ਤਸ੍ਯ ਦਾਰਕ੍ਰਿਯਾਂ ਤਾਤ ਚਿਕੀਰ੍षੁਰਹਮਪ੍ਯੁਤ । ਅਨੁਰੂਪਾਦਿਵ ਕੁਲਾਦਿਤ੍ਯੇਵ ਚ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਵਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਚੀ ਕੁਲ ਦੀ ਕੁੜੀ ਲੱਭਣ 'ਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਥਾऽਸ਼੍ਰੌषਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤਿਸ੍ਰਃ ਕਨ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ । ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸੁਤਾਸ੍ਤਦਾ । ਅਮ੍ਬਾਂ ਚੈਵਾਮ੍ਬਿਕਾਂ ਚੈਵ ਤਥੈਵਾਮ੍ਬਾਲਿਕਾਮਪਿ
ਮਹਾਂਬਾਹੂ, ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕਾਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਦੀ ਤਿੰਨ ਕੁੜੀਆਂ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਹਨ: ਅੰਬਾ, ਅੰਬਿਕਾ ਤੇ ਅੰਬਾਲਿਕਾ।
ਰਾਜਾਨਸ਼੍ਚ ਸਮਾਹੂਤਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਅਮ੍ਬਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਭਵਤ੍ਤਾਸਾਮਮ੍ਬਿਕਾ ਤ੍ਵਥ ਮਧ੍ਯਮਾ
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਬੁਲਾਏ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੰਬਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਅੰਬਿਕਾ ਮੱਧਲੀ ਸੀ।
ਅਮ੍ਬਾਲਿਕਾ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਰਾਜਕਨ੍ਯਾ ਯਵੀਯਸੀ । ਸੋऽਹਮੇਕਰਥੇਨੈਵ ਗਤਃ ਕਾਸ਼ਿਪਤੇਃ ਪੁਰੀਮ੍
ਅੰਬਾਲਿਕਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਰਥ 'ਚ ਇਕੱਲਾ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਗਿਆ।
ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਤਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤਿਸ੍ਰਃ ਕਨ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਲਙ੍ਕृਤਾਃ। ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚੈਵ ਸਮਾਹੂਤਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਉਥੇ ਮੈਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਕੁੜੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਹਣੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਬੁਲਾਏ ਗਏ ਸਨ, ਵੇਖੇ।
ਤਤੋऽਹਂ ਤਾਨ੍ਨृਪਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਹੂਯ ਸਮਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍। ਰਥਮਾਰੋਪਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰੇ ਕਨ੍ਯਾਸ੍ਤਾ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਫਿਰ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜਾ ਲਈਆਂ।
ਵੀਰ੍ਯਸ਼ੁਲ੍ਕਾਸ਼੍ਚ ਤਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਰਥਂ ਤਦਾ। ਅਵੋਚਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਹਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤਾਨ੍। ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਃ ਕਨ੍ਯਾ ਹਰਤੀਤਿ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਉਹ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਕੁੜੀਆਂ ਲੈ ਗਿਆ!' ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੱਸਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤੇ ਯਤਧ੍ਵਂ ਪਰਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ । ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਹਿ ਹਰਾਮ੍ਯੇष ਮਿषਤਾਂ ਵੋ ਨਰਰ੍षਭਾਃ
'ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਰਾਜੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲਗਾਓ, ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਬਰ ਨਾਲ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ!'
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪृਥਿਵੀਪਾਲਾਃ ਸਮੁਤ੍ਪਤੁਰੁਦਾਯੁਧਾਃ । ਯੋਗੋ ਯੋਗ ਇਤਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸਾਰਥੀਨਭ੍ਯਚੋਦਯਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, 'ਤਿਆਰ ਹੋਵੋ! ਤਿਆਰ ਹੋਵੋ!' ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਰਥ-ਚਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਉਕਸਾਉਣ ਲੱਗੇ।
ਤੇ ਰਥੈਰ੍ਗਸਙ੍ਕਾਸ਼ੈਰ੍ਗਜੈਸ਼੍ਚ ਗਜਯੋਧਿਨਃ। ਪੁष੍ਟੈਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਵੈਰ੍ਮਹੀਪਾਲਾਃ ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਰੁਦਾਯੁਧਾਃ
ਉਹ ਰਾਜੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ 'ਤੇ ਯੋਧੇ, ਅਤੇ ਤਿਆਰ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਮਾਂ ਮਹੀਪਾਲਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਵਿਸ਼ਾਂ ਪਤੇ। ਰਥਵ੍ਰਾਤੇਨ ਮਹਤਾ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਾਨਹਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨृਪਾਂਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਜਯਂ ਦੇਵਰਾਡਿਵ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ।
ਅਪਾਤਯਂ ਸ਼ਰੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਭਰਤਰ੍षਭ । ਤੇषਾਮਾਪਤਤਾਂ ਚਿਤ੍ਰਾਨ੍ਧ੍ਵਜਾਨ੍ਹੇਮਪਰਿष੍ਕृਤਾਨ੍
ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਚਮਕਦੇ ਝੰਡੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗਿਰਾ ਦਿੱਤੇ।
ਏਕੈਕੇਨ ਹਿ ਬਾਣੇਨ ਭੂਮੌ ਪਾਤਿਤਵਾਨਹਮ੍ । ਹਯਾਂਸ੍ਤੇषਾਂ ਗਜਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਰਥੀਂਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਹਂ ਰਣੇ
ਮੈਂ ਇਕ-ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਰਥ-ਚਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ 'ਚ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਭਗ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਲ੍ਲਾਘਵਂ ਮਮ। `ਪ੍ਰਣਿਪੇਤੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਵੈ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹਾਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ; ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਮੈਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਤ ਆਦਾਯ ਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾ ਨृਪਤੀਂਸ਼੍ਚ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਤਾਨ੍।' ਅਥਾऽਹਂ ਹਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰਮਾਯਾਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਕੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤੋऽਹਂ ਤਾਸ਼੍ਚ ਕਨ੍ਯਾ ਵੈ ਭ੍ਰਾਤੁਰਰ੍ਥਾਯ ਭਾਰਤ। ਤਚ੍ਚ ਕਰ੍ਮ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਮ੍
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਈ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਕੰਮ ਸਤਯਵਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਹਂ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਾਤਰਂ ਵੀਰਮਾਤਰਮ੍ । ਅਭਿਗਮ੍ਯੋਪਸਂਗृਹ੍ਯ ਦਾਸ਼ੇਯੀਮਿਦਮਬ੍ਰੁਵਮ੍
ਫਿਰ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਵਿਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਮਛੀਰੇ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਇਮਾਃ ਕਾਸ਼ਿਪਤੇਃ ਕਨ੍ਯਾ ਮਯਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਕृਤੇ ਵੀਰ੍ਯਸ਼ੁਲ੍ਕਾ ਹृਤਾ ਇਤਿ
'ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਇਹ ਕੁੜੀਆਂ ਮੈਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਲਈ, ਵਿਰਤਾ ਦੀ ਕਿਮਤ 'ਤੇ ਲਿਆਈਆਂ ਹਨ।'
ਤਤੋ ਮੂਰ੍ਧਨ੍ਯੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਪਰ੍ਯਸ਼੍ਰੁਨਯਨਾ ਨृਪ। ਆਹ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਹृष੍ਟਾ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਪੁਤ੍ਰ ਜਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਫਿਰ, ਸਤਯਵਤੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਸੁੰਘਿਆ ਅਤੇ ਆਖੀ, 'ਪੁੱਤ, ਤੇਰੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਹੋਈ ਹੈ।'
ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਨੁਮਤੇ ਵਿਵਾਹੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ। ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਵ੍ਰੀਡਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਕਾਸ਼ਿਪਤੇਃ ਸੁਤਾ
ਸਤਯਵਤੀ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਵਿਆਹ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋਈ, ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਧੀ ਨੇ ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ:
ਭੀष੍ਮ ਤ੍ਵਮਸਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਵਚਨਂ ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਮਹ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ
ਭੀਸ਼ਮ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈਂ; ਮੇਰੀ ਸਚੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.
ਮਯਾ ਸਾਲ੍ਵਪਤ੍ਤਿਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਨਸਾऽਭਿਵृਤੋ ਵਰਃ। ਤੇਨ ਚਾਸ੍ਮਿ ਵृਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਰਹਸ੍ਯਵਿਦਿਤੇ ਪਿਤੁਃ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਾਲਵ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਿਆ ਸੀ; ਉਹ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਗੁਪਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸ ਕੇ, ਚੁਣ ਲਿਆ ਸੀ.
ਕਥਂ ਮਾਮਨ੍ਯਕਾਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਰਾਜਧਰ੍ਮਮਤੀਤ੍ਯ ਵੈ । ਵਾਸਯੇਥਾ ਗृਹੇ ਭੀष੍ਮ ਕੌਰਵਃ ਸਨ੍ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਤੂੰ ਕੌਰਵ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਲੰਘ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?
ਏਤਦ੍ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਤੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤਦਿਹਾਰਬ੍ਧੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇਥੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ.
ਸ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਤੇ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸਾਲ੍ਵਰਾਜੋ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਸਾਲਵ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਕੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ.
ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਬਾਹੋ ਮਯਿ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰ। ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੋ ਵੀਰ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਿਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ; ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੱਚ ਦੇ ਪੱਕੇ ਮਾਨੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਵੀਰ.
ਤਤੋऽਹਂ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਕਾਲੀਂ ਗਨ੍ਧਵਤੀਂ ਤਦਾ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ਼੍ਚਰ੍ਤ੍ਵਿਜਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥੈਵ ਚ ਪੁਰੋਹਿਤਾਨ੍। ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਮਿषਂ ਕਨ੍ਯਾਮਮ੍ਬਾਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਫਿਰ, ਕਾਲੀ ਅਤੇ ਗੰਧਵਤੀ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਪੁਜਾਰੀਆਂ, ਤੇ ਘਰ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਅੰਬਾ, ਵੱਡੀ ਧੀ, ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ.
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਯਯੌ ਸਾ ਤੁ ਕਨ੍ਯਾ ਸਾਲ੍ਵਪਤੇਃ ਪੁਰਮ੍। ਵृਦ੍ਧੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਰ੍ਗੁਪ੍ਤਾ ਧਾਤ੍ਰ੍ਯਾ ਚਾਨੁਗਤਾ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਸਾਲਵ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੀ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਦਾਈ ਦੇ ਨਾਲ.
ਅਤੀਤ੍ਯ ਚ ਤਮਧ੍ਵਾਨਮਾਸਮਾਦ ਨਰਾਧਿਪਮ । ਸਾ ਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਸਾਲ੍ਵਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਰਸਤਾ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਲਵ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ; ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀ.