ਭੀष੍ਮ ਕਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸੁਤਾ ਤਦਾ। ਅਕਾਮੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਨੀਤਾ ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਾ
ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੈ ਆਏ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਭ੍ਰਂਸ਼ਿਤਾ ਤ੍ਵਯਾ ਹੀਯਂ ਧਰ੍ਮਾਦਾਸ੍ਤੇ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ । ਪਰਾਮृष੍ਟਾਂ ਤ੍ਵਯਾ ਹੀਮਾਂ ਕੋ ਹਿ ਗਨ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਤਿ
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਅਸਲ ਹੱਕ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਛੂਹ ਕੇ ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨੂੰ ਕੌਣ ਆਪਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਾ ਹਿ ਸਾਲ੍ਵੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਨੀਤੇਤਿ ਭਾਰਤ। ਤਸ੍ਮਾਦਿਮਾਂ ਮਨ੍ਨਿਯੋਗਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਭਾਰਤ
ਸਾਲਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਰਤ ਜੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਆਏ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਭਾਰਤ ਜੀ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਲਭਤ੍ਵਿਯਮ੍। ਨ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਵਮਾਨੋऽਯਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਯਾऽਨਘ
ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਇਹ ਰਾਜਕੁੜੀ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰੇ; ਨਿਰਮਲ ਜੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕਰਨਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਵੈ ਵਿਮਨਸਮੁਦੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਹਮਥਾਬ੍ਰੁਵਮ੍। ਨਾਹਮੇਨਾਂ ਪੁਨਰ੍ਦਦ੍ਯਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਦਾਸ ਵੇਖਿਆ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਸਾਲ੍ਵਸ੍ਯਾਹਮਿਤਿ ਪ੍ਰਾਹ ਪੁਰਾ ਮਾਮੇਵ ਭਾਰ੍ਗਵ। ਮਯਾ ਚੈਵਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਗਤੇਯਂ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਕਿਹਾ ਸੀ, 'ਮੈਂ ਸਾਲਵ ਦੀ ਹਾਂ,' ਤੇ ਮੇਰੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਨ ਭਯਾਨ੍ਨਾਪ੍ਯਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਾਨ੍ਨਾਰ੍ਥਲੋਭਾਨ੍ਨ ਕਾਮ੍ਯਯਾ। ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਂ ਧਰ੍ਮਮਹਂ ਜਹ੍ਯਮਿਤਿ ਮੇ ਵ੍ਰਤਮਾਹਿਤਮ੍
ਨਾ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਤਰਸ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਖ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ।
ਅਥ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਮਃ ਕ੍ਰੋਧਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਨ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਚੇਦੇਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੇ ਨਰਪੁਙ੍ਗਵ
ਫਿਰ ਰਾਮਾ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਮਦ੍ਯੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਸਂਰਮ੍ਭਾਦਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਮਃ ਕ੍ਰੋਧਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਰਾਮਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਅਮਾਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਤਮਹਂ ਗੀਰ੍ਭਿਰਿष੍ਟਾਭਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਰਿਨ੍ਦਮ। ਅਯਾਚਂ ਭृਗੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਨ ਚੈਵ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਾਮ ਸਃ
ਪਰ ਮੈਂ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਜੇਤੂ, ਭਾਰਗਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਮਨਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਰਾਜ਼ੀ ਨਾ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਮਹਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਭੂਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਬ੍ਰੁਵਂ ਕਾਰਣਂ ਕਿਂ ਤਦ੍ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਯੇਚ੍ਛਸਿ
ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮਾਕੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਕਿਹੜਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?'
ਇष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਮ ਬਾਲਸ੍ਯ ਭਵਤੈਵ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਮ੍। ਉਪਦਿष੍ਟਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ਼ਿष੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਭਾਰ੍ਗਵ
ਮਹਾਬਲੀ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਈ ਸੀ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ, ਭਾਰਗਵ ਜੀ।
ਤਤੋ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਮਃ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ । ਜਾਨੀषੇ ਮਾਂ ਗੁਰੁਂ ਭੀष੍ਮ ਗृਹ੍ਣਾਸੀਮਾਂ ਨ ਚੈਵ ਹ
ਫਿਰ ਰਾਮਾ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਭੀਸ਼ਮ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰਦੇ।'
ਸੁਤਾਂ ਕਾਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਕੌਰਵ੍ਯ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਮਤੇ। ਨ ਹਿ ਮੇ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰਨ੍ਯਥਾ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਕੌਰਵ ਜੀ, ਮੇਰੀ ਖ਼ਾਤਰ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਜੀ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਗੌਰਵ, ਮੈਂ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਵਾਂਗਾ।
ਗृਹਾਣੇਮਾਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਕੁਲਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭ੍ਰਂਸ਼ਿਤਾ ਹੀਯਂ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਮਹਾਬਲੀ ਜੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ; ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੰਜਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਦੀ।
ਤਥਾ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਤਮਹਂ ਰਾਮਂ ਪਰਪੁਰਂਯਮ੍। ਨੈਤਦੇਵਂ ਪੁਨਰ੍ਭਾਵਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੇ ਕਿਂ ਸ਼੍ਰਮੇਣ ਤੇ
ਰਾਮਾ, ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਇਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਬ੍ਰਹਮਰਸ਼ੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਯਤਨ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।'
ਗੁਰੁਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਿ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਪ੍ਰਸਾਦਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਭਗਵਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੈषਾ ਤੁ ਪੁਰਾ ਮਯਾ
ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁਰਾਣਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੋਣ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਜੀ; ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਕੋ ਜਾਤੁ ਪਰਭਾਵਾਂ ਹਿ ਨਾਰੀਂ ਵ੍ਯਾਲੀਮਿਵ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਵਾਸਯੇਤ ਗृਹੇ ਜਾਨਨ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਦੋषੋ ਮਹਾਤ੍ਯਯਃ
ਕੌਣ ਦੂਜੇ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਔਰਤ ਨੂੰ, ਜਾਣ-ਬੁਝ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇਗਾ? ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਵੱਡਾ ਖਤਰਾ ਹਨ।
ਨ ਭਯਾਦ੍ਵਾਸਵਸ੍ਯਾਪਿ ਧਰ੍ਮਂ ਜਹ੍ਯਾਂ ਮਹਾਵ੍ਰਤ । ਪ੍ਰਸੀਦ ਮਾ ਵਾ ਯਦ੍ਵਾ ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਤ੍ਕੁਰੁ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਨ ਵਰਤ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਵੀ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰ, ਜਾਂ ਨਾ ਕਰ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਕਰ ਲੈ।
ਅਯਂ ਚਾਪਿ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਨ੍ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਵਿਭੋ। ਮਰੁਤ੍ਤੇਨ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਗੀਤਃ ਸ਼੍ਲੋਕੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਤਮਾ ਮਰੁੱਤ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਗਾਇਆ ਸੀ।
ਗੁਰੋਰਪ੍ਯਵਲਿਪ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਾਕਾਰ੍ਯਮਜਾਨਤਃ। ਉਤ੍ਪਥਂ ਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਪਰਿਤ੍ਯਾਗੋ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗੁਰੂ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਸਹੀ-ਗਲਤ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ, ਜਾਂ ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਪਏ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਗੁਰੁਰਿਤਿ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਮਯਾ ਸਂਮਾਨਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਗੁਰੁਵृਤ੍ਤਿਂ ਨ ਜਾਨੀषੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਵੈ ਤ੍ਵਯਾ
ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਮੰਨ ਕੇ ਬੜੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਤੂੰ ਗੁਰੂ ਵਾਲਾ ਚਲਣ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗਾ।
ਗੁਰੁਂ ਨ ਹਨ੍ਯਾਂ ਸਮਰੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਵਿਸ਼ੇषਤਸ੍ਤਪੋਵृਦ੍ਧਮੇਵਂ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਮਯਾ ਤਵ
ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਹੋਵੇ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੁਣ ਤੱਕ ਬਖ਼ਸ਼ਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਦ੍ਯਤੇषੁਮਥੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬਨ੍ਧੁਵਤ੍। ਯੋ ਹਨ੍ਯਾਤ੍ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤਮਪਲਾਯਿਨਮ੍
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜੰਗ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਮਾਰ ਦੇਵੇ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਨ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਧਰ੍ਮੇषੁ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਸ੍ਥਿਤੋ ਧਰ੍ਮ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋऽਸ੍ਮਿ ਤਪੋਧਨ
ਉਸ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ—ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਇਹੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਯੋਧਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਤਪੱਸਵੀ।
ਯੋ ਯਥਾ ਵਰ੍ਤਤੇ ਯਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਯਨ੍ । ਨਾਧਰ੍ਮਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨ ਚਾਸ਼੍ਰੇਯਸ਼੍ਚ ਵਿਨ੍ਦਤਿ
ਜੋ ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਵਿਹਾਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਚੰਗਾ ਫਲ ਗੁਆਉਂਦਾ।
ਅਰ੍ਥੇ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਧਰ੍ਮੇ ਸਮਰ੍ਥੋ ਦੇਸ਼ਕਾਲਵਿਤ੍ । ਅਰ੍ਥਸਂਸ਼ਯਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸ਼੍ਰੋਯਾਨ੍ਨਿਃਸਂਸ਼ਯੋ ਨਰਃ
ਚਾਹੇ ਲਾਭ ਲਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਧਰਮ ਲਈ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਸਮਰਥ ਹੈ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰਸਤਾ ਹੀ ਚੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਸਂਸ਼ਯਿਤੇऽਪ੍ਯਰ੍ਥੇऽਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਸੇ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਸਹਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਮ ਮਹਾਹਵੇ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸ਼ੰਕਾਜਨਕ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਨਿਆਇਕ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਪਿਆ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਇਸ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਾਂਗਾ।
ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਚਾਤਿਮਾਨੁषਮ੍ । ਏਵਂ ਗਤੇऽਪਿ ਤੁ ਮਯਾ ਯਚ੍ਛਕ੍ਯਂ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨ
ਮੇਰੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਸਧਾਰਣ ਵੀਰਤਾ ਵੇਖ, ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਪੁੱਤਰ, ਹਾਲਾਤ ਜਿਹੇ ਵੀ ਹੋਣ, ਮੈਂ ਜੋ ਹੋ ਸਕੇਗਾ, ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯੇ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇ ਵਿਪ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ । ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੇ ਰਾਮ ਯਥੇष੍ਟਂ ਮੇ ਸਞ੍ਜੀਭਵ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
ਕੁਰੂਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇਹੀ ਕਰਾਂਗਾ—ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ। ਦੁੰਦ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਮ, ਆਪਣਾ ਜਿਗਰਾ ਵਧਾ ਲੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ।