ਮਨ੍ਯੁਪ੍ਰਹਰਣਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੜਦੇ।
ਮਨ੍ਯੁਨਾ ਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਵਜ੍ਰੇਣੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵਾਸੁਰਾਨ੍। ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਦਹਤਿ ਤੇਜੋਭਿਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਦਹਤਿ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਅੱਗ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾੜਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ।
ਰਾਜਾ ਦਹਤਿ ਦਣ੍ਡੇਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਮਨ੍ਯੁਨਾ ਦਹੇਤ੍। ਕ੍ਰੋਧਿਤਾ ਮਨ੍ਯੁਨਾ ਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਰਿਵਾਸੁਰਾਨ੍
ਰਾਜਾ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਕੇ ਸਾੜਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵਜਰ ਵਾਲੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਜਾਨੇ ਭਦ੍ਰੇ ਮਹਰ੍षਿਂ ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੁਰ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ।' ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਭਜਮਾਨਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ। ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਮਾਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਦ੍ਗਤਂ ਹਿ ਮਨੋ ਮਮ
ਭਦਰੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸੋਹਣੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੀ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਨੋ ਬਨ੍ਧੁਰਾਤ੍ਮੈਵ ਗਤਿਰਾਤ੍ਮੈਵ ਚਾਤ੍ਮਨਃ। ਆਤ੍ਮਨੈਵਾਤ੍ਮਨੋ ਦਾਨਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਆਦਮੀ ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੀ ਦੋਸਤ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੀ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੀ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅष੍ਟਾਵੇਵ ਸਮਾਸੇਨ ਵਿਵਾਹਾ ਧਰ੍ਮਤਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੋ ਦੈਵਸ੍ਤਥੈਵਾਰ੍षਃ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਸ੍ਤਥਾऽऽਸੁਰਃ
ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਠ ਵਿਆਹ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਬ੍ਰਾਹਮ, ਦੈਵ, ਆਰਸ਼, ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਤੇ ਅਸੁਰ।
ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਚੈਵ ਪੈਸ਼ਾਚਸ਼੍ਚਾष੍ਟਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ। ਤੇषਾਂ ਧਰ੍ਮ੍ਯਾਨ੍ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਮਨੁਃ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਗਾਂਧਰਵ, ਰਾਖਸ ਅਤੇ ਪੈਸ਼ਾਚ — ਇਹ ਅਠਵਾਂ ਰੂਪ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮਨੂ ਸਵਾਯੰਭੂ ਨੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰਃ ਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯੋਪਧਾਰਯ। षਡਾਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਧਿ ਧਰ੍ਮ੍ਯਾਨਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਪਹਿਲੇ ਚਾਰ ਰੂਪ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਸ਼ਤਰੀ ਲਈ ਛੇ ਰੂਪ ਧਰਮਕ ਹਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਰੱਖੋ, ਇਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ।
ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਪ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਿਟ੍ਸ਼ੂਦ੍ਰੇष੍ਵਾਸੁਰਃ ਸ੍ਮृਤਃ। ਪਞ੍ਚਾਨਾਂ ਤੁ ਤ੍ਰਯੋ ਧਰ੍ਮ੍ਯਾ ਅਧਰ੍ਮ੍ਯੌ ਦ੍ਵੌ ਸ੍ਮृਤਾਵਿਹ
ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਰਾਖਸ ਰੂਪ ਵੀ ਮਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਵਿਟ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੁਰ ਰੂਪ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਧਰਮਕ ਹਨ, ਦੋ ਅਧਰਮਕ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੈਸ਼ਾਚ ਆਸੁਰਸ਼੍ਚੈਵ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੌ ਕਦਾਚਨ। ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਕਾਰ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯੈषਾ ਗਤਿਃ ਸ੍ਮृਤਾ
ਪੈਸ਼ਾਚ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਰੂਪ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ। ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਹੀ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਹ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਧਰ੍ਮ੍ਯੌ ਤੌ ਮਾ ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਿਥਾਃ। ਪृਥਗ੍ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਮਿਸ਼੍ਰੌ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੌ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਗਾਂਧਰਵ ਅਤੇ ਰਾਖਸ ਰੂਪ ਕਸ਼ਤਰੀ ਲਈ ਧਰਮਕ ਹਨ, ਇਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਕਰ। ਚਾਹੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਂ ਮਿਲਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸਾ ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਸਕਾਮਸ੍ਯ ਸਕਾਮਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ। ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਵਿਵਾਹੇਨ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀਏ, ਗਾਂਧਰਵ ਵਿਵਾਹ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈਂ।
ਯਦਿ ਧਰ੍ਮਪਥਸ੍ਤ੍ਵੇਵ ਯਦਿ ਚਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਮਮ। ਪ੍ਰਦਾਨੇ ਪੌਰਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਸਮਯਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਜੇ ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਹ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਜੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੇਰਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਪੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਤ ਸੁਣ, ਜਦੋਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਗੱਲ ਆਵੇ।
ਸਤ੍ਯਂ ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨੀਹਿ ਯਥਾ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਰਹਃ। ਮਯਿ ਜਾਯੇਤ ਯਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ ਭਵੇਤ੍ਤ੍ਵਦਨਨ੍ਤਰਃ
ਮੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ ਦੱਸਾਂਗਾ: ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਤੁਰੰਤ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਹੋਵੇ।
ਯੁਵਰਾਜੋ ਮਹਾਰਾਜ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ। ਯਦ੍ਯੇਤਦੇਵਂ ਦੁष੍ਯਨ੍ਤ ਅਸ੍ਤੁ ਮੇ ਸਙ੍ਗਮਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਉਹ ਯੁਵਰਾਜ ਹੋਵੇਗਾ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਇਹ ਗੱਲ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਯੰਤ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਤੇਰਾ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਸ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤਿਃ। ਦੁष੍ਯਨ੍ਤਃ ਪੁਨਰੇਵਾਹ ਯਦ੍ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ ਤਦ੍ਵਦ
ਉਸ ਦੇ ਸਭ ਸ਼ਬਦ ਮੰਨ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਜੋ ਹੋਰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਦੱਸ।'
ਖ੍ਯਾਤੋ ਲੋਕਪ੍ਰਵਾਦੋਯਂ ਵਿਵਾਹ ਇਤਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਤਃ। ਵੈਵਾਹਿਕੀਂ ਕ੍ਰਿਯਾਂ ਸਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਜਾਹਿਤਾਮ੍
ਇਹ ਵਿਵਾਹ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਵਾਹ ਦੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਲੋਕਪ੍ਰਵਾਦਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਿਵਾਹਂ ਵਿਧਿਨਾ ਕੁਰੁ। ਸਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਯਜ੍ਞਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਦਰ੍ਭਾਃ ਸੁਮਨਸੋऽਕ੍ਸ਼ਤਾਃ
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚਰਚਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਵਿਵਾਹ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ। ਇੱਥੇ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਅਖੰਡ ਦਾਣੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਿਵਾਹਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰਜਾ ਭਵੇਤ੍। ਤਸ੍ਮਾਦਾਜ੍ਯਂ ਹਵਿਰ੍ਲਾਜਾਃ ਸਿਕਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਵ
ਜਿਵੇਂ ਵਿਵਾਹ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸੰਤਾਨ ਵੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਸ ਲਈ, ਘੀ, ਹਵਿ, ਲਾਜਾ ਤੇ ਰੇਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ।
ਵੈਵਾਹਿਕਾਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸਮਸ੍ਤਾਨੀਹ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਦੁਰੁਕ੍ਤਮਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਕਾਰਣਾਤ੍
ਵਿਵਾਹ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਇੱਥੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ। ਧਰਮ ਲਈ, ਜੇ ਕੋਈ ਕਠੋਰ ਬਾਤ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਾਫ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਵਿਚਾਰਯਨ੍। ਅਪਿ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਹਿ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਨਗਰਂ ਸ੍ਵਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
‘ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ,’ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ-ਵਿਚਾਰੇ ਕਿਹਾ। ਪਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਯਥਾ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਾ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਮਨ੍ਯਸੇ ਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜਰ੍षਿਸ੍ਤਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਗਾਮਿਨੀਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਸਮਾਹੂਯ ਵਚਨਂ ਯੁਕ੍ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਵੈ ਨ ਵृਥਾ ਕਰ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ: 'ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਜੋ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਅਣਸੁਣੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।'
ਕ੍ਰਿਯਾਹੀਨੋ ਹਿ ਨ ਭਵੇਨ੍ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਤਥਾ ਕੁਰੁष੍ਵ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵਿਵਾਹਂ ਮਾ ਚਿਰਂਕੁਰੁ
ਮੇਰਾ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਵਿਧੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਵਾਹ ਕਰ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਨृਪਤਿਨਾ ਦ੍ਵਿਜਃ ਪਰਮਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ। ਸ਼ੋਭਨਂ ਰਾਜਰਾਜੇਤਿ ਵਿਧਿਨਾ ਕृਤਵਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਬਹੁਤ ਮਜਬੂਰੀ ਨਾਲ, ਰਾਜ-ਰਸਮ ਸੁਚੱਜੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਾਸਨਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਕृਤਕੌਤੁਕਮਙ੍ਗਲਃ।' ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪਾਣਾਵੁਵਾਸ ਚ ਤਯਾ ਸਹ
ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਚੈਨਾਂ ਸ ਪ੍ਰਾਯਾਦਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਪ੍ਰੇषਯਿष੍ਯੇ ਤਵਾਰ੍ਥਾਯ ਵਾਹਿਨੀਂ ਚਤੁਰਙ੍ਗਿਣੀਮ੍
ਉਸ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚਲ ਪਿਆ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਦਾ ਰਿਹਾ, 'ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਭੇਜਾਂਗਾ।'
ਤ੍ਰੈਵਿਦ੍ਯਵृਦ੍ਧੈਃ ਸਹਿਤਾਂ ਨਾਨਾਰਾਜਜਨੈਃ ਸਹ। ਸ਼ਿਬਿਕਾਸਹਸ੍ਰੈਃ ਸਹਿਤਾ ਵਯਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਵੱਡੇ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜ-ਘਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਲੰਗੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਆਵਾਂਗੇ।
ਮੂਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕਿਰਾਤਾਸ਼੍ਚ ਕੁਬ੍ਜਾ ਵਾਮਨਕੈਃ ਸਹ। ਸਹਿਤਾਃ ਕਞ੍ਚੁਕਿਵਰੈਰ੍ਵਾਹਿਨੀ ਸੂਤਮਾਗਧੈਃ
ਗੂੰਗੇ, ਕਿਰਾਤ, ਕੁਬੜੇ ਤੇ ਨੱਟੇ, ਚੰਗੀ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਫੌਜ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇਗੀ, ਰਥ-ਚਾਲਕ ਤੇ ਭਟਾਂ ਦੇ ਨਾਲ।
ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषੈਰ੍ਵਨਂ ਚ ਸਮੁਪੈष੍ਯਤਿ। ਤਥਾ ਤ੍ਵਾਮਾਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨਗਰਂ ਸ੍ਵਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਸੰਖ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਥਾ ਜੰਗਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇਗਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।