ਨ ਹ੍ਯੁਤ੍ਸਹੇ ਸ੍ਵਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿਯਾਤੁਂ ਤਪੋਧਨ । ਅਪਮਾਨਭਯਾਚ੍ਚੈਵ ਵ੍ਰੀਡਯਾ ਚ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਧਨ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਬਦਨਾਮੀ ਅਤੇ ਲਾਜ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ।
ਯਤ੍ਤੁ ਮਾਂ ਭਗਵਾਨ੍ਰਾਮੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਤਨ੍ਮੇ ਕਾਰ੍ਯਤਮਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਮੇ ਭਗਵਨ੍ਮਤਿਃ
ਭਗਵਾਨ ਰਾਮ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਕਹੇਗਾ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਉਸੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਠੀਕ ਕੰਮ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ।
ਦੁਃਖ ਦ੍ਵਯੋਰਿਦਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕਤਰਸ੍ਯ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ। ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਬਲੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਤ੍ਸੇ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਪਿਆਰੀਏ, ਇੱਥੇ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਹਨ; ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਦੂਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ? ਬੇਬਸ ਬੱਚੀ, ਸੱਚ ਦੱਸ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ।
ਯਦਿ ਸੌਭਪਤਿਰ੍ਭਦ੍ਰੇ ਨਿਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯੋ ਮਤਸ੍ਤਵ । ਨਿਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸ ਰਾਮਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਧਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਜੇ ਤੂੰ, ਪਿਆਰੀਏ, ਸੋਚਦੀ ਹੈਂ ਕਿ ਸੌਭਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰੇਗਾ।
ਅਥਾਪਗੇਯਂ ਭੀष੍ਮਂ ਤ੍ਵਂ ਰਾਮੇਣੇਚ੍ਛਸਿ ਧੀਮਤਾ । ਰਣੇ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਦਪਿ ਭਾਰ੍ਗਵਃ
ਜਾਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ ਕਿ ਰਾਮ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਵੇ, ਤਾਂ ਭਾਰਗਵ ਵੀ ਇਹ ਕਰੇਗਾ।
ਸृਞ੍ਜਯਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਵ ਚੈਵ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ। ਯਦਤ੍ਰ ਤੇ ਭृਸ਼ਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਦਦ੍ਯੈਵ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਦੀ ਗੱਲ ਅਤੇ ਤੇਰੀ, ਹੱਸਦੀ ਮੁਖ ਵਾਲੀਏ, ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਜ ਹੀ ਸੋਚ ਲੈ।
ਅਪਨੀਤਾਸ੍ਮਿ ਭੀष੍ਮੇਣ ਭਗਵਨ੍ਨਵਿਜਾਨਤਾ। ਨਾਭਿਜਾਨਾਤਿ ਮੇ ਭੀष੍ਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸਾਲ੍ਵਗਤਂ ਮਨਃ
ਮੈਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਭਗਵਾਨ, ਬਿਨਾਂ ਜਾਣੇ; ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਸਾਲਵਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਏਤਦ੍ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਮਨਸਾ ਭਵਾਨੇਤਦ੍ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍। ਵਿਚਿਨੋਤੁ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਵਿਧਾਨਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਤਥਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰੋ ਅਤੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰੋ; ਜਿਹੜਾ ਠੀਕ ਢੰਗ ਹੈ, ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰੋ।
ਭੀष੍ਮੇ ਵਾ ਕੁਰੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੇ ਸ਼ਾਲ੍ਵਰਾਜੇऽਥਵਾ ਪੁਨਃ। ਉਭਯੋਰੇਵ ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਯਤ੍ਤਤ੍ਸਮਾਚਰ
ਭੀਸ਼ਮ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਜਾਂ ਸਾਲਵਾ ਰਾਜਾ, ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਨਿਵੇਦਿਤਂ ਮਯਾ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਦੁਃਖਮੂਲਂ ਯਥਾਤਥਮ੍ । ਵਿਧਾਨਂ ਤਤ੍ਰ ਭਗਵਨ੍ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਯੁਕ੍ਤਿਤਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਮੂਲ ਦੀ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਭਗਵਾਨ, ਤੂੰ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ।
ਉਪਪਦਮਿਦਂ ਭਦ੍ਰੇ ਯਦੇਵਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਤਿਵਚੋ ਬ੍ਰੂਯਾਃ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਚਦਂ ਵਚੋ ਮਮ
ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਰੰਗ ਵਾਲੀਏ, ਕਿ ਤੂੰ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਇੰਝ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਯਦਿ ਤ੍ਵਾਮਾਪਗੇਯੋ ਵੈ ਨ ਨਯੇਦ੍ਗਜਸਾਹ੍ਵਯਮ੍ । ਸਾਲ੍ਵਸ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਭੀਰੁ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਰਾਮਚੋਦਿਤਃ
ਜੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਦਰਿਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਤੈਨੂੰ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਸਾਲਵਾ, ਰਾਮ ਦੇ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਡਰਪੋਕੀਏ।
ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਭਦ੍ਰੇ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨੀਤਾਸਿ ਭਾਮਿਨਿ । ਸਂਸ਼ਯਃ ਸਾਲ੍ਵਰਾਜਸ੍ਯ ਤੇਨ ਤ੍ਵਯਿ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ
ਪਿਆਰੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਸਾਲਵਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਬਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ।
ਭੀष੍ਮਃ ਪੁਰੁषਮਾਨੀ ਚ ਜਿਤਕਾਸ਼ੀ ਤਥੈਵ ਚ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਭੀष੍ਮੇ ਕਾਰਯਿਤੁਂ ਤਵ
ਭੀਸ਼ਮ, ਆਪਣੀ ਮਰਦਾਨਗੀ 'ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਾਸੀ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭੀਸ਼ਮ ਤੋਂ ਹੀ ਇਨਸਾਫ ਲੈਣਾ ਠੀਕ ਹੈ।
ਮਮਾਪ੍ਯੇष ਸਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਹृਦਿ ਕਾਮੋऽਭਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਘਾਤਯੇਯਂ ਯਦਿ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਮਿਤ੍ਯੇਵ ਨਿਤ੍ਯਦਾ
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਇੱਛਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਠਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਾਂ—ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਸਦਾ ਇੱਛਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਭੀष੍ਮਂ ਵਾ ਸਾਲ੍ਵਰਾਜਂ ਵਾ ਯਂ ਵਾ ਦੋषੇਣ ਗਚ੍ਛਸਿ । ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਤਂ ਮਹਾਬਾਹੋਯਤ੍ਕृਤੇऽਹਂ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ
ਭੀਸ਼ਮ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਾਲਵਾ ਰਾਜਾ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨਦੀ ਹੈਂ, ਮਹਾਬਲੀਏ, ਉਸਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਕਥਯਤਾਮੇਵ ਤੇषਾਂ ਸ ਦਿਵਸੋ ਗਤਃ । ਰਾਤ੍ਰਿਸ਼੍ਚ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸੁਖਸ਼ੀਤੋष੍ਣਮਾਰੁਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਉਹ ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਰਾਤ ਵੀ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੁਖਦਾਈ ਠੰਡੀ-ਗਰਮ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਤਤੋ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ ਤੇਜਸਾ । ਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਰਾਜਞ੍ਜਟਾਚੀਰਧਰੋ ਮੁਨਿਃ
ਫਿਰ ਰਾਮਾ, ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਜੱਟਾ ਅਤੇ ਛਾਲਿਆਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਤਮਾ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ।
ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਰਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਖਙ੍ਗਂ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਪਰਸ਼੍ਵਧੀ । ਵਿਰਜਾ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸृਞ੍ਜਯਂ ਸੋऽਭ੍ਯਯਾਨ੍ਨृਪਮ੍
ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਦਿਲੋਂ ਅਡੋਲ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਲੈ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਤਾਪਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਚ ਰਾਜਾ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਤਸ੍ਥੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋ ਰਾਜਨ੍ਸਾ ਚ ਕਨ੍ਯਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਤਪਸਵੀ ਅਤੇ ਮਹਾਤਪ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਉਹ ਤਪਸਵਿਨੀ ਕੁੜੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪੂਜਯਾਮਾਸੁਰਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਮਧੁਪਰ੍ਕੇਣ ਭਾਰ੍ਗਵਮ੍। ਅਰ੍ਚਿਤਸ਼੍ਚ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਨਿषਸਾਦ ਸਹੈਵ ਤੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਮੱਧੂ-ਦਹੀਂ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪੂਰ੍ਵਵ੍ਯਤੀਤਾਨਿ ਕਥਯਨ੍ਤੌ ਸ੍ਮ ਤਾਵੁਭੌ । ਆਸਾਤਾਂ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸृਞ੍ਜਯਸ਼੍ਚੈਵ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਾਮਦਗਨਿਆ ਅਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਥਾ ਕਥਾਨ੍ਤੇ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਭृਗੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਕਾਲੇ ਰਾਮਂ ਵਚਨਮਰ੍ਥਵਤ੍
ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਭਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਮਾ ਨੂੰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਅਰਥਪੂਰਨ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਰਾਮੇਯਂ ਮਮ ਦੌਹਿਤ੍ਰੀ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸੁਤਾ ਪ੍ਰਭੋ । ਅਸ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦ
ਹੇ ਰਾਮਾ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਨਾਤੀ ਹੈ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਤੂੰ ਕਰਤਬ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈਂ।
ਪਰਮਂ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਚੇਤਿ ਤਾਂ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ । ਤਤਃ ਸਾਭ੍ਯਵਦਦ੍ਰਾਮਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਪਾਵਕਮ੍
‘ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦੱਸੋ,’ ਰਾਮਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਮਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਤਤੋऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚਰਣੌ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਸ਼ੁਭੌ । ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਦ੍ਮਦਲਾਭਾਭ੍ਯਾਂ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਮਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਫਿਰ, ਰਾਮਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੌਲ-ਪੱਤੀ ਵਰਗੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਰੁਰੋਦ ਸਾ ਸ਼ੋਕਵਤੀ ਬਾष੍ਪਵ੍ਯਾਕੁਲਲੋਚਨਾ। ਪ੍ਰਪੇਦੇ ਸ਼ਰਣਂ ਚੈਵ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ, ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ। ਉਹ ਭਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਰਾਮਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਈ।
ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਸृਂਜਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਤਥਾ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਨृਪਾਤ੍ਮਜੇ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨੋਦੁਃਖਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਵਚਨਂ ਤਵ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇਸ ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਲਈ ਹੈਂ, ਤਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਹੋ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ। ਦੱਸੋ ਜੋ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ।
ਭਗਵਞ੍ਸ਼ਰਣਂ ਤ੍ਵਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾऽਸ੍ਮਿ ਮਹਾਵ੍ਰਤਮ੍ । ਸ਼ੋਕਪਙ੍ਕਾਰ੍ਣਵਾਨ੍ਮਗ੍ਨਂ ਘੋਰਾਦੁਦ੍ਧਰ ਮਾਂ ਵਿਭੋ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਈ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੂਪਂ ਚ ਵਪੁਸ਼੍ਚਾਭਿਨਵਂ ਪੁਨਃ। ਸੌਕੁਮਾਰ੍ਯਂ ਪਰਂ ਚੈਵ ਰਾਮਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੋऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਜ਼ਾ ਸੋਹਣਾਪਨ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਨਰਮੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਮਾ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।