ਪ੍ਰਵ੍ਰਜ੍ਯਾ ਹਿ ਸੁਦੁਃਖੇਯਂ ਸੁਕੁਮਾਰ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਚਕ ਕੁਮਾਰ੍ਯਾਸ੍ਤਵ ਭਾਮਿਨਿ
ਤਿਆਗ ਦਾ ਜੀਵਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਲਈ, ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਤੇ ਕੁਆਰੀ ਲਈ ਵੀ, ਸੋਹਣੀਏ, ਇਹ ਔਖਾ ਹੈ।
ਭਦ੍ਰੇ ਦੋषਾ ਹਿ ਵਿਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਬਹਵੋ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਆਸ਼੍ਰਮੇ ਵੈ ਵਸਨ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਨ ਭਵੇਯੁਃ ਪਿਤੁਰ੍ਗृਹੇ
ਭਲਕੇ, ਸੋਹਣੀਏ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਲਈ ਕਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਕਈ ਖਾਮੀਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਇਹ ਖਾਮੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯੇऽਬ੍ਰੁਵਨ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਾਪਸਾਸ੍ਤਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ ਹੋਰ ਤਪਸਵੀ ਉਸ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਗੱਲ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਤ੍ਵਾਮਿਹੈਕਾਕਿਨੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਗਹਨੇ ਵਨੇ। ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿਰਾਜਾਨਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੈਵਂ ਮਨਃ ਕृਥਾਃ
ਇਸ ਸੁੰਨੇ, ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹਣਗੇ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਥੇ ਨਾ ਲਾ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕਾਸ਼ਿਨਗਰਂ ਪੁਨਰ੍ਗਨ੍ਤੁਂ ਪਿਤੁਰ੍ਗृਹਾਨ੍। ਅਵਜ੍ਞਾਤਾ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨਾਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮੈਂ ਕਾਸੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਮੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮੈਨੂੰ ਨਫਰਤ ਕਰਣਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਉषਿਤਾਸ੍ਮਿ ਤਥਾ ਬਾਲ੍ਯੇ ਪਿਤੁਰ੍ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ਤਾਪਸਾਃ । ਨਾਹਂ ਗਮਿष੍ਯੇ ਭਦ੍ਰਂ ਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਪਿਤਾ ਮਮ। ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤੁਮਭੀਪ੍ਸਾਮਿ ਤਾਪਸੈਃ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਬਚਪਨ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਬਿਤਾਇਆ ਹੈ, ਤਪਸਵੀਓ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਯਥਾ ਪਰੇऽਪਿ ਮੇ ਲੋਕੇ ਨ ਸ੍ਯਾਦੇਵਂ ਮਹਾਤ੍ਯਯਃ । ਦੌਰ੍ਭਾਗ੍ਯਂ ਤਾਪਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਪ੍ਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤਪਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨਾ ਆਵੇ, ਤਪਸਵੀਓ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਤੇषੁ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਸੁ ਯਥਾਤਥਮ੍। ਰਾਜਰ੍षਿਸ੍ਤਦ੍ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਪਸ੍ਵੀ ਹੋਤ੍ਰਵਾਹਨਃ । `ਤਾਂ ਤਥਾ ਭਾਵਿਨੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੋਦ੍ਵਿਗ੍ਰਮਾਨਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਹੋਤ੍ਰਵਾਹਨ, ਜੋ ਤਪ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਤਾਪਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੂਜਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਤਂ ਨृਪਮ੍ । ਪੂਜਾਭਿਃ ਸ੍ਵਾਗਤਾਦ੍ਯਾਭਿਰਾਸਨੇਨੋਦਕੇਨ ਚ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕਰਣ ਲੱਗੇ, ਸਵਾਗਤ, ਆਸਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ।
ਤਸ੍ਯੋਪਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਸਤੋ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਯੋਪਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਤਃ। ਪੁਨਰੇਵ ਕਥਾਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵਨੌਕਸਃ
ਜਦ ਉਹ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੁੜ ਉਸ ਕੁਆਰੀ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਮ੍ਬਾਯਾਸ੍ਤਾਂ ਕਥਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ। ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਸ ਮਹਾਤੇਜਾ ਬਭੂਵੋਦ੍ਵਿਗ੍ਰਮਾਨਸਃ
ਅੰਬਾ ਤੇ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਤ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਤਥਾਵਾਦਿਨੀਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਕृਪਯਾਵਿष੍ਟੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਹੋਤ੍ਰਵਾਹਨਃ
ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਹੋਤ੍ਰਵਾਹਨ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸ ਵੇਪਮਾਨ ਉਤ੍ਥਾਯ ਮਾਤੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਿਤਾ ਤਦਾ। ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਮਙ੍ਕਮਾਰੋਪ੍ਯ ਪਰ੍ਯਸ਼੍ਵਾਸਯਤ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਉਠਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ ਤਾਮਪृਚ੍ਛਤ੍ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯੇਨ ਵ੍ਯਸਨੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਮਾਦਿਤਃ । ਸਾ ਚ ਤਸ੍ਮੈ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਧੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਕਿਵੇਂ ਆਈ। ਧੀ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਜਰ੍षਿਰਭੂਦ੍ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਤਨ੍ਮਨਸਾਂ ਸੁਮਹਾਤਪਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਦੁੱਖ ਤੇ ਗਮ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਵੱਡੇ ਤਪਸੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵੇਪਮਾਨਸ਼੍ਚ ਕਨ੍ਯਾਮਾਰ੍ਤਾਂ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ । ਮਾ ਗਾਃ ਪਿਤੁਰ੍ਗृਹਂ ਭਦ੍ਰੇ ਮਾਤੁਸ੍ਤੇ ਜਨਕੋ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਉਹ ਕੰਪਦੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਪਿਆਰੀਏ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਨਾ ਜਾ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹਾਂ।'
ਦੁਃਖਂ ਛਿਨ੍ਦ੍ਯਾਮਹਂ ਤੇ ਵੈ ਮਯਿ ਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਪੁਤ੍ਰਿਕੇ। ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤੇ ਮਨੋ ਵਤ੍ਸੇ ਯਦੇਵਂ ਪਰਿਸ਼ੁष੍ਯਸਿ
'ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿ, ਪੁਤ੍ਰੀਏ। ਬਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਿਆਰੀਏ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਹੋਰ ਦੁਖ ਨਾਲ ਨਾ ਸੁੱਕੇ।'
ਗਚ੍ਛ ਮਦ੍ਵਚਨਾਦ੍ਰਾਮਂ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍ । ਰਾਮਸ੍ਤੇ ਸੁਮਹਦ੍ਦੁਃਖਂ ਸ਼ੋਕਂ ਚੈਵਾਪਨੇष੍ਯਤਿ
'ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਤਪਸੀ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ, ਜੋ ਜਮਦਗਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਰਾਮ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਤੇ ਗਮ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ।'
ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਂ ਨ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਚੇਦ੍ਵਚਃ । ਤਂ ਗਚ੍ਛ ਭਾਰ੍ਗਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਮਤੇਜਸਮ੍
'ਜੇ ਭੀਸ਼ਮ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਉਸ ਭਾਰਗਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪਯਿਤਾ ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮੇ ਪਥਿ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਤਤਸ੍ਤੁ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਬਾष੍ਪਸੁਤ੍ਸृਜਨ੍ਤੀ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
'ਉਹ ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਤੈਨੂੰ ਸਹੀ ਰਾਹ ਤੇ ਲਾਵੇਗਾ।' ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬੋਲਦੀ ਰਹੀ—
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਿਤਰਂ ਮਾਤੁਃ ਮਾ ਤਦਾ ਹੋਤ੍ਰਵਾਹਨਮ੍ । ਅਭਿਵਾਦਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਗਮਿष੍ਯੇ ਤਵ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹੋਤ੍ਰਵਾਹਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਤੇ ਜਾਵਾਂਗੀ।'
ਅਪਿ ਨਾਮਾਦ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯੇਯਮਾਰ੍ਯਂ ਤਂ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਕਥਂ ਚ ਤੀਵ੍ਰਂ ਦੁਃਕਂ ਮੇ ਨਾਸ਼ਕਯਿष੍ਯਤਿ ਭਾਰ੍ਗਵਃ। ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਯਥਾ ਯਾਸ੍ਯਮਿ ਤਤ੍ਰ ਵੈਃ
'ਕੀ ਮੈਂ ਅੱਜ ਉਹ ਮਾਣਯੋਗ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਾਂਗੀ? ਭਾਰਗਵ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ? ਇਹ ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਥੇ ਕਿਵੇਂ ਜਾਵਾਂ।'
ਰਾਮਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਭਦ੍ਰੇ ਤ੍ਵਂ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਂ ਮਹਾਵਨੇ। ਉਗ੍ਰੇ ਤਪਸਿ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤਂ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
'ਤੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖੇਂਗੀ, ਪਿਆਰੀਏ, ਜੋ ਜਮਦਗਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ। ਉਹ ਉਗਰ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸੱਚ ਦਾ ਪੱਕਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ।'
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵੈ ਗਿਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਰਾਮੋ ਨਿਤ੍ਯਮੁਪਾਸ੍ਤਿ ਹ। ऋषਯੋ ਵੇਦਵਿਦ੍ਵਾਂਸੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ੍ਤਥਾ
'ਰਾਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਿੰਦਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।'
ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਬ੍ਰੂਯਾਸ਼੍ਚੈਨਂ ਵਚੋ ਮਮ। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ ਤਂ ਮੂਂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਤਪੋਵृਦ੍ਧਂ ਦृਢਵ੍ਰਤਮ੍
'ਉਥੇ ਜਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖੀਂ। ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਸ ਤਪ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਤੇ ਪੱਕੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰੀਂ।'
ਬ੍ਰੂਯਾਸ਼੍ਚੈਨਂ ਪੁਨਰ੍ਭਦ੍ਰੇ ਯਤ੍ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਨੀषਿਤਮ੍ । ਮਯਿ ਸਂਕੀਰ੍ਤਿਤੇ ਰਾਮਃ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
'ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਆਖੀਂ, ਪਿਆਰੀਏ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸੇਂ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰੇਗਾ।'
ਮਮ ਰਾਮਃ ਸਖਾ ਵਤ੍ਸੇ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤਃ ਸੁਹृਚ੍ਚ ਮੇ। ਜਮਦਗ੍ਨਿਸੁਤੋ ਵੀਰਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ
'ਰਾਮ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਹੈ, ਪੁਤਰੀਏ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਸੱਚਾ ਸਾਥੀ। ਜਮਦਗਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਰਲਾ ਤੇ ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।'
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਕਨ੍ਯਾਂ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇ ਹੋਤ੍ਰਵਾਹਨੇ । ਅਕृਤਵ੍ਰਣਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਦ੍ਰਾਮਸ੍ਯਾਨੁਚਰਃ ਪ੍ਰਿਯਃ
ਜਦ ਹੋਤ੍ਰਵਾਹਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸਾਥੀ ਅਕ੍ਰਤਵ੍ਰਣ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਮਨੁਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਃ ਮਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਸ ਚ ਰਾਜਾ ਵਯੋਵृਦ੍ਧਃ ਸृਞ੍ਯਯੋ ਹੋਤ੍ਰਵਾਹਨਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਤੇ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਹੋਤ੍ਰਵਾਹਨ, ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ ਦਾ, ਵੀ ਉਠ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤਾਤਿਥ੍ਯਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਤੇ ਵਨੌਕਸਃ । ਸਹਿਤਾ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨਿषੇਦੁਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਤਮ੍
ਫਿਰ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਆਤਿਥਿ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ ਤੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ।