ਯਦਿ ਭੀष੍ਮੋ ਰਣਸ਼੍ਲਾਘੀ ਨ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਮੇ ਵਚਃ। ਹਨਿष੍ਯਾਮ੍ਯੇਨਮੁਦ੍ਰਿਕ੍ਤਮਿਤਿ ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ ਮਤਿਃ
ਜੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਦਾ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਅਹੰਕਾਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ—ਇਹ ਮੇਰੀ ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਹੈ।
ਨ ਹਿ ਬਾਣਾ ਮਯੋਤ੍ਸृष੍ਟਾਃ ਸਜ੍ਜਨ੍ਤੀਹ ਸ਼ਰੀਰਿਣਾਮ੍। ਕਾਯੇषੁ ਵਿਦਿਤਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਪੁਰਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸਂਗਰੇ
ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ ਤੀਰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੱਜਦੇ; ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਲੜਾਈਆਂ ਤੋਂ ਪਤਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਮਃ ਸਹ ਤੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਭਿਃ। ਪ੍ਰਯਾਣਾਯ ਮਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮਾ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਚਲਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਤਾਮੁषਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਜਨੀਂ ਤਤ੍ਰ ਤਾਪਸਾਃ । ਹੁਤਾਗ੍ਨਯੋ ਜਪ੍ਤਜਪ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮਞ੍ਜਿਘਾਂਸਯਾ
ਫਿਰ, ਉਥੇ ਰਾਤ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਉਹ ਤਪੱਸਵੀ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਜਪ ਕਰਕੇ, ਚਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਅਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ਤਤੋ ਰਾਮਃ ਸਹ ਤੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਭਿਃ । ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਮਹਾਰਾਜ ਕਨ੍ਯਯਾ ਸਹ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਰਾਮਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਨ੍ਯਵਿਸ਼ਨ੍ਤ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍ । ਤਾਪਸਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਭृਗੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੱਸ ਗਏ; ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਤਪੱਸਵੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ।
ਤਤਸ੍ਤृਤੀਯੇ ਦਿਵਸੇ ਸਮੇ ਦੇਸ਼ੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਮੇ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਮਹਾਵ੍ਰਤਃ
ਤੀਜੇ ਦਿਨ, ਇੱਕੋ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕਿ 'ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਤਮਾਗਤਮਹਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿषਯਾਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਅਭ੍ਯਗਚ੍ਛਂ ਜਵੇਨਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤੇਜੋਨਿਧਿਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਮੇਰੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਹੱਦ ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਜੋਸ਼ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਗਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ। ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭਿਰ੍ਦੇਵਕਲ੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵ ਚ ਪੁਰੋਹਿਤੈਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਾਂ ਵਰਗੇ ਰਿਤਵਿਗਾਂ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ,
ਸ ਮਾਮਭਿਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਾਂ ਪੂਜਾਂ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਜਾਮਦਗਨਿ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਭੀष੍ਮ ਕਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸੁਤਾ ਤਦਾ। ਅਕਾਮੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਨੀਤਾ ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਾ
ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੈ ਆਏ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਭ੍ਰਂਸ਼ਿਤਾ ਤ੍ਵਯਾ ਹੀਯਂ ਧਰ੍ਮਾਦਾਸ੍ਤੇ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ । ਪਰਾਮृष੍ਟਾਂ ਤ੍ਵਯਾ ਹੀਮਾਂ ਕੋ ਹਿ ਗਨ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਤਿ
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਅਸਲ ਹੱਕ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਛੂਹ ਕੇ ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨੂੰ ਕੌਣ ਆਪਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਾ ਹਿ ਸਾਲ੍ਵੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਨੀਤੇਤਿ ਭਾਰਤ। ਤਸ੍ਮਾਦਿਮਾਂ ਮਨ੍ਨਿਯੋਗਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਭਾਰਤ
ਸਾਲਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਰਤ ਜੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਆਏ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਭਾਰਤ ਜੀ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਲਭਤ੍ਵਿਯਮ੍। ਨ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਵਮਾਨੋऽਯਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਯਾऽਨਘ
ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਇਹ ਰਾਜਕੁੜੀ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰੇ; ਨਿਰਮਲ ਜੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕਰਨਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਵੈ ਵਿਮਨਸਮੁਦੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਹਮਥਾਬ੍ਰੁਵਮ੍। ਨਾਹਮੇਨਾਂ ਪੁਨਰ੍ਦਦ੍ਯਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਦਾਸ ਵੇਖਿਆ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਸਾਲ੍ਵਸ੍ਯਾਹਮਿਤਿ ਪ੍ਰਾਹ ਪੁਰਾ ਮਾਮੇਵ ਭਾਰ੍ਗਵ। ਮਯਾ ਚੈਵਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਗਤੇਯਂ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਕਿਹਾ ਸੀ, 'ਮੈਂ ਸਾਲਵ ਦੀ ਹਾਂ,' ਤੇ ਮੇਰੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਨ ਭਯਾਨ੍ਨਾਪ੍ਯਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਾਨ੍ਨਾਰ੍ਥਲੋਭਾਨ੍ਨ ਕਾਮ੍ਯਯਾ। ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਂ ਧਰ੍ਮਮਹਂ ਜਹ੍ਯਮਿਤਿ ਮੇ ਵ੍ਰਤਮਾਹਿਤਮ੍
ਨਾ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਤਰਸ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਖ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ।
ਅਥ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਮਃ ਕ੍ਰੋਧਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਨ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਚੇਦੇਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੇ ਨਰਪੁਙ੍ਗਵ
ਫਿਰ ਰਾਮਾ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਮਦ੍ਯੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਸਂਰਮ੍ਭਾਦਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਮਃ ਕ੍ਰੋਧਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਰਾਮਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਅਮਾਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਤਮਹਂ ਗੀਰ੍ਭਿਰਿष੍ਟਾਭਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਰਿਨ੍ਦਮ। ਅਯਾਚਂ ਭृਗੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਨ ਚੈਵ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਾਮ ਸਃ
ਪਰ ਮੈਂ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਜੇਤੂ, ਭਾਰਗਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਮਨਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਰਾਜ਼ੀ ਨਾ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਮਹਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਭੂਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਬ੍ਰੁਵਂ ਕਾਰਣਂ ਕਿਂ ਤਦ੍ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਯੇਚ੍ਛਸਿ
ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮਾਕੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਕਿਹੜਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?'
ਇष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਮ ਬਾਲਸ੍ਯ ਭਵਤੈਵ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਮ੍। ਉਪਦਿष੍ਟਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ਼ਿष੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਭਾਰ੍ਗਵ
ਮਹਾਬਲੀ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਈ ਸੀ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ, ਭਾਰਗਵ ਜੀ।
ਤਤੋ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਮਃ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ । ਜਾਨੀषੇ ਮਾਂ ਗੁਰੁਂ ਭੀष੍ਮ ਗृਹ੍ਣਾਸੀਮਾਂ ਨ ਚੈਵ ਹ
ਫਿਰ ਰਾਮਾ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਭੀਸ਼ਮ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰਦੇ।'
ਸੁਤਾਂ ਕਾਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਕੌਰਵ੍ਯ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਮਤੇ। ਨ ਹਿ ਮੇ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰਨ੍ਯਥਾ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਕੌਰਵ ਜੀ, ਮੇਰੀ ਖ਼ਾਤਰ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਜੀ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਗੌਰਵ, ਮੈਂ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਵਾਂਗਾ।
ਗृਹਾਣੇਮਾਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਕੁਲਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭ੍ਰਂਸ਼ਿਤਾ ਹੀਯਂ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਮਹਾਬਲੀ ਜੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ; ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੰਜਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਦੀ।
ਤਥਾ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਤਮਹਂ ਰਾਮਂ ਪਰਪੁਰਂਯਮ੍। ਨੈਤਦੇਵਂ ਪੁਨਰ੍ਭਾਵਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੇ ਕਿਂ ਸ਼੍ਰਮੇਣ ਤੇ
ਰਾਮਾ, ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਇਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਬ੍ਰਹਮਰਸ਼ੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਯਤਨ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।'
ਗੁਰੁਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਿ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਪ੍ਰਸਾਦਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਭਗਵਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੈषਾ ਤੁ ਪੁਰਾ ਮਯਾ
ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁਰਾਣਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੋਣ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਜੀ; ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਕੋ ਜਾਤੁ ਪਰਭਾਵਾਂ ਹਿ ਨਾਰੀਂ ਵ੍ਯਾਲੀਮਿਵ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਵਾਸਯੇਤ ਗृਹੇ ਜਾਨਨ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਦੋषੋ ਮਹਾਤ੍ਯਯਃ
ਕੌਣ ਦੂਜੇ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਔਰਤ ਨੂੰ, ਜਾਣ-ਬੁਝ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇਗਾ? ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਵੱਡਾ ਖਤਰਾ ਹਨ।
ਨ ਭਯਾਦ੍ਵਾਸਵਸ੍ਯਾਪਿ ਧਰ੍ਮਂ ਜਹ੍ਯਾਂ ਮਹਾਵ੍ਰਤ । ਪ੍ਰਸੀਦ ਮਾ ਵਾ ਯਦ੍ਵਾ ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਤ੍ਕੁਰੁ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਨ ਵਰਤ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਵੀ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰ, ਜਾਂ ਨਾ ਕਰ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਕਰ ਲੈ।
ਅਯਂ ਚਾਪਿ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਨ੍ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਵਿਭੋ। ਮਰੁਤ੍ਤੇਨ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਗੀਤਃ ਸ਼੍ਲੋਕੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਤਮਾ ਮਰੁੱਤ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਗਾਇਆ ਸੀ।