ਉਪਪਦਮਿਦਂ ਭਦ੍ਰੇ ਯਦੇਵਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਤਿਵਚੋ ਬ੍ਰੂਯਾਃ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਚਦਂ ਵਚੋ ਮਮ
ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਰੰਗ ਵਾਲੀਏ, ਕਿ ਤੂੰ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਇੰਝ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਯਦਿ ਤ੍ਵਾਮਾਪਗੇਯੋ ਵੈ ਨ ਨਯੇਦ੍ਗਜਸਾਹ੍ਵਯਮ੍ । ਸਾਲ੍ਵਸ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਭੀਰੁ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਰਾਮਚੋਦਿਤਃ
ਜੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਦਰਿਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਤੈਨੂੰ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਸਾਲਵਾ, ਰਾਮ ਦੇ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਡਰਪੋਕੀਏ।
ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਭਦ੍ਰੇ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨੀਤਾਸਿ ਭਾਮਿਨਿ । ਸਂਸ਼ਯਃ ਸਾਲ੍ਵਰਾਜਸ੍ਯ ਤੇਨ ਤ੍ਵਯਿ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ
ਪਿਆਰੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਸਾਲਵਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਬਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ।
ਭੀष੍ਮਃ ਪੁਰੁषਮਾਨੀ ਚ ਜਿਤਕਾਸ਼ੀ ਤਥੈਵ ਚ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਭੀष੍ਮੇ ਕਾਰਯਿਤੁਂ ਤਵ
ਭੀਸ਼ਮ, ਆਪਣੀ ਮਰਦਾਨਗੀ 'ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਾਸੀ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭੀਸ਼ਮ ਤੋਂ ਹੀ ਇਨਸਾਫ ਲੈਣਾ ਠੀਕ ਹੈ।
ਮਮਾਪ੍ਯੇष ਸਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਹृਦਿ ਕਾਮੋऽਭਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਘਾਤਯੇਯਂ ਯਦਿ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਮਿਤ੍ਯੇਵ ਨਿਤ੍ਯਦਾ
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਇੱਛਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਠਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਾਂ—ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਸਦਾ ਇੱਛਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਭੀष੍ਮਂ ਵਾ ਸਾਲ੍ਵਰਾਜਂ ਵਾ ਯਂ ਵਾ ਦੋषੇਣ ਗਚ੍ਛਸਿ । ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਤਂ ਮਹਾਬਾਹੋਯਤ੍ਕृਤੇऽਹਂ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ
ਭੀਸ਼ਮ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਾਲਵਾ ਰਾਜਾ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨਦੀ ਹੈਂ, ਮਹਾਬਲੀਏ, ਉਸਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਕਥਯਤਾਮੇਵ ਤੇषਾਂ ਸ ਦਿਵਸੋ ਗਤਃ । ਰਾਤ੍ਰਿਸ਼੍ਚ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸੁਖਸ਼ੀਤੋष੍ਣਮਾਰੁਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਉਹ ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਰਾਤ ਵੀ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੁਖਦਾਈ ਠੰਡੀ-ਗਰਮ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਤਤੋ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ ਤੇਜਸਾ । ਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਰਾਜਞ੍ਜਟਾਚੀਰਧਰੋ ਮੁਨਿਃ
ਫਿਰ ਰਾਮਾ, ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਜੱਟਾ ਅਤੇ ਛਾਲਿਆਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਤਮਾ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ।
ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਰਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਖਙ੍ਗਂ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਪਰਸ਼੍ਵਧੀ । ਵਿਰਜਾ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸृਞ੍ਜਯਂ ਸੋऽਭ੍ਯਯਾਨ੍ਨृਪਮ੍
ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਦਿਲੋਂ ਅਡੋਲ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਲੈ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਤਾਪਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਚ ਰਾਜਾ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਤਸ੍ਥੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋ ਰਾਜਨ੍ਸਾ ਚ ਕਨ੍ਯਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਤਪਸਵੀ ਅਤੇ ਮਹਾਤਪ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਉਹ ਤਪਸਵਿਨੀ ਕੁੜੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪੂਜਯਾਮਾਸੁਰਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਮਧੁਪਰ੍ਕੇਣ ਭਾਰ੍ਗਵਮ੍। ਅਰ੍ਚਿਤਸ਼੍ਚ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਨਿषਸਾਦ ਸਹੈਵ ਤੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਮੱਧੂ-ਦਹੀਂ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪੂਰ੍ਵਵ੍ਯਤੀਤਾਨਿ ਕਥਯਨ੍ਤੌ ਸ੍ਮ ਤਾਵੁਭੌ । ਆਸਾਤਾਂ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸृਞ੍ਜਯਸ਼੍ਚੈਵ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਾਮਦਗਨਿਆ ਅਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਥਾ ਕਥਾਨ੍ਤੇ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਭृਗੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਕਾਲੇ ਰਾਮਂ ਵਚਨਮਰ੍ਥਵਤ੍
ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਭਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਮਾ ਨੂੰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਅਰਥਪੂਰਨ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਰਾਮੇਯਂ ਮਮ ਦੌਹਿਤ੍ਰੀ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸੁਤਾ ਪ੍ਰਭੋ । ਅਸ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦ
ਹੇ ਰਾਮਾ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਨਾਤੀ ਹੈ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਤੂੰ ਕਰਤਬ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈਂ।
ਪਰਮਂ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਚੇਤਿ ਤਾਂ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ । ਤਤਃ ਸਾਭ੍ਯਵਦਦ੍ਰਾਮਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਪਾਵਕਮ੍
‘ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦੱਸੋ,’ ਰਾਮਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਮਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਤਤੋऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚਰਣੌ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਸ਼ੁਭੌ । ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਦ੍ਮਦਲਾਭਾਭ੍ਯਾਂ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਮਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਫਿਰ, ਰਾਮਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੌਲ-ਪੱਤੀ ਵਰਗੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਰੁਰੋਦ ਸਾ ਸ਼ੋਕਵਤੀ ਬਾष੍ਪਵ੍ਯਾਕੁਲਲੋਚਨਾ। ਪ੍ਰਪੇਦੇ ਸ਼ਰਣਂ ਚੈਵ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ, ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ। ਉਹ ਭਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਰਾਮਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਈ।
ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਸृਂਜਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਤਥਾ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਨृਪਾਤ੍ਮਜੇ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨੋਦੁਃਖਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਵਚਨਂ ਤਵ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇਸ ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਲਈ ਹੈਂ, ਤਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਹੋ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ। ਦੱਸੋ ਜੋ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ।
ਭਗਵਞ੍ਸ਼ਰਣਂ ਤ੍ਵਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾऽਸ੍ਮਿ ਮਹਾਵ੍ਰਤਮ੍ । ਸ਼ੋਕਪਙ੍ਕਾਰ੍ਣਵਾਨ੍ਮਗ੍ਨਂ ਘੋਰਾਦੁਦ੍ਧਰ ਮਾਂ ਵਿਭੋ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਈ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੂਪਂ ਚ ਵਪੁਸ਼੍ਚਾਭਿਨਵਂ ਪੁਨਃ। ਸੌਕੁਮਾਰ੍ਯਂ ਪਰਂ ਚੈਵ ਰਾਮਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੋऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਜ਼ਾ ਸੋਹਣਾਪਨ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਨਰਮੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਮਾ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਕਿਮਿਯਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤੀਤ੍ਯੇਵਂ ਵਿਮਮਰ੍ਸ਼ ਭृਗੂਦ੍ਵਹਃ। ਇਤਿ ਦਧ੍ਯੌ ਚਿਰਂ ਰਾਮਃ ਕृਪਯਾਭਿਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਇਹ ਕੀ ਦੱਸੇਗੀ?—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਵਿਚਾਰਿਆ। ਰਾਮਾ ਨੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਸੋਚਿਆ, ਦਿਲ ਕਰੁਣਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਕਥ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਸਾ ਭੂਯੋ ਰਾਮੇਣੋਕ੍ਤਾ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ। ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਭਾਰ੍ਗਵੇ
ਫਿਰ, ਰਾਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੌਲੇ ਹੱਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੁੜ ਕਿਹਾ, ‘ਦੱਸੋ।’ ਉਸ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੁਝ ਸੀ, ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਚ੍ਛੁਤ੍ਵਾ ਜਾਮਦਗ੍ਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਵਚਸ੍ਤਦਾ । ਉਵਾਚ ਤਾਂ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯਾਰ੍ਥਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਮਦਗਨਿਆ ਨੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ, ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰੇषਯਿष੍ਯਾਮਿ ਭੀष੍ਮਾਯ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਯ ਭਾਮਿਨਿ । ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਵਚੋ ਮਹ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਸ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਮੈਂ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਭੇਜਾਂਗਾ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਹਾਂਗਾ, ਉਹ ਕਰੇਗਾ।
ਨ ਚੇਤ੍ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਵਚੋ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਜਾਹ੍ਨਵੀਸੁਤਃ। ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਰਣੇ ਭਦ੍ਰੇ ਸਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ
ਜੇ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਕਹੇ ਹੋਏ ਬਚਨ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਭਲੇ ਜੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿਆਂਗਾ।
ਅਥਵਾ ਤੇ ਮਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਿ ਨ ਵਰ੍ਤਤੇ। ਯਾਵਤ੍ਸਾਲ੍ਵਪਤਿਂ ਵੀਰਂ ਯੋਜਯਾਮ੍ਯਤ੍ਰ ਕਰ੍ਮਣਿ
ਜੇਕਰ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਉਸ ਪਾਸੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਾਲਵ ਦੇ ਬਹਾਦਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਲਗਾ ਦਿਆਂਗਾ।
ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਾऽਹਂ ਭੀष੍ਮੇਣ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨ। ਸਾਲ੍ਵਰਾਜਗਤਂ ਭਾਵਂ ਮਮ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਨੀषਿਤਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਲਵ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਸੀ, ਉਸ ਪਾਸੇ ਹੀ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਸੌਭਰਾਜਮੁਪੇਤ੍ਯਾਹਮਵੋਚਂ ਦੁਰ੍ਵਚਂ ਵਚਃ। ਨ ਚ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਸ ਚਾਰਿਤ੍ਰ੍ਯਪਰਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਸੌਭ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਈ, ਮੈਂ ਕਠੋਰ ਬਚਨ ਕਹੇ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਚਲਣ ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਸ੍ਵਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨ । ਯਦਤ੍ਰੌਪਯਿਕਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਚ੍ਚਿਨ੍ਤਯਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਹੈ।
ਮਮ ਤੁ ਵ੍ਯਸਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਭੀष੍ਮੋ ਮੂਲਂ ਮਹਾਵ੍ਰਤਃ। ਯੇਨਾਹਂ ਵਸ਼ਮਾਨੀਤਾ ਸਮਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਬਲਾਤ੍ਤਦਾ
ਮੇਰੀ ਮੁਸੀਬਤ ਦੀ ਜੜ ਭੀਸ਼ਮ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜਿਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਸੀ।