ਏਵਂ ਤਾਂ ਭਾषਮਾਣਾਂ ਤੁ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸਾਲ੍ਵਪਤਿਸ੍ਤਦਾ। ਪਰਿਤਤ੍ਯਾਜ ਕੌਰਵ੍ਯ ਕਰੁਣਂ ਪਰਿਦੇਵਤੀਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਕੌਰਵ, ਸਾਲਵ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਰਹੀ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛੇਤਿ ਤਾਂ ਸਾਲ੍ਵਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਭਾषਤ। ਬਿਭੇਮਿ ਭੀष੍ਮਾਤ੍ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਤ੍ਵਂ ਚ ਭੀष੍ਮਪਰਿਗ੍ਰਹਃ
ਸਾਲਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਿਆ, 'ਜਾ, ਜਾ'। ਮੈਂ ਭੀਸ਼ਮ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ, ਸੁੰਦਰ, ਤੇ ਤੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਸਾ ਤੇਨ ਸਾਲ੍ਵੇਨਾਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ਿਨਾ । ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਪੁਰਾਦ੍ਦੀਨਾ ਰੁਦਤੀ ਕੁਰਰੀ ਯਥਾ
ਸਾਲਵ, ਜੋ ਅੱਗੇ ਦੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਉਦਾਸ ਤੇ ਰੋਦੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਲਹਣੀ।
ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤੀ ਤੁ ਨਗਰਾਚ੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਦੁਃਖਿਤਾ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯੁਵਤਿਰ੍ਵਿषਮਸ੍ਥਤਰਾ ਮਯਾ
ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ: ਧਰਤੀ ਤੇ ਕੋਈ ਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਵਿਚ ਨਹੀਂ।
ਬਨ੍ਧੁਰ੍ਭਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰਹੀਣਾਸ੍ਮਿ ਸਾਲ੍ਵੇਨ ਚ ਨਿਰਾਕृਤਾ । ਨ ਚ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਪੁਨਰ੍ਗਨ੍ਤੁਂ ਮਯਾ ਵਾਰਣਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ, ਸਾਲਵ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਤੁ ਭੀष੍ਮੇਣ ਸਾਲ੍ਵਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍। ਕਿਂ ਨੁ ਗਰ੍ਹਾਮ੍ਯਥਾਤ੍ਮਾਨਮਥ ਭੀष੍ਮਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਾਲਵ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦੇ ਕੇ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿਵਾਂ ਜਾਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਔਖਾ ਹੈ?
ਅਥਵਾ ਪਿਤਰਂ ਮੂਢਂ ਯੋ ਮੇऽਕਾਰ੍षੀਤ੍ਸ੍ਵਯਂਵਰਮ੍ । ਮਯਾऽਯਂ ਸ੍ਵਕृਤੋ ਦੋषੋ ਯਾऽਹਂ ਭੀष੍ਮਰਥਾਤ੍ਤਦਾ
ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਮੂਰਖ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੇਰਾ ਸਵਯੰਵਰ ਕਰਵਾਇਆ, ਇਹ ਗਲਤੀ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਰਥ ਤੋਂ ਬੋਲਿਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਦਾਰੁਣੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਾਲ੍ਵਾਰ੍ਥਂ ਨਾਪਤਂ ਪੁਰਾ। ਤਸ੍ਯੇਯਂ ਫਲਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਯਦਾਪਨ੍ਨਾऽਸ੍ਮਿ ਮੂਢਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਲਵ ਲਈ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਗਿਰੀ; ਹੁਣ ਜੋ ਇਹ ਦੁਰਭਾਗ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਉਸੇ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਹੋਵੇ।
ਧਿਗ੍ਭੀष੍ਮਂ ਧਿਕ੍ਕ ਮੇ ਮਨ੍ਦਂ ਪਿਤਰਂ ਮੂਢਚੇਤਸਮ੍ । ਯੇਨਾਹਂ ਵੀਰ੍ਯਸ਼ੁਲ੍ਕੇਨ ਪਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀਵ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾ
ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਮੇਰੇ ਮੂਰਖ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵਿਰਤਾ ਦੀ ਕੀਮਤ 'ਤੇ, ਵਪਾਰੀ ਔਰਤ ਵਾਂਗ, ਉਕਸਾਇਆ।
ਧਿਙ੍ਮਾਂ ਧਿਕ੍ਸਾਲ੍ਵਰਾਜਾਨਂ ਧਿਗ੍ਧਾਤਾਰਮਥਾਪਿ ਵਾ । ਯੇषਾਂ ਦੁਰ੍ਨੀਤਭਾਵੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਮ੍ਯਾਪਦਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਮੈਨੂੰ, ਸਾਲਵ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਜਾਂ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਦਤਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਆਈ ਹਾਂ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਭਾਗਧੇਯਾਨਿ ਸ੍ਵਾਨਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ । ਅਨਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਤੁ ਮੁਖਂ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਮਮ
ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਭਾਗ ਦਾ ਹੀ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਦੁਖ ਦੀ ਜੜ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।
ਸਾ ਭੀष੍ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਹਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਤਪਸਾ ਵਾ ਯੁਧਾ ਵਾਪਿ ਦੁਃਖਹੇਤੁਃ ਸ ਮੇ ਮਤਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਭੀਸ਼ਮ ਤੋਂ ਬਦਲਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਤਪ ਨਾਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਯੁੱਧ ਨਾਲ; ਉਹੀ ਮੇਰੇ ਦੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਕੋ ਨੁ ਭੀष੍ਮਂ ਯੁਧਾ ਜੇਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇਤ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਏਵਂ ਸਾ ਪਰਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਜਗਾਮ ਨਗਰਾਦ੍ਬਹਿਃ
ਕਿਹੜਾ ਰਾਜਾ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਆਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਸ਼ੀਲਾਨਾਂ ਤਾਪਸਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਤਤਸ੍ਤਾਮਵਸਦ੍ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਤਾਪਸੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਾ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਤਪ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ; ਉਥੇ ਉਹ ਰਾਤ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਰਹੀ।
ਆਚਖ੍ਯੌ ਚ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨਿ ਭਾਰਤ । ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨਿਖਿਲੇਨ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ । ਹਰਣਂ ਚ ਵਿਸਰ੍ਗਂ ਚ ਸਾਲ੍ਵੇਨ ਚ ਵਿਸਰ੍ਜਨਮ੍
ਭਾਰਤ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ, ਜੋ ਉਸ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚੋਰੀ, ਛੁਟਕਾਰਾ ਅਤੇ ਸਾਲਵ ਵਲੋਂ ਤਿਆਗ ਦੀ ਗੱਲ, ਸਾਫ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਨਾਸੀਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ । ਸ਼ੈਖਾਵਤ੍ਯਸ੍ਤਪੋਬृਦ੍ਧਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਚਾਰਣ੍ਯਕੇ ਗੁਰੁਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੈਖਾਵਤੀਆਂ ਵਿਚ ਤਪ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਰਣਯਕ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਸੀ।
ਆਰ੍ਤਾ ਤਾਮਾਹ ਸ ਮੁਨਿਃ ਸ਼ੈਖਾਵਤ੍ਯੋ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤੀਂ ਸਤੀਂ ਬਾਲਾਂ ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੁਖੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ ਅਤੇ ਦੁਖ-ਸ਼ੋਕ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸ਼ੈਖਾਵਤੀ ਵੱਡੇ ਤਪ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ।
ਏਵਂ ਗਤੇ ਤੁ ਕਿਂ ਭਦ੍ਰੇ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤਪਸ੍ਵਿਭਿਃ । ਆਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥੈਰ੍ਮਹਾਭਾਗੇ ਤਪੋਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਤਪ ਵਾਲੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਸਾ ਤ੍ਵੇਨਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਨ੍ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਮਦਨੁਗ੍ਰਹਃ । ਪ੍ਰਾਵ੍ਰਾਜ੍ਯਮਹਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ; ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।'
ਮਯੈਵ ਯਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਪੂਰ੍ਵਦੇਹੇ ਤੁ ਮੂਢਯਾ। ਕृਤਾਨਿ ਨੂਨਂ ਪਾਪਾਨਿ ਤੇषਾਮੇਤਤ੍ਫਲਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
'ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ, ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਜੋ ਮੰਦ ਕਰਮ ਮੈਂ ਕੀਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਇਹ ਫਲ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਨੋਤ੍ਸਹੇ ਤੁ ਪੁਨਰ੍ਗਨ੍ਤੁਂ ਸ੍ਵਜਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤਾਪਸਾਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਾ ਨਿਰਾਨਨ੍ਦਾ ਸਾਲ੍ਵੇਨ ਚ ਨਿਰਾਕृਤਾ
'ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਤਪਸਵੀਆਂ; ਮੈਂ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੀ, ਸੁਖ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸਾਲਵ ਵਲੋਂ ਵੀ ਛੱਡੀ ਗਈ ਹਾਂ।'
ਉਪਦਿष੍ਟਮਿਹੇਚ੍ਛਾਮਿ ਤਾਪਸ੍ਯਂ ਵੀਤਕਲ੍ਮषਾਃ । ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਦੇਵਸਂਕਾਸ਼ੈਃ ਕृਪਾ ਭਵਤੁ ਵੋ ਮਯਿ
'ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤਪ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਪਾਪ ਰਹਿਤੋ; ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਹੋ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ।'
ਸ ਤਾਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਤ੍ਕਨ੍ਯਾਂ ਦृष੍ਟਾਨ੍ਤਾਗਮਹੇਤੁਭਿਃ । ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਜਜ੍ਞੇ ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਸਹ
ਉਸ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਉਦਾਹਰਨਾਂ, ਤਰਕ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੋ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਕਰਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਤਾਪਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਰ੍ਯਵਨ੍ਤੋऽਭਵਂਸ੍ਤਦਾ। ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਕਿਂਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਧਰ੍ਮਿਣਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਲਈ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਕੇਚਿਦਾਹੁਃ ਪਿਤੁਰ੍ਵੇਸ਼੍ਮ ਨੀਯਤਾਮਿਤਿ ਤਾਪਸਾਃ । ਕੇਚਿਦਸ੍ਯਦੁਮਾਲਮ੍ਭੇ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਹਿ ਤਾਪਸਾਃ
ਕੁਝ ਤਪਸਵੀ ਆਖਦੇ ਸਨ, 'ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਵੇ।' ਹੋਰ ਤਪਸਵੀ ਸੋਚਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਇਥੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੇ।
ਕੇਚਿਤ੍ਸਾਲ੍ਵਪਤਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਯੋਜ੍ਯਮਿਤਿ ਮੇਨਿਰੇ। ਨੇਤਿ ਕੇਚਿਦ੍ਵ੍ਯਵਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਾ ਹਿ ਤੇਨ ਸਾ
ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਸਾਲਵ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਭੇਜੀ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਗਤੇ ਤੁ ਕਿਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਨੀषਿਭਿਃ । ਪੁਨਰੂਚੁਸ਼੍ਚ ਤਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤਾਪਸਾਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਣ ਤੇ, ਭਲਕੇ, ਹੁਣ ਗਿਆਨੀਆਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਸਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਅਲਂ ਪ੍ਰਵ੍ਰਜਿਤੇਨੇਹ ਭਦ੍ਰੇ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਹਿਤਂ ਵਚਃ। ਇਤੋ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਪਿਤੁਰੇਵ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਇਥੇ ਹੋਰ ਘੁੰਮਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਭਲਕੇ। ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ। ਇਥੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਜਾ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਤਿਪਸ੍ਤ੍ਯਤਿ ਰਾਜਾ ਸ ਪਿਤਾ ਤੇ ਯਦਨਨ੍ਤਰਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਵਤ੍ਸ੍ਯਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸੁਖਂ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਵੀਕਾਰ ਲੇਵੇਗਾ। ਉਥੇ ਤੂੰ, ਸੁਭਾਗਨ, ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹੇਗੀ।
ਨ ਚ ਤੇऽਨ੍ਯਾ ਗਤਿਰ੍ਨ੍ਯਾਯ੍ਯਾ ਭਵੇਦ੍ਭਦ੍ਰੇ ਯਥਾ ਪਿਤਾ । ਪਤਿਰ੍ਵਾਪਿ ਗਤਿਰ੍ਨਾਰ੍ਯਾਃ ਪਿਤਾ ਵਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਗਤਿਃ ਪਤਿਃ ਸਮਸ੍ਥਾਯਾ ਵਿषਮੇ ਚ ਪਿਤਾ ਗਤਿਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਭਲਕੇ, ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਠੀਕ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਨਾਰੀ ਲਈ, ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਹੀ ਆਸਰਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸੋਹਣੀਏ। ਜਦ ਪਤੀ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਦ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਵੇ, ਪਿਤਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।