ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਪਾਲਾਨਥ ਭੀष੍ਮੋ ਜਗਾਹ੍ਵਯਮ੍ । ਆਜਗਾਮ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਕਨ੍ਯਾਭਿਃ ਸਹ ਭਾਰਤਃ
ਪृथਵੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਲੈ ਆਇਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯੈ ਨਿਵੇਦ੍ਯਾਥ ਵਿਵਾਹਂ ਸਮਨਨ੍ਤਰਮ੍ । ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮਾਜ੍ਞਾਪਯਤ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਤਂ ਤੁ ਵੈਵਾਹਿਕਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯੇਯਂ ਸਮੁਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਤ੍ਰ ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਮਧ੍ਯੇ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭ
ਪਰ ਜਦ ਵਿਆਹ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਕੁੜੀ, ਦੋਹਾਂ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ, ਹੇ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਜਿਹਾ ਕਹਿਆ।
ਮਯਾ ਸਾਲ੍ਵਪਤਿਰ੍ਵੀਰੋ ਮਨਸਾऽਭਿਵृਤਃ ਪਤਿਃ । ਨ ਮਮਾਰ੍ਹਸਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਦਾਤੁਂ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇऽਨ੍ਯਮਾਨਸਾਮ੍
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਸਾਲਵ ਦੇ ਵਿਰਲੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਿਆ ਸੀ; ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਭੀष੍ਮਃ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਸਹ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ । ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਵਿਸਸਰ੍ਜੇਮਾਂ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯਾ ਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੀ ਰਾਏ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਤੁ ਭੀष੍ਮੇਣ ਸਾਲ੍ਵਂ ਸੌਭਪਤਿਂ ਤਤਃ। ਕਨ੍ਯੇਯਂ ਮੁਦਿਤਾ ਤਤ੍ਰ ਕਾਲੇ ਵਾਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੌਭ ਦੇ ਰਾਜੇ ਸਾਲਵ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਕਹਿਆ।
ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਾਸ੍ਮਿ ਭੀष੍ਮੇਣ ਧਰ੍ਮਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯ। ਮਨਸਾਭਿਵृਤ੍ਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਰ੍षਮ
ਮੈਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਚਖ੍ਯੌ ਚ ਸਾਲ੍ਵੋऽਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਰਿਤ੍ਰਸ੍ਯਾਭਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ । ਸੇਯਂ ਤਪੋਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤਾਪਸ੍ਯੇऽਭਿਰਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਪਰ ਸਾਲਵ ਨੇ ਉਸਦੇ ਚਲਣ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ।
ਮਯਾ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਜ੍ਞਾਤਾ ਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਨਾਤ੍। ਅਸ੍ਯ ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਚੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਭੀष੍ਮਮੇਵੇਹ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਵੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵਜੋਂ ਇੱਥੇ ਸਭ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਭਗਵਨ੍ਨੇਵਮੇਵੇਹ ਯਥਾਹ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ। ਸ਼ਰੀਰਕਰ੍ਤਾ ਮਾਤੁਰ੍ਮੇ ਸृਞ੍ਜਯੋ ਹੋਤ੍ਰਵਾਹਨਃ
ਭਗਵਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਥੇ ਕਿਹਾ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦਾ ਪਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਹੋਤ੍ਰਵਾਹਨ ਹੈ।
ਨ ਹ੍ਯੁਤ੍ਸਹੇ ਸ੍ਵਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿਯਾਤੁਂ ਤਪੋਧਨ । ਅਪਮਾਨਭਯਾਚ੍ਚੈਵ ਵ੍ਰੀਡਯਾ ਚ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਧਨ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਬਦਨਾਮੀ ਅਤੇ ਲਾਜ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ।
ਯਤ੍ਤੁ ਮਾਂ ਭਗਵਾਨ੍ਰਾਮੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਤਨ੍ਮੇ ਕਾਰ੍ਯਤਮਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਮੇ ਭਗਵਨ੍ਮਤਿਃ
ਭਗਵਾਨ ਰਾਮ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਕਹੇਗਾ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਉਸੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਠੀਕ ਕੰਮ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ।
ਦੁਃਖ ਦ੍ਵਯੋਰਿਦਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕਤਰਸ੍ਯ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ। ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਬਲੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਤ੍ਸੇ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਪਿਆਰੀਏ, ਇੱਥੇ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਹਨ; ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਦੂਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ? ਬੇਬਸ ਬੱਚੀ, ਸੱਚ ਦੱਸ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ।
ਯਦਿ ਸੌਭਪਤਿਰ੍ਭਦ੍ਰੇ ਨਿਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯੋ ਮਤਸ੍ਤਵ । ਨਿਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸ ਰਾਮਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਧਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਜੇ ਤੂੰ, ਪਿਆਰੀਏ, ਸੋਚਦੀ ਹੈਂ ਕਿ ਸੌਭਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰੇਗਾ।
ਅਥਾਪਗੇਯਂ ਭੀष੍ਮਂ ਤ੍ਵਂ ਰਾਮੇਣੇਚ੍ਛਸਿ ਧੀਮਤਾ । ਰਣੇ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਦਪਿ ਭਾਰ੍ਗਵਃ
ਜਾਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ ਕਿ ਰਾਮ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਵੇ, ਤਾਂ ਭਾਰਗਵ ਵੀ ਇਹ ਕਰੇਗਾ।
ਸृਞ੍ਜਯਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਵ ਚੈਵ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ। ਯਦਤ੍ਰ ਤੇ ਭृਸ਼ਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਦਦ੍ਯੈਵ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਦੀ ਗੱਲ ਅਤੇ ਤੇਰੀ, ਹੱਸਦੀ ਮੁਖ ਵਾਲੀਏ, ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਜ ਹੀ ਸੋਚ ਲੈ।
ਅਪਨੀਤਾਸ੍ਮਿ ਭੀष੍ਮੇਣ ਭਗਵਨ੍ਨਵਿਜਾਨਤਾ। ਨਾਭਿਜਾਨਾਤਿ ਮੇ ਭੀष੍ਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸਾਲ੍ਵਗਤਂ ਮਨਃ
ਮੈਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਭਗਵਾਨ, ਬਿਨਾਂ ਜਾਣੇ; ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਸਾਲਵਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਏਤਦ੍ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਮਨਸਾ ਭਵਾਨੇਤਦ੍ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍। ਵਿਚਿਨੋਤੁ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਵਿਧਾਨਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਤਥਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰੋ ਅਤੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰੋ; ਜਿਹੜਾ ਠੀਕ ਢੰਗ ਹੈ, ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰੋ।
ਭੀष੍ਮੇ ਵਾ ਕੁਰੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੇ ਸ਼ਾਲ੍ਵਰਾਜੇऽਥਵਾ ਪੁਨਃ। ਉਭਯੋਰੇਵ ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਯਤ੍ਤਤ੍ਸਮਾਚਰ
ਭੀਸ਼ਮ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਜਾਂ ਸਾਲਵਾ ਰਾਜਾ, ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਨਿਵੇਦਿਤਂ ਮਯਾ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਦੁਃਖਮੂਲਂ ਯਥਾਤਥਮ੍ । ਵਿਧਾਨਂ ਤਤ੍ਰ ਭਗਵਨ੍ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਯੁਕ੍ਤਿਤਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਮੂਲ ਦੀ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਭਗਵਾਨ, ਤੂੰ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ।
ਉਪਪਦਮਿਦਂ ਭਦ੍ਰੇ ਯਦੇਵਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਤਿਵਚੋ ਬ੍ਰੂਯਾਃ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਚਦਂ ਵਚੋ ਮਮ
ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਰੰਗ ਵਾਲੀਏ, ਕਿ ਤੂੰ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਇੰਝ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਯਦਿ ਤ੍ਵਾਮਾਪਗੇਯੋ ਵੈ ਨ ਨਯੇਦ੍ਗਜਸਾਹ੍ਵਯਮ੍ । ਸਾਲ੍ਵਸ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਭੀਰੁ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਰਾਮਚੋਦਿਤਃ
ਜੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਦਰਿਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਤੈਨੂੰ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਸਾਲਵਾ, ਰਾਮ ਦੇ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਡਰਪੋਕੀਏ।
ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਭਦ੍ਰੇ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨੀਤਾਸਿ ਭਾਮਿਨਿ । ਸਂਸ਼ਯਃ ਸਾਲ੍ਵਰਾਜਸ੍ਯ ਤੇਨ ਤ੍ਵਯਿ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ
ਪਿਆਰੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਸਾਲਵਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਬਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ।
ਭੀष੍ਮਃ ਪੁਰੁषਮਾਨੀ ਚ ਜਿਤਕਾਸ਼ੀ ਤਥੈਵ ਚ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਭੀष੍ਮੇ ਕਾਰਯਿਤੁਂ ਤਵ
ਭੀਸ਼ਮ, ਆਪਣੀ ਮਰਦਾਨਗੀ 'ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਾਸੀ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭੀਸ਼ਮ ਤੋਂ ਹੀ ਇਨਸਾਫ ਲੈਣਾ ਠੀਕ ਹੈ।
ਮਮਾਪ੍ਯੇष ਸਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਹृਦਿ ਕਾਮੋऽਭਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਘਾਤਯੇਯਂ ਯਦਿ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਮਿਤ੍ਯੇਵ ਨਿਤ੍ਯਦਾ
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਇੱਛਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਠਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਾਂ—ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਸਦਾ ਇੱਛਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਭੀष੍ਮਂ ਵਾ ਸਾਲ੍ਵਰਾਜਂ ਵਾ ਯਂ ਵਾ ਦੋषੇਣ ਗਚ੍ਛਸਿ । ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਤਂ ਮਹਾਬਾਹੋਯਤ੍ਕृਤੇऽਹਂ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ
ਭੀਸ਼ਮ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਾਲਵਾ ਰਾਜਾ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨਦੀ ਹੈਂ, ਮਹਾਬਲੀਏ, ਉਸਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਕਥਯਤਾਮੇਵ ਤੇषਾਂ ਸ ਦਿਵਸੋ ਗਤਃ । ਰਾਤ੍ਰਿਸ਼੍ਚ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸੁਖਸ਼ੀਤੋष੍ਣਮਾਰੁਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਉਹ ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਰਾਤ ਵੀ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੁਖਦਾਈ ਠੰਡੀ-ਗਰਮ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਤਤੋ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ ਤੇਜਸਾ । ਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਰਾਜਞ੍ਜਟਾਚੀਰਧਰੋ ਮੁਨਿਃ
ਫਿਰ ਰਾਮਾ, ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਜੱਟਾ ਅਤੇ ਛਾਲਿਆਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਤਮਾ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ।
ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਰਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਖਙ੍ਗਂ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਪਰਸ਼੍ਵਧੀ । ਵਿਰਜਾ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸृਞ੍ਜਯਂ ਸੋऽਭ੍ਯਯਾਨ੍ਨृਪਮ੍
ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਦਿਲੋਂ ਅਡੋਲ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਲੈ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਤਾਪਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਚ ਰਾਜਾ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਤਸ੍ਥੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋ ਰਾਜਨ੍ਸਾ ਚ ਕਨ੍ਯਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਤਪਸਵੀ ਅਤੇ ਮਹਾਤਪ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਉਹ ਤਪਸਵਿਨੀ ਕੁੜੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।