ਕਿਮਿਯਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤੀਤ੍ਯੇਵਂ ਵਿਮਮਰ੍ਸ਼ ਭृਗੂਦ੍ਵਹਃ। ਇਤਿ ਦਧ੍ਯੌ ਚਿਰਂ ਰਾਮਃ ਕृਪਯਾਭਿਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਇਹ ਕੀ ਦੱਸੇਗੀ?—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਵਿਚਾਰਿਆ। ਰਾਮਾ ਨੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਸੋਚਿਆ, ਦਿਲ ਕਰੁਣਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਕਥ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਸਾ ਭੂਯੋ ਰਾਮੇਣੋਕ੍ਤਾ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ। ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਭਾਰ੍ਗਵੇ
ਫਿਰ, ਰਾਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੌਲੇ ਹੱਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੁੜ ਕਿਹਾ, ‘ਦੱਸੋ।’ ਉਸ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੁਝ ਸੀ, ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਚ੍ਛੁਤ੍ਵਾ ਜਾਮਦਗ੍ਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਵਚਸ੍ਤਦਾ । ਉਵਾਚ ਤਾਂ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯਾਰ੍ਥਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਮਦਗਨਿਆ ਨੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ, ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰੇषਯਿष੍ਯਾਮਿ ਭੀष੍ਮਾਯ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਯ ਭਾਮਿਨਿ । ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਵਚੋ ਮਹ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਸ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਮੈਂ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਭੇਜਾਂਗਾ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਹਾਂਗਾ, ਉਹ ਕਰੇਗਾ।
ਨ ਚੇਤ੍ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਵਚੋ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਜਾਹ੍ਨਵੀਸੁਤਃ। ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਰਣੇ ਭਦ੍ਰੇ ਸਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ
ਜੇ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਕਹੇ ਹੋਏ ਬਚਨ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਭਲੇ ਜੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿਆਂਗਾ।
ਅਥਵਾ ਤੇ ਮਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਿ ਨ ਵਰ੍ਤਤੇ। ਯਾਵਤ੍ਸਾਲ੍ਵਪਤਿਂ ਵੀਰਂ ਯੋਜਯਾਮ੍ਯਤ੍ਰ ਕਰ੍ਮਣਿ
ਜੇਕਰ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਉਸ ਪਾਸੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਾਲਵ ਦੇ ਬਹਾਦਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਲਗਾ ਦਿਆਂਗਾ।
ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਾऽਹਂ ਭੀष੍ਮੇਣ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨ। ਸਾਲ੍ਵਰਾਜਗਤਂ ਭਾਵਂ ਮਮ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਨੀषਿਤਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਲਵ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਸੀ, ਉਸ ਪਾਸੇ ਹੀ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਸੌਭਰਾਜਮੁਪੇਤ੍ਯਾਹਮਵੋਚਂ ਦੁਰ੍ਵਚਂ ਵਚਃ। ਨ ਚ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਸ ਚਾਰਿਤ੍ਰ੍ਯਪਰਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਸੌਭ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਈ, ਮੈਂ ਕਠੋਰ ਬਚਨ ਕਹੇ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਚਲਣ ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਸ੍ਵਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨ । ਯਦਤ੍ਰੌਪਯਿਕਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਚ੍ਚਿਨ੍ਤਯਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਹੈ।
ਮਮ ਤੁ ਵ੍ਯਸਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਭੀष੍ਮੋ ਮੂਲਂ ਮਹਾਵ੍ਰਤਃ। ਯੇਨਾਹਂ ਵਸ਼ਮਾਨੀਤਾ ਸਮਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਬਲਾਤ੍ਤਦਾ
ਮੇਰੀ ਮੁਸੀਬਤ ਦੀ ਜੜ ਭੀਸ਼ਮ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜਿਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਸੀ।
ਭੀष੍ਮਂ ਜਹਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਤ੍ਕृਤੇ ਦੁਃਖਮੀਦृਸ਼ਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਹਂ ਭृਗੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਚਰਾਮ੍ਯਪ੍ਰਿਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇੰਨੀ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪਈ ਹਾਂ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਭੋਗ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਸ ਹਿ ਲੁਬ੍ਧਸ਼੍ਚ ਨੀਚਸ਼੍ਚ ਜਿਤਕਾਸ਼ੀ ਚ ਭਾਰ੍ਗਵ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯੁਕ੍ਤਾ ਤਸ੍ਮੈ ਤ੍ਵਯਾऽਨਘ
ਉਹ ਲਾਲਚੀ ਹੈ, ਘਟੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਭਾਰਗਵ; ਇਸ ਲਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਉਸਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨਾ ਤੇਰਾ ਫਰਜ ਹੈ।
ਏष ਮੇ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾਯਾ ਭਾਰਤੇਨ ਤਦਾ ਵਿਭੋ। ਅਭਵਦ੍ਧृਦਿ ਸਂਕਲ੍ਪੋ ਘਾਤਯੇਦਂ ਮਹਾਵ੍ਰਤਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਭਾਰਤ ਵੱਲੋਂ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਾ ਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਮਂ ਮਮਾਦ੍ਯੇਮਂ ਰਾਮ ਸਂਪਾਦਯਾਨਘ। ਜਹਿ ਭੀष੍ਮਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਥਾ ਵृਤ੍ਰਂ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਮਾ, ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ; ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਰਾਮੋ ਜਹਿ ਭੀष੍ਮਮਿਤਿ ਪ੍ਰਭੋ। ਉਵਾਚ ਰੁਦਤੀਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਚੋਦਯਨ੍ਤੀਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਾਮਾ, ਜੋ ਰੋ ਰਹੀ ਕੁੜੀ ਵਲੋਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਕਸਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਬਚਨ ਕਹੇ।
ਕਾਸ਼੍ਯੇ ਨ ਕਾਮਂ ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵੈ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ। ऋਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਹੇਤੋਃ ਕਿਮਨ੍ਯਤ੍ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ
ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਦਾ, ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ خاطر ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਵਾਚਾ ਭੀष੍ਮਸ਼੍ਚ ਸਾਲ੍ਵਸ਼੍ਚ ਮਮ ਰਾਜ੍ਞਿ ਵਸ਼ਾਨੁਗੌ। ਭਵਿष੍ਯਤੋऽਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗਿ ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾ ਸ਼ੁਚਃ
ਬਚਨ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਸਾਲਵ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਨਿਰਮਲ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ; ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮੰਨਣਗੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ।
ਨ ਤੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਿ ਕਥਂਚਿਦਪਿ ਭਾਮਿਨਿ । ऋਤੇ ਨਿਯੋਗਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮੇष ਮੇ ਸਮਯਃ ਕृਤਃ
ਪਰ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਾਂਗਾ, ਸੁੰਦਰ ਜੀ; ਸਿਰਫ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ।
ਮਮ ਦੁਃਖਂ ਭਗਵਤਾ ਵ੍ਯਪਨੇਯਂ ਯਤਸ੍ਤਤਃ। ਤਚ੍ਚ ਭੀष੍ਮਪ੍ਰਸੂਤਂ ਮੇ ਤਂ ਜਹੀਸ਼੍ਵਰ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ ਵਲੋਂ ਦੂਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਭੀਸ਼ਮ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।
ਕਾਸ਼ਿਕਨ੍ਯੇ ਪੁਨਰ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਭੀष੍ਮਸ੍ਤੇ ਚਰਣਾਵੁਭੌ। ਸ਼ਿਰਸਾ ਵਨ੍ਦਨਾਰ੍ਹੋऽਪਿ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਤਿ ਗਿਰਾ ਮਮ
ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਕੁੜੀ, ਫਿਰ ਕਹਿ: ਭੀਸ਼ਮ ਤੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰ ਫੜੇ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਸਿਰ ਨਾਲ ਵੰਦਨ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਮੰਨ ਲਵੇਗਾ।
ਜਹਿ ਭੀष੍ਮਂ ਰਣੇ ਰਾਮ ਮਮ ਚੇਦਿਚ੍ਛਸਿ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਂ ਚ ਯਦਪਿ ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ, ਰਾਮਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਤੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸੱਚੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਾ ਕਰ।
ਤਯੋਃ ਸਂਵਦਤੋਰੇਵਂ ਰਾਜਨ੍ਰਾਮਾਮ੍ਬਯੋਸ੍ਤਦਾ । ਅਕृਤਵ੍ਰਣੋ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਰਾਮਾ ਤੇ ਅੰਬਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਭੀਸ਼ਮ, ਜਿਸਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਕੋਈ ਘਾਵ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ।
ਸ਼ਰਣਾਗਤਾਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕਨ੍ਯਾਂ ਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਯਦਿ ਭੀष੍ਮੋ ਰਣੇ ਰਾਮ ਸਮਾਹੂਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮृਧੇ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਕੁੜੀ ਤੇਰੇ ਅਸਰੇ ਆਈ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਬੁਲਾਏਂ, ਰਾਮਾ,
ਨਿਰ੍ਜਿਤੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਵਾ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਵ । ਕृਤਮਸ੍ਯਾ ਭਵੇਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਨ੍ਯਾਯਾ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨ ।। ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਤੇ ਵੀਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕृਤਂ ਵਿਭੋ । ਇਯਂ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਤੇ ਤਦਾ ਰਾਮ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਜੇ ਉਹ ਕਹੇ ਕਿ ਮੈਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹਾਂ ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਕੰਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ। ਤੇਰਾ ਵਾਅਦਾ, ਹੇ ਵੀਰ, ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਸੱਚਾ ਰਹੇਗਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਤੇਰੀ ਇਹ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ, ਰਾਮਾ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇषੁ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਾ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਵੈਸ਼੍ਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ਚੈਵ ਰਣੇ ਯਦਿ
ਜਦ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਚਾਹੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋਵੇ,
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵਿਙ੍ਭਵਿਤਾ ਤਂ ਵੈ ਹਨਿष੍ਯਾਮੀਤਿ ਭਾਰ੍ਗਵ । ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਨਾਂ ਭੀਤਾਨਾਂ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਿਨਾਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਬਣੇ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ। ਜੋ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਅਸਰਾ ਲੱਭਣ ਆਏ ਹਨ,
ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਰਿਤ੍ਯਾਗਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਜੀਵਨ੍ਕਥਂਚਨ । ਯਸ਼੍ਚ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਰਣੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਵਿਜੇष੍ਯਤਿ ਸਮਾਗਤਮ੍
ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਤੇ ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇ,
ਦੀਪ੍ਤਾਤ੍ਮਾਨਮਹਂ ਤਂ ਚ ਹਨਿष੍ਯਾਮੀਤਿ ਭਾਰ੍ਗਵ । ਸ ਏਵਂ ਵਿਜਯੀ ਰਾਮ ਭੀष੍ਮਃ ਕੁਰੁਕੁਲੋਦ੍ਵਹਃ । ਤੇਨ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਸਙ੍ਗ੍ਰਮੇ ਸਮੇਤ੍ਯ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨ
ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ। ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਾਣ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿੱਤ ਗਿਆ ਹੈ, ਰਾਮਾ। ਇਸ ਲਈ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਹੋ।
ਸ੍ਮਰਾਮ੍ਯਹਂ ਪੂਰ੍ਵਕृਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮृषਿਸਤ੍ਤਮ। ਤਥੈਵ ਤ੍ਤ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਸਾਮ੍ਨੈਵ ਲਪ੍ਸ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ ਜਿਵੇਂ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਕਾਰ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਹਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਾਸ਼ਿਕਾਨ੍ਯਾਮਨੋਗਤਮ੍। ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਯਂ ਕਨ੍ਯਾਮਾਦਾਯ ਯਤ੍ਰ ਸਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਜਾਵਾਂਗਾ।