ਸਰ੍ਵਥਾ ਭਾਗਧੇਯਾਨਿ ਸ੍ਵਾਨਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ । ਅਨਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਤੁ ਮੁਖਂ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਮਮ
ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਭਾਗ ਦਾ ਹੀ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਦੁਖ ਦੀ ਜੜ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।
ਸਾ ਭੀष੍ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਹਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਤਪਸਾ ਵਾ ਯੁਧਾ ਵਾਪਿ ਦੁਃਖਹੇਤੁਃ ਸ ਮੇ ਮਤਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਭੀਸ਼ਮ ਤੋਂ ਬਦਲਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਤਪ ਨਾਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਯੁੱਧ ਨਾਲ; ਉਹੀ ਮੇਰੇ ਦੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਕੋ ਨੁ ਭੀष੍ਮਂ ਯੁਧਾ ਜੇਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇਤ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਏਵਂ ਸਾ ਪਰਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਜਗਾਮ ਨਗਰਾਦ੍ਬਹਿਃ
ਕਿਹੜਾ ਰਾਜਾ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਆਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਸ਼ੀਲਾਨਾਂ ਤਾਪਸਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਤਤਸ੍ਤਾਮਵਸਦ੍ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਤਾਪਸੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਾ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਤਪ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ; ਉਥੇ ਉਹ ਰਾਤ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਰਹੀ।
ਆਚਖ੍ਯੌ ਚ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨਿ ਭਾਰਤ । ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨਿਖਿਲੇਨ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ । ਹਰਣਂ ਚ ਵਿਸਰ੍ਗਂ ਚ ਸਾਲ੍ਵੇਨ ਚ ਵਿਸਰ੍ਜਨਮ੍
ਭਾਰਤ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ, ਜੋ ਉਸ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚੋਰੀ, ਛੁਟਕਾਰਾ ਅਤੇ ਸਾਲਵ ਵਲੋਂ ਤਿਆਗ ਦੀ ਗੱਲ, ਸਾਫ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਨਾਸੀਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ । ਸ਼ੈਖਾਵਤ੍ਯਸ੍ਤਪੋਬृਦ੍ਧਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਚਾਰਣ੍ਯਕੇ ਗੁਰੁਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੈਖਾਵਤੀਆਂ ਵਿਚ ਤਪ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਰਣਯਕ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਸੀ।
ਆਰ੍ਤਾ ਤਾਮਾਹ ਸ ਮੁਨਿਃ ਸ਼ੈਖਾਵਤ੍ਯੋ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤੀਂ ਸਤੀਂ ਬਾਲਾਂ ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੁਖੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ ਅਤੇ ਦੁਖ-ਸ਼ੋਕ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸ਼ੈਖਾਵਤੀ ਵੱਡੇ ਤਪ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ।
ਏਵਂ ਗਤੇ ਤੁ ਕਿਂ ਭਦ੍ਰੇ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤਪਸ੍ਵਿਭਿਃ । ਆਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥੈਰ੍ਮਹਾਭਾਗੇ ਤਪੋਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਤਪ ਵਾਲੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਸਾ ਤ੍ਵੇਨਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਨ੍ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਮਦਨੁਗ੍ਰਹਃ । ਪ੍ਰਾਵ੍ਰਾਜ੍ਯਮਹਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ; ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।'
ਮਯੈਵ ਯਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਪੂਰ੍ਵਦੇਹੇ ਤੁ ਮੂਢਯਾ। ਕृਤਾਨਿ ਨੂਨਂ ਪਾਪਾਨਿ ਤੇषਾਮੇਤਤ੍ਫਲਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
'ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ, ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਜੋ ਮੰਦ ਕਰਮ ਮੈਂ ਕੀਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਇਹ ਫਲ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਨੋਤ੍ਸਹੇ ਤੁ ਪੁਨਰ੍ਗਨ੍ਤੁਂ ਸ੍ਵਜਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤਾਪਸਾਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਾ ਨਿਰਾਨਨ੍ਦਾ ਸਾਲ੍ਵੇਨ ਚ ਨਿਰਾਕृਤਾ
'ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਤਪਸਵੀਆਂ; ਮੈਂ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੀ, ਸੁਖ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸਾਲਵ ਵਲੋਂ ਵੀ ਛੱਡੀ ਗਈ ਹਾਂ।'
ਉਪਦਿष੍ਟਮਿਹੇਚ੍ਛਾਮਿ ਤਾਪਸ੍ਯਂ ਵੀਤਕਲ੍ਮषਾਃ । ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਦੇਵਸਂਕਾਸ਼ੈਃ ਕृਪਾ ਭਵਤੁ ਵੋ ਮਯਿ
'ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤਪ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਪਾਪ ਰਹਿਤੋ; ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਹੋ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ।'
ਸ ਤਾਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਤ੍ਕਨ੍ਯਾਂ ਦृष੍ਟਾਨ੍ਤਾਗਮਹੇਤੁਭਿਃ । ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਜਜ੍ਞੇ ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਸਹ
ਉਸ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਉਦਾਹਰਨਾਂ, ਤਰਕ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੋ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਕਰਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਤਾਪਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਰ੍ਯਵਨ੍ਤੋऽਭਵਂਸ੍ਤਦਾ। ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਕਿਂਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਧਰ੍ਮਿਣਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਲਈ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਕੇਚਿਦਾਹੁਃ ਪਿਤੁਰ੍ਵੇਸ਼੍ਮ ਨੀਯਤਾਮਿਤਿ ਤਾਪਸਾਃ । ਕੇਚਿਦਸ੍ਯਦੁਮਾਲਮ੍ਭੇ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਹਿ ਤਾਪਸਾਃ
ਕੁਝ ਤਪਸਵੀ ਆਖਦੇ ਸਨ, 'ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਵੇ।' ਹੋਰ ਤਪਸਵੀ ਸੋਚਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਇਥੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੇ।
ਕੇਚਿਤ੍ਸਾਲ੍ਵਪਤਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਯੋਜ੍ਯਮਿਤਿ ਮੇਨਿਰੇ। ਨੇਤਿ ਕੇਚਿਦ੍ਵ੍ਯਵਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਾ ਹਿ ਤੇਨ ਸਾ
ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਸਾਲਵ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਭੇਜੀ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਗਤੇ ਤੁ ਕਿਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਨੀषਿਭਿਃ । ਪੁਨਰੂਚੁਸ਼੍ਚ ਤਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤਾਪਸਾਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਣ ਤੇ, ਭਲਕੇ, ਹੁਣ ਗਿਆਨੀਆਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਸਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਅਲਂ ਪ੍ਰਵ੍ਰਜਿਤੇਨੇਹ ਭਦ੍ਰੇ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਹਿਤਂ ਵਚਃ। ਇਤੋ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਪਿਤੁਰੇਵ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਇਥੇ ਹੋਰ ਘੁੰਮਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਭਲਕੇ। ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ। ਇਥੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਜਾ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਤਿਪਸ੍ਤ੍ਯਤਿ ਰਾਜਾ ਸ ਪਿਤਾ ਤੇ ਯਦਨਨ੍ਤਰਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਵਤ੍ਸ੍ਯਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸੁਖਂ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਵੀਕਾਰ ਲੇਵੇਗਾ। ਉਥੇ ਤੂੰ, ਸੁਭਾਗਨ, ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹੇਗੀ।
ਨ ਚ ਤੇऽਨ੍ਯਾ ਗਤਿਰ੍ਨ੍ਯਾਯ੍ਯਾ ਭਵੇਦ੍ਭਦ੍ਰੇ ਯਥਾ ਪਿਤਾ । ਪਤਿਰ੍ਵਾਪਿ ਗਤਿਰ੍ਨਾਰ੍ਯਾਃ ਪਿਤਾ ਵਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਗਤਿਃ ਪਤਿਃ ਸਮਸ੍ਥਾਯਾ ਵਿषਮੇ ਚ ਪਿਤਾ ਗਤਿਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਭਲਕੇ, ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਠੀਕ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਨਾਰੀ ਲਈ, ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਹੀ ਆਸਰਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸੋਹਣੀਏ। ਜਦ ਪਤੀ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਦ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਵੇ, ਪਿਤਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵ੍ਰਜ੍ਯਾ ਹਿ ਸੁਦੁਃਖੇਯਂ ਸੁਕੁਮਾਰ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਚਕ ਕੁਮਾਰ੍ਯਾਸ੍ਤਵ ਭਾਮਿਨਿ
ਤਿਆਗ ਦਾ ਜੀਵਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਲਈ, ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਤੇ ਕੁਆਰੀ ਲਈ ਵੀ, ਸੋਹਣੀਏ, ਇਹ ਔਖਾ ਹੈ।
ਭਦ੍ਰੇ ਦੋषਾ ਹਿ ਵਿਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਬਹਵੋ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਆਸ਼੍ਰਮੇ ਵੈ ਵਸਨ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਨ ਭਵੇਯੁਃ ਪਿਤੁਰ੍ਗृਹੇ
ਭਲਕੇ, ਸੋਹਣੀਏ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਲਈ ਕਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਕਈ ਖਾਮੀਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਇਹ ਖਾਮੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯੇऽਬ੍ਰੁਵਨ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਾਪਸਾਸ੍ਤਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ ਹੋਰ ਤਪਸਵੀ ਉਸ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਗੱਲ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਤ੍ਵਾਮਿਹੈਕਾਕਿਨੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਗਹਨੇ ਵਨੇ। ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿਰਾਜਾਨਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੈਵਂ ਮਨਃ ਕृਥਾਃ
ਇਸ ਸੁੰਨੇ, ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹਣਗੇ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਥੇ ਨਾ ਲਾ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕਾਸ਼ਿਨਗਰਂ ਪੁਨਰ੍ਗਨ੍ਤੁਂ ਪਿਤੁਰ੍ਗृਹਾਨ੍। ਅਵਜ੍ਞਾਤਾ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨਾਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮੈਂ ਕਾਸੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਮੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮੈਨੂੰ ਨਫਰਤ ਕਰਣਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਉषਿਤਾਸ੍ਮਿ ਤਥਾ ਬਾਲ੍ਯੇ ਪਿਤੁਰ੍ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ਤਾਪਸਾਃ । ਨਾਹਂ ਗਮਿष੍ਯੇ ਭਦ੍ਰਂ ਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਪਿਤਾ ਮਮ। ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤੁਮਭੀਪ੍ਸਾਮਿ ਤਾਪਸੈਃ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਬਚਪਨ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਬਿਤਾਇਆ ਹੈ, ਤਪਸਵੀਓ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਯਥਾ ਪਰੇऽਪਿ ਮੇ ਲੋਕੇ ਨ ਸ੍ਯਾਦੇਵਂ ਮਹਾਤ੍ਯਯਃ । ਦੌਰ੍ਭਾਗ੍ਯਂ ਤਾਪਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਪ੍ਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤਪਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨਾ ਆਵੇ, ਤਪਸਵੀਓ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਤੇषੁ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਸੁ ਯਥਾਤਥਮ੍। ਰਾਜਰ੍षਿਸ੍ਤਦ੍ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਪਸ੍ਵੀ ਹੋਤ੍ਰਵਾਹਨਃ । `ਤਾਂ ਤਥਾ ਭਾਵਿਨੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੋਦ੍ਵਿਗ੍ਰਮਾਨਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਹੋਤ੍ਰਵਾਹਨ, ਜੋ ਤਪ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਤਾਪਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੂਜਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਤਂ ਨृਪਮ੍ । ਪੂਜਾਭਿਃ ਸ੍ਵਾਗਤਾਦ੍ਯਾਭਿਰਾਸਨੇਨੋਦਕੇਨ ਚ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕਰਣ ਲੱਗੇ, ਸਵਾਗਤ, ਆਸਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ।
ਤਸ੍ਯੋਪਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਸਤੋ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਯੋਪਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਤਃ। ਪੁਨਰੇਵ ਕਥਾਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵਨੌਕਸਃ
ਜਦ ਉਹ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੁੜ ਉਸ ਕੁਆਰੀ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।