ਨੋਤ੍ਸਹੇ ਤੁ ਪੁਨਰ੍ਗਨ੍ਤੁਂ ਸ੍ਵਜਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤਾਪਸਾਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਾ ਨਿਰਾਨਨ੍ਦਾ ਸਾਲ੍ਵੇਨ ਚ ਨਿਰਾਕृਤਾ
'ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਤਪਸਵੀਆਂ; ਮੈਂ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੀ, ਸੁਖ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸਾਲਵ ਵਲੋਂ ਵੀ ਛੱਡੀ ਗਈ ਹਾਂ।'
ਉਪਦਿष੍ਟਮਿਹੇਚ੍ਛਾਮਿ ਤਾਪਸ੍ਯਂ ਵੀਤਕਲ੍ਮषਾਃ । ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਦੇਵਸਂਕਾਸ਼ੈਃ ਕृਪਾ ਭਵਤੁ ਵੋ ਮਯਿ
'ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤਪ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਪਾਪ ਰਹਿਤੋ; ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਹੋ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ।'
ਸ ਤਾਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਤ੍ਕਨ੍ਯਾਂ ਦृष੍ਟਾਨ੍ਤਾਗਮਹੇਤੁਭਿਃ । ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਜਜ੍ਞੇ ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਸਹ
ਉਸ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਉਦਾਹਰਨਾਂ, ਤਰਕ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੋ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਕਰਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਤਾਪਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਰ੍ਯਵਨ੍ਤੋऽਭਵਂਸ੍ਤਦਾ। ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਕਿਂਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਧਰ੍ਮਿਣਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਲਈ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਕੇਚਿਦਾਹੁਃ ਪਿਤੁਰ੍ਵੇਸ਼੍ਮ ਨੀਯਤਾਮਿਤਿ ਤਾਪਸਾਃ । ਕੇਚਿਦਸ੍ਯਦੁਮਾਲਮ੍ਭੇ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਹਿ ਤਾਪਸਾਃ
ਕੁਝ ਤਪਸਵੀ ਆਖਦੇ ਸਨ, 'ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਵੇ।' ਹੋਰ ਤਪਸਵੀ ਸੋਚਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਇਥੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੇ।
ਕੇਚਿਤ੍ਸਾਲ੍ਵਪਤਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਯੋਜ੍ਯਮਿਤਿ ਮੇਨਿਰੇ। ਨੇਤਿ ਕੇਚਿਦ੍ਵ੍ਯਵਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਾ ਹਿ ਤੇਨ ਸਾ
ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਸਾਲਵ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਭੇਜੀ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਗਤੇ ਤੁ ਕਿਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਨੀषਿਭਿਃ । ਪੁਨਰੂਚੁਸ਼੍ਚ ਤਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤਾਪਸਾਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਣ ਤੇ, ਭਲਕੇ, ਹੁਣ ਗਿਆਨੀਆਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਸਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਅਲਂ ਪ੍ਰਵ੍ਰਜਿਤੇਨੇਹ ਭਦ੍ਰੇ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਹਿਤਂ ਵਚਃ। ਇਤੋ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਪਿਤੁਰੇਵ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਇਥੇ ਹੋਰ ਘੁੰਮਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਭਲਕੇ। ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ। ਇਥੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਜਾ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਤਿਪਸ੍ਤ੍ਯਤਿ ਰਾਜਾ ਸ ਪਿਤਾ ਤੇ ਯਦਨਨ੍ਤਰਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਵਤ੍ਸ੍ਯਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸੁਖਂ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਵੀਕਾਰ ਲੇਵੇਗਾ। ਉਥੇ ਤੂੰ, ਸੁਭਾਗਨ, ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹੇਗੀ।
ਨ ਚ ਤੇऽਨ੍ਯਾ ਗਤਿਰ੍ਨ੍ਯਾਯ੍ਯਾ ਭਵੇਦ੍ਭਦ੍ਰੇ ਯਥਾ ਪਿਤਾ । ਪਤਿਰ੍ਵਾਪਿ ਗਤਿਰ੍ਨਾਰ੍ਯਾਃ ਪਿਤਾ ਵਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਗਤਿਃ ਪਤਿਃ ਸਮਸ੍ਥਾਯਾ ਵਿषਮੇ ਚ ਪਿਤਾ ਗਤਿਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਭਲਕੇ, ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਠੀਕ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਨਾਰੀ ਲਈ, ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਹੀ ਆਸਰਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸੋਹਣੀਏ। ਜਦ ਪਤੀ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਦ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਵੇ, ਪਿਤਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵ੍ਰਜ੍ਯਾ ਹਿ ਸੁਦੁਃਖੇਯਂ ਸੁਕੁਮਾਰ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਚਕ ਕੁਮਾਰ੍ਯਾਸ੍ਤਵ ਭਾਮਿਨਿ
ਤਿਆਗ ਦਾ ਜੀਵਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਲਈ, ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਤੇ ਕੁਆਰੀ ਲਈ ਵੀ, ਸੋਹਣੀਏ, ਇਹ ਔਖਾ ਹੈ।
ਭਦ੍ਰੇ ਦੋषਾ ਹਿ ਵਿਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਬਹਵੋ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਆਸ਼੍ਰਮੇ ਵੈ ਵਸਨ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਨ ਭਵੇਯੁਃ ਪਿਤੁਰ੍ਗृਹੇ
ਭਲਕੇ, ਸੋਹਣੀਏ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਲਈ ਕਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਕਈ ਖਾਮੀਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਇਹ ਖਾਮੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯੇऽਬ੍ਰੁਵਨ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਾਪਸਾਸ੍ਤਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ ਹੋਰ ਤਪਸਵੀ ਉਸ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਗੱਲ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਤ੍ਵਾਮਿਹੈਕਾਕਿਨੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਗਹਨੇ ਵਨੇ। ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿਰਾਜਾਨਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੈਵਂ ਮਨਃ ਕृਥਾਃ
ਇਸ ਸੁੰਨੇ, ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹਣਗੇ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਥੇ ਨਾ ਲਾ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕਾਸ਼ਿਨਗਰਂ ਪੁਨਰ੍ਗਨ੍ਤੁਂ ਪਿਤੁਰ੍ਗृਹਾਨ੍। ਅਵਜ੍ਞਾਤਾ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨਾਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮੈਂ ਕਾਸੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਮੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮੈਨੂੰ ਨਫਰਤ ਕਰਣਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਉषਿਤਾਸ੍ਮਿ ਤਥਾ ਬਾਲ੍ਯੇ ਪਿਤੁਰ੍ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ਤਾਪਸਾਃ । ਨਾਹਂ ਗਮਿष੍ਯੇ ਭਦ੍ਰਂ ਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਪਿਤਾ ਮਮ। ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤੁਮਭੀਪ੍ਸਾਮਿ ਤਾਪਸੈਃ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਬਚਪਨ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਬਿਤਾਇਆ ਹੈ, ਤਪਸਵੀਓ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਯਥਾ ਪਰੇऽਪਿ ਮੇ ਲੋਕੇ ਨ ਸ੍ਯਾਦੇਵਂ ਮਹਾਤ੍ਯਯਃ । ਦੌਰ੍ਭਾਗ੍ਯਂ ਤਾਪਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਪ੍ਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤਪਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨਾ ਆਵੇ, ਤਪਸਵੀਓ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਤੇषੁ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਸੁ ਯਥਾਤਥਮ੍। ਰਾਜਰ੍षਿਸ੍ਤਦ੍ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਪਸ੍ਵੀ ਹੋਤ੍ਰਵਾਹਨਃ । `ਤਾਂ ਤਥਾ ਭਾਵਿਨੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੋਦ੍ਵਿਗ੍ਰਮਾਨਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਹੋਤ੍ਰਵਾਹਨ, ਜੋ ਤਪ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਤਾਪਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੂਜਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਤਂ ਨृਪਮ੍ । ਪੂਜਾਭਿਃ ਸ੍ਵਾਗਤਾਦ੍ਯਾਭਿਰਾਸਨੇਨੋਦਕੇਨ ਚ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕਰਣ ਲੱਗੇ, ਸਵਾਗਤ, ਆਸਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ।
ਤਸ੍ਯੋਪਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਸਤੋ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਯੋਪਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਤਃ। ਪੁਨਰੇਵ ਕਥਾਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵਨੌਕਸਃ
ਜਦ ਉਹ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੁੜ ਉਸ ਕੁਆਰੀ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਮ੍ਬਾਯਾਸ੍ਤਾਂ ਕਥਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ। ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਸ ਮਹਾਤੇਜਾ ਬਭੂਵੋਦ੍ਵਿਗ੍ਰਮਾਨਸਃ
ਅੰਬਾ ਤੇ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਤ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਤਥਾਵਾਦਿਨੀਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਕृਪਯਾਵਿष੍ਟੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਹੋਤ੍ਰਵਾਹਨਃ
ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਹੋਤ੍ਰਵਾਹਨ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸ ਵੇਪਮਾਨ ਉਤ੍ਥਾਯ ਮਾਤੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਿਤਾ ਤਦਾ। ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਮਙ੍ਕਮਾਰੋਪ੍ਯ ਪਰ੍ਯਸ਼੍ਵਾਸਯਤ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਉਠਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ ਤਾਮਪृਚ੍ਛਤ੍ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯੇਨ ਵ੍ਯਸਨੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਮਾਦਿਤਃ । ਸਾ ਚ ਤਸ੍ਮੈ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਧੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਕਿਵੇਂ ਆਈ। ਧੀ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਜਰ੍षਿਰਭੂਦ੍ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਤਨ੍ਮਨਸਾਂ ਸੁਮਹਾਤਪਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਦੁੱਖ ਤੇ ਗਮ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਵੱਡੇ ਤਪਸੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵੇਪਮਾਨਸ਼੍ਚ ਕਨ੍ਯਾਮਾਰ੍ਤਾਂ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ । ਮਾ ਗਾਃ ਪਿਤੁਰ੍ਗृਹਂ ਭਦ੍ਰੇ ਮਾਤੁਸ੍ਤੇ ਜਨਕੋ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਉਹ ਕੰਪਦੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਪਿਆਰੀਏ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਨਾ ਜਾ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹਾਂ।'
ਦੁਃਖਂ ਛਿਨ੍ਦ੍ਯਾਮਹਂ ਤੇ ਵੈ ਮਯਿ ਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਪੁਤ੍ਰਿਕੇ। ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤੇ ਮਨੋ ਵਤ੍ਸੇ ਯਦੇਵਂ ਪਰਿਸ਼ੁष੍ਯਸਿ
'ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿ, ਪੁਤ੍ਰੀਏ। ਬਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਿਆਰੀਏ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਹੋਰ ਦੁਖ ਨਾਲ ਨਾ ਸੁੱਕੇ।'
ਗਚ੍ਛ ਮਦ੍ਵਚਨਾਦ੍ਰਾਮਂ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍ । ਰਾਮਸ੍ਤੇ ਸੁਮਹਦ੍ਦੁਃਖਂ ਸ਼ੋਕਂ ਚੈਵਾਪਨੇष੍ਯਤਿ
'ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਤਪਸੀ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ, ਜੋ ਜਮਦਗਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਰਾਮ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਤੇ ਗਮ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ।'
ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਰਣੇ ਭੀष੍ਮਂ ਨ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਚੇਦ੍ਵਚਃ । ਤਂ ਗਚ੍ਛ ਭਾਰ੍ਗਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਮਤੇਜਸਮ੍
'ਜੇ ਭੀਸ਼ਮ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਉਸ ਭਾਰਗਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪਯਿਤਾ ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮੇ ਪਥਿ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਤਤਸ੍ਤੁ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਬਾष੍ਪਸੁਤ੍ਸृਜਨ੍ਤੀ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
'ਉਹ ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਤੈਨੂੰ ਸਹੀ ਰਾਹ ਤੇ ਲਾਵੇਗਾ।' ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬੋਲਦੀ ਰਹੀ—