ਸਮਾਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦ । ਵ੍ਯਪਨੇष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਦਰ੍ਪਂ ਪੌਰਾਣਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਬ੍ਰੁਵ
ਉਥੇ, ਹੇ ਰਾਮ, ਜਲਦੀ ਆ, ਜੰਗ ਦੇ ਮਸਤ ਹੋਏ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਹੰਕਾਰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਯਚ੍ਚਾਪਿ ਕਤ੍ਥਸੇ ਰਾਮ ਬਹੁਸ਼ਃ ਪਰਿਵਤ੍ਸਰੇ । ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਲੋਕੇ ਮਯੈਕੇਨੇਤਿ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਣੁ
ਤੇ, ਹੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਤੂੰ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਕਿ ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਉਹਦੀ ਸੱਚਾਈ ਸੁਣ।
ਨ ਤਦਾ ਜਾਤਵਾਨ੍ਭੀष੍ਮਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਾਪਿ ਮਦ੍ਵਿਧਃ । ਪਞ੍ਚਾਞ੍ਚਾਤਾਨਿ ਤੇਜਾਂਸਿ ਤृਣੇषੁ ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾ ਤਾਂ ਭੀਸ਼ਮ ਜੰਮੇ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਯੋਧਾ। ਤੂੰ ਜੋ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਬਾਲੀਆਂ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਸੁੱਕੀ ਘਾਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੜੀਆਂ ਸਨ।
ਯਸ੍ਤੇ ਯੁਦ੍ਧਮਯਂ ਦਰ੍ਪਂ ਕਾਮਂ ਚ ਵ੍ਯਪਨਾਸ਼ਯੇਤ੍। ਸੋऽਹਂ ਜਾਤੋ ਮਹਾਬਾਹੋ ਭੀष੍ਮਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ। ਵ੍ਯਪਨੇष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਦਰ੍ਪਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਰਾਮ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਭੀਸ਼ਮ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਹਾਂ ਜੋ ਤੇਰੇ ਲੜਾਈ ਦੇ ਗਰੂਰ ਤੇ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਜੰਮਿਆ ਹਾਂ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਮੈਂ, ਰਾਮਾ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਅਹੰਕਾਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਦਿਆਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਤੋ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਭਾਰਤ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਭੀष੍ਮ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯੋਦ੍ਧੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਸਂਗਰੇ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ ਭੀਸ਼ਮ, ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।'
ਅਯਂ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਕੌਰਵ੍ਯ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ। ਭਾषਿਤਂ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਰਾਗਚ੍ਛ ਪਰਂਤਪ
ਹੇ ਕੌਰਵ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜਿਹੜਾ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਥਾਂ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਉਥੇ ਆ ਜਾ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਹਤਂ ਮਾਤਾ ਮਯਾ ਸ਼ਰਸ਼ਤਾਚਿਤਮ੍ । ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਭੀष੍ਮ ਗृਧ੍ਰਕਙ੍ਕਬਲਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਥੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇਗੀ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਜਹਨਵੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਗਿੱਧਾਂ ਤੇ ਕਾਂਵਾਂ ਦਾ ਖਾਣ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇਂ।
ਕृਪਣਂ ਤ੍ਵਾਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਸੇਵਿਤਾ । ਮਯਾ ਵਿਨਿਹਤਂ ਦੇਵੀ ਰੋਦਤਾਮਦ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਜਦੋਂ ਤੈਨੂੰ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਤੇਰੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਹੋਣਗੇ, ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇਗੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇਵੀ ਅੱਜ ਰੋਵੇਗੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਅਤਦਰ੍ਹਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਭਗੀਰਥਸੁਤਾऽਨਘਾ । ਯਾ ਤ੍ਵਾਮਜੀਜਨਨ੍ਮਨ੍ਦਂ ਯੁਦ੍ਧਕਾਮੁਕਮਾਤੁਰਮ੍
ਉਹ ਭਾਗੀਰਥ ਦੀ ਧੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਜੋ ਐਸਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਅਕਲ ਵਾਲਾ ਤੇ ਲੜਾਈ ਦਾ ਸ਼ੌਕੀਨ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਏਹਿ ਗਚ੍ਛ ਮਯਾ ਭੀष੍ਮ ਯੁਦ੍ਧਕਾਮੁਕ ਦੁਰ੍ਮਦ । ਗृਹਾਣ ਸਰ੍ਵਂ ਕੌਰਵ੍ਯ ਰਥਾਦਿ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਆ, ਚੱਲ ਭੀਸ਼ਮ, ਹੰਕਾਰੀਆਂ ਤੇ ਲੜਾਈ ਦੇ ਸ਼ੌਕੀਨ। ਹੇ ਕੌਰਵ, ਰਥ ਆਦਿਕ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਲੈ ਲੈ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਤਮਹਂ ਰਾਮਂ ਪਰਪੁਰਂਜਯਮਕ੍ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਕ ਸ਼ਿਰਸਾ ਰਾਮਮੇਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤ੍ਯਥਾਬ੍ਰਵਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਮ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਹੁਕਮ, ਰਾਮ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਰਾਮਃ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਯੁਯੁਤ੍ਸਯਾ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਨਗਰਂ ਚਾਹਂ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਮ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ।
ਤਤਃ ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨੋ ਮਾਤ੍ਰਾ ਚ ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦਿਤਃ। ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨ੍ਵਾਚ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਾਹਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਚੈਵ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
ਫਿਰ, ਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਅਸੀਸ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਬੋਲ ਪੜ੍ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ।
ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਰੁਚਿਰਂ ਰਾਜਤਂ ਪਾਣ੍ਡੁਰੈਰ੍ਹਯੈਃ। ਸੂਪਸ੍ਕਰਂ ਸ੍ਵਧਿष੍ਠਾਨਂ ਵੈਯਾਘ੍ਰਪਰਿਵਾਰਣਮ੍
ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਬਾਘਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਨਿਕਲਿਆ।
ਉਪਪਨ੍ਨਂ ਮਹਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸਰ੍ਵੋਪਕਰਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਕੁਲੀਨੇਨ ਵੀਰੇਣ ਹਯਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾ ਰਣੇ
ਉਹ ਰਥ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਇਕ ਵੱਡੇ ਘਰਾਣੇ ਦੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਵੀਰ ਨੇ ਚਲਾਇਆ।
ਯਤ੍ਤਂ ਸੂਤੇਨ ਸ਼ਿष੍ਟੇਨ ਬਹੁਸ਼ੋ ਦृष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ । ਦਂਸ਼ਿਤਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰੇਣਾਹਂ ਕਵਚੇਨ ਵਪੁष੍ਮਤਾ
ਉਹ ਰਥੀ, ਜੋ ਕਈ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੀ। ਮੈਂ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਕਵਚ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਾਣ੍ਡੁਰਂ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਗृਹ੍ਯ ਪ੍ਰਾਯਾਂ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ । ਪਾਣ੍ਡੁਰੇਣਾਤਪਤ੍ਰੇਣ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣੇਨ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਚਿੱਟਾ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਚੱਲ ਪਿਆ, ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰਾ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਾਣ੍ਡੁਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵ੍ਯਜਨੈਰ੍ਵੀਜ੍ਯਮਾਨੋ ਨਰਾਧਿਪ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਾਸਾਃ ਸਿਤੋष੍ਣੀषਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੁਕ੍ਲਵਿਭੂषਣਃ
ਚਿੱਟੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ, ਚਿੱਟਾ ਪੱਗ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ ਵੀ ਚਿੱਟੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਜਯਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰ੍ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਗਜਸਾਹ੍ਵਯਾਤ੍। ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਰਣਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮੁਪਾਯਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਵਿਜੈ ਦੀ ਅਸੀਸਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਹਾਥੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਤੇ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਤੇ ਹਯਾਸ਼੍ਚੋਦਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਸੂਤੇਨ ਪਰਮਾਹਵੇ । ਅਵਹਨ੍ਮਾਂ ਭृਸ਼ਂ ਰਾਜਨ੍ਮਨੋਮਾਰੁਤਰਂਹਸਃ
ਉਹ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਰਥੀ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਮਨ ਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਗਤ੍ਵਾऽਹਂ ਤਤ੍ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸ ਚ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਹਸਾ ਰਾਜਨ੍ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਮੈਂ ਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਰਾਮ, ਦੋਵੇਂ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਜੰਗ ਲਈ ਵਧੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਤਤਃ ਸਦਰ੍ਸ਼ਨੇऽਤਿष੍ਠਂ ਰਾਮਸ੍ਯਾਤਿਤਪਸ੍ਵਿਨਃ । ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਪ੍ਰਵਰਂਕ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਧਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਬੜੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ੰਖ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਜਾ ਕੇ ਸੁਰੀਲਾ ਤੇ ਉੱਤਮ ਧੁਨ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਜਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤਾਪਸਾਸ਼੍ਚ ਵਨੌਕਸਃ। ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਰਣਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦੇਵਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਗਣਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਨ, ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਤਪੱਸਵੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਉਹ ਅਸਮਾਨੀ ਜੰਗ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤੋ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸਂਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਵਾਦਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਮੇਘਵृਨ੍ਦਾਨਿ ਚੈਵ ਹ
ਫਿਰ ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਅਸਮਾਨੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ, ਵਜਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਾਜ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਤਾਪਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯਾਨੁਯਾਯਿਨਃ । ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਾਃ ਸਮਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਰਣਾਜਿਰਮ੍
ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਤਪੱਸਵੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਦਰਸ਼ਕ ਬਣ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੈषਿਣੀ । ਮਾਤਾ ਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ ਰਾਜਨ੍ਕਿਮਿਦਂ ਤੇ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: 'ਰਾਜਨ, ਇਹ ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਹੈਂ?'
ਗਤ੍ਵਾऽਹਂ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਂ ਤੁ ਪ੍ਰਯਾਚਿष੍ਯੇ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ । ਭੂष੍ਮੇਣ ਸਹ ਮਾ ਯੋਤ੍ਸੀਃ ਸ਼ਿष੍ਯੇਣੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
'ਮੈਂ ਜਾਮਦਗਨਯ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਭੀਸ਼ਮ, ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨਾਲ, ਲੜਾਈ ਨਾ ਕਰੇ।'